Τις προάλλες, ξαναδιάβασα τα γράμματα μεταξύ της Vita Sackville και της Virginia Woolf, ενός από τους πιο σημαντικούς και αμφιλεγόμενους έρωτες στην ιστορία της λογοτεχνίας. Η γνωριμία των δύο γυναικών το 1921, σήμανε μια εικοσαετία γραμμάτων πόθου και βαθιάς επιθυμίας, με την αυτοκτονία της Virginia να δίνει τέλος στην ιστορία τους το 1941. Η Vita μάλιστα υπήρξε η βασική έμπνευση της Virginia για το πιο γνωστό μυθιστόρημα της «Orlando”. Ο έρωτας τους χαρακώθηκε από την νοοτροπία της εποχής και από γενικότερες καταστάσεις στις ζωές των δύο γυναικών, όπως τους γάμους τους με άνδρες, χωρίς, βέβαια, να παύει να αποτελεί ίσως τον πιο ωμό και ανθρώπινο έρωτα που έχει μέχρι τώρα αποτυπωθεί σε χαρτί. Η σχέση των γυναικών ξεκίνησε ως φιλία μετά την γνωριμία τους σε μια δεξίωση κοινών φίλων, και στην συνέχεια εξελίχθηκε, κυρίως κατά τη δεκαετία του 1920, σε έναν τρυφερό και ανυπέρβλητο έρωτα. Το παρακάτω κείμενο είναι ίσως το αγαπημένο μου γράμμα της Vita κατά τα πρώτα χρόνια της σχέσης τους. Ο πίνακας του Henry Fuseli αποτυπώνει τον εφιάλτη ενός ανεκπλήρωτου έρωτα, ενώ η Fiona Apple του δίνει φωνή με το τραγούδι της «I want you to love me”. 

Γράμμα της Vita Sackville στην Virginia Woolf, Ιανουάριος 1926

I am reduced to a thing that wants Virginia. I composed a beautiful letter to you in the sleepless nightmare hours of the night, and it has all gone: I just miss you, in a quite simple desperate human way. You, with all your un-dumb letters, would never write so elementary phrase as that; perhaps you wouldn’t even feel it. And yet I believe you’ll be sensible of a little gap. But you’d clothe it in so exquisite a phrase that it would lose a little of its reality. Whereas with me it is quite stark: I miss you even more than I could have believed; and I was prepared to miss you a good deal. So this letter is just really a squeal of pain. It is incredible how essential to me you have become. I suppose you are accustomed to people saying these things. Damn you, spoilt creature; I shan’t make you love me any the more by giving myself away like this—But oh my dear, I can’t be clever and stand-offish with you: I love you too much for that. Too truly. You have no idea how stand-offish I can be with people I don’t love. I have brought it to a fine art. But you have broken down my defences. And I don’t really resent it …

Please forgive me for writing such a miserable letter.

Πίνακας: «Ο εφιάλτης» του Henry Fuseli, 1781

Τραγούδι: “I want you to love me”, Fiona Apple