Η φιλία είναι ίσως το πιο σταθερό κομμάτι της ανθρώπινης φύσης. Από τότε που ήμασταν παιδιά μέχρι και την ενήλικη ζωή, όλοι ψάχνουμε ανθρώπους με τους οποίους μπορούμε να μοιραστούμε στιγμές και συναισθήματα. Ανθρώπους που μπορούμε να εμπιστευτούμε και να αγαπήσουμε. Όμως η μορφή της φιλίας αλλάζει. Οι παιδικές φιλίες μοιάζουν απλές, γεμάτες αθωότητα, παιχνίδι και αυθορμητισμό. Οι ενήλικες φιλίες γίνονται πιο βαθιές, αλλά και πιο απαιτητικές.
Στην παιδική ηλικία, η φιλία είναι αυθόρμητη και απροσδόκητη. Μια παιδική χαρά, το σχολείο ή μια γειτονιά αρκούν για να δημιουργηθεί ο πρώτος κοινωνικός μας κύκλος. Οι φίλοι τότε γελούσαν μαζί μας μέχρι δακρύων, οι τσακωμοί σπάνια ήταν σοβαροί και το σημαντικότερο: δεν υπήρχαν περίπλοκες σκέψεις περί εκδικητικότητας. Δεν υπήρχαν δεύτερες σκέψεις και συμφέροντα. Υπήρχε μόνο η χαρά του να βρίσκεσαι με τον άλλον, απλά να υπάρχεις. Αυτό ήταν αρκετό για να νιώθεις πλήρης και να περνάς καλά. Αυτή η ανεμελιά κάνει τις παιδικές φιλίες μοναδικές, ακόμη κι αν συνήθως χάνονται με τον χρόνο.
Μεγαλώνοντας, όλα δυσκολεύουν. Η σχολή, η δουλειά, οι υποχρεώσεις της οικογένειας τρώνε τον χρόνο μας από παντού. Δεν κάνουμε πια φίλους τόσο εύκολα όσο τότε. Θέλουμε περισσότερη εμπιστοσύνη, περισσότερη κατανόηση, περισσότερη επένδυση. Οι φίλοι που μένουν κοντά μας στην ενήλικη ζωή είναι λιγότεροι, αλλά πολύ πιο ουσιαστικοί. Είναι εκείνοι που μπορείς να πάρεις τηλέφωνο στις τρεις το πρωί, εκείνοι που χαίρονται πραγματικά με τις χαρές σου και δεν κρύβονται στις λύπες σου.
Φυσικά, δεν είναι όλα ρόδινα. Τα παιδιά μπορεί να είναι απίστευτα σκληρά. Δύσκολα αποδέχονται το διαφορετικό, δημιουργούν κλίκες, λένε λόγια που πονάνε χωρίς δεύτερη σκέψη. Κι αυτά, αν και υποτίθεται ξεχνιούνται γρήγορα, αφήνουν το στίγμα τους για πάντα στην κρυμμένη μας παιδική ψυχή. Στην ενήλικη ζωή η σκληρότητα παίρνει την μορφή της αδιαφορίας, της ζήλιας, της προδοσίας ή εκείνης της σιωπηλής απομάκρυνσης όταν τα σχέδια και οι ρυθμοί δεν κινούνται παράλληλα. Οι φιλίες τότε δοκιμάζονται. Άλλοτε αντέχουν, άλλοτε σπάνε. Αυτό είναι κάτι που όλοι λίγο-πολύ έχουμε ζήσει.
Για να κρατηθεί μια φιλία στην grown adult era μας, χρειάζεται φροντίδα. Οι αποστάσεις, οι διαφορετικοί ρυθμοί ζωής, οι υποχρεώσεις, κυριολεκτικά τα πάντα ,αν το επιτρέψεις, μπορούν να σε απομακρύνουν από τους ανθρώπους που νοιάζεσαι. Κι όμως, ίσως γι’ αυτό οι ενήλικες φιλίες να έχουν μεγαλύτερη αξία. Δεν είναι δεδομένες, είναι επιλογές.
Και παρ’ όλες τις διαφορές, υπάρχει κάτι που παραμένει ίδιο σε κάθε ηλικία: η ανάγκη μας για αποδοχή και ο φόβος της μοναξιάς. Όλοι θέλουμε κάποιον να μας ακούσει, να μας καταλάβει, να μας θυμίσει ότι είναι εκεί ακόμα και όταν εμείς το ξεχνάμε. Από το προαύλιο του σχολείου μέχρι τον καφέ μετά τη δουλειά, η φιλία μάς συντροφεύει, αλλάζει μαζί μας, μεγαλώνει μαζί μας.
Ίσως τελικά η φιλία να είναι το πιο όμορφο ταξίδι. Οι παιδικοί φίλοι μάς θυμίζουν την αγνότητα μιας άλλης εποχής, ενώ οι ενήλικες φίλοι μάς διδάσκουν πώς να στηρίζουμε και να στηριζόμαστε. Είναι η οικογένεια που επιλέγουμε συνειδητά. Και στο τέλος, αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι το ότι, σε κάθε ηλικία, η φιλία ομορφαίνει, εμπλουτίζει και δίνει νόημα στη ζωή μας.
