Επανάσταση (Επί-ανίστιμη).Επαναστατώ. Στέκομαι κάπου ή στέκομαι πάνω σε κάτι. Όμως τι είναι αυτό το κάτι? Αποτελεί ερώτημα προσδιοριστικό ως προς τον τόπο, συνάμα πανανθρώπινο , σε μια άκρως προσωπική απάντηση. Η ίδια η λέξη υποκρύπτει φύσει ένα ερώτημα. Η ίδια η σημασία της αν και ξεκάθαρη, επιδέχεται ερμηνείες όλων των ειδών. Δεν καταφέρνει μόνο από το άκουσμα της να μας προκαλέσει προβληματισμό άλλα και να μας οδηγήσει σταδιακά σε ακόμη μια σειρά ερωτημάτων που εύλογα προκύπτουν. Για ποιο πράγμα παλεύουμε? Γιατί παλεύουμε? Τι κάνουμε για να το κατακτήσουμε?
Η επανάσταση είναι μια ενδόμυχη διεργασία. Μια εσωτερική ενδοσκόπηση. Μια φυσική αντίδραση. Καθοριστική για το ποιόν μας. Ενδεχομένως μια επανάσταση πριν λάβει χώρα σε δρόμους και σοκάκια, πρίν αποκτήσει ώρα δηλωμένη και λήξη γνωστή, πρώτα πλανάται στα σοκάκια του πνεύματος. Τα σοκάκια και τα μονοπάτια της ψυχής που ούτε ο αδίστακτος χρόνος μπορεί να ορίσει με τη λεπίδα της πραγματικότητας.
Η ίδια η ζωή από μόνη της είναι μια επανάσταση. Γεννιόμαστε κραυγάζοντας στην άγνωστη διάλεκτο του πόνου. Το οξυγόνο μας πνίγει. Καλούμαστε να μάθουμε να στεκόμαστε, με τα γόνατα, με τα πόδια στη γη. Πάνω σε κάτι. Για κάτι.
Ωστόσο όσοι θεωρούν πως δεν επαναστατούν είναι παντελώς τυφλοί. Με μια έννοια χάνουν την ανθρώπινη υπόσταση τους .Όμως είναι και αυτή μια στάση. Επαναστατείς αντιμέτωπος με τη θνητότητα. Ένα κελί φτιαγμένο από σάρκα που δεν επέλεξες. Ένα κελί που κανείς ποτέ δεν σε ρώτησε αν την ψυχή σου μπορεί να χωρέσει.
Η λαίλαπα της ψυχής μας ποτέ δε παύει να ουρλιάζει. Συνθήματα και εμβατήρια να κελαηδά. Μόνο που πρέπει να σωπάσουμε ώστε να τα ακούσουμε. Όσο σιωπηλοί σαν να επιθυμούμε να ακούσουμε την καρδιά μας να χτυπά. Σιγή που υποδηλώνει ανόθευτη αφοσίωση. Ποτέ δε σταματά ούτε ο χτύπος ούτε ο παλμός. Ακόμη και όταν τον ξεχνάμε. Ακόμη και όταν δεν τον νιώθουμε.
Για αυτό λοιπόν επαναστατείστε κατ’επιλογή και πάντοτε άφοβα. Είναι η φυσική σας κατάσταση.
