Το Φεστιβάλ Παλαιστινιακού Κινηματογράφου της Αθήνας (APFF) επιστρέφει από τις 16 Οκτωβρίου έως τις 16 Νοεμβρίου 2025 ! Ετοιμαστείτε για μια δυναμική σειρά από ισχυρές παλαιστινιακές ταινίες και ντοκιμαντέρ, στην καρδιά της Αθήνας. Στόχος του Φεστιβάλ είναι η προβολή και προώθηση ταινιών και ντοκιμαντέρ Παλαιστινίων δημιουργών και με θέμα το καθεστώς παράνομης κατοχής στη Γάζα και τη Δυτική όχθη, στα πλαίσια διαφύλαξης της παλαιστινιακής κουλτούρας και της στήριξης της αντίστασης του Παλαιστινιακού λαού.Θα έχουμε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε πολλές ταινίες στις αίθουσες Τριανόν, Studio, Newman Cinema, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, την Ταινιοθήκη της Ελλάδος και το Onassis Air. Το Φεστιβάλ ξεκινάει με την προβολή στο Τριανόν “The Voice of Hind Rajab”, της ταινίας που δέχτηκε το σπουδαιότερο standing ovation στην ιστορία του Φεστιβάλ Βενετίας. Ένα ντοκιμαντέρ που έχει αποκτήσει συμβολική διάσταση καθώς η σκηνοθέτις Kaouther Ben Hania αποτύπωσε την στιγμή που η 6χρονη Hind Rajab, εγκλωβισμένη σε ένα αυτοκίνητο που δεχόταν πυρά κάλεσε για βοήθεια, τα τελευταία λεπτά πριν δολοφονηθεί. Οι ηχογραφήσεις της μικρής που χρησιμοποιούνται στο ντοκιμαντέρ είναι οι αληθινές λίγο πριν χάσει τη ζωή της. Θα παρακολουθήσουμε επίσης το “To a Land Unknown”, την ιστορία δύο Παλαιστινίων προσφύγων στην Αθήνα και του καθημερινού αγώνα τους εδώ. Αξιοσημείωτο είναι και το ντοκιμαντέρ “Gaza Calling”, σκηνοθετημένο το 2012 που μας παρουσιάζει μια οικογένεια που ζει διασπασμένη ανάμεσα στη Δυτική όχθη και τη Γάζα, και τον επί ετών αγώνα τους να ενωθούν και να δουν ο ένας τον άλλον, πράγμα εξαιρετικά περίπλοκο λόγω των αυστηρών ελέγχων διαβατηρίων και των λοιπών περιορισμών, μας θυμίζει την εξαιρετική ταινία «200 Μέτρα» του Ameen Nayfeh, την οποία παρακολουθήσαμε πέρσι στο Φεστιβάλ. Είναι εξέχουσας σημασίας να τονίζεται η υπέρτατη δυσκολία των φυσικών μετακινήσεων των Παλαιστινίων εντός της πατρίδας τους ακόμα και πριν την 7η Οκτωβρίου, δυσκολίες που δεν μπορούμε καν να συλλάβουμε νοητικά και που χώριζαν ολόκληρες οικογένειες, μας κάνει να καταλάβουμε ότι ακόμα και μια εγγύς απόσταση σε μια κατεχόμενη και ελεγχόμενη από ξένες δυνάμεις ζώνη μπορεί να μην είναι εγγύς στην πραγματικότητα. Άξιο αναφοράς ανάμεσα στις προβολές είναι και το “A Fidai Film” του Kamal Jafari, πειραματικό και αρκετά αντισυμβατικό ντοκιμαντέρ που επιχειρεί να φέρει στην επιφάνεια τη λεηλασία του «Παλαιστινιακού Ερευνητικού Κέντρο» κατά τη διάρκεια της Ισραηλινής εισβολής στον Λίβανο το 1982 και το κάψιμο όλου του αρχείου. Το ντοκιμαντέρ θίγει το ζήτημα του συλλογικού τραύματος της απώλειας της πολιτισμικής κληρονομιάς ενός λαού του οποίου εδώ και έναν αιώνα πασχίζουν να εξαφανίσουν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Ακόμα, τo “Once Upon a Time in Gaza” και το “All that is left of you” είναι πολύ ενδιαφέρουσες αναφορές, στο πρώτο μια μικρή ένδειξη της καθημερινότητας στη Λωρίδα της Γάζας προ της 7ης Οκτωβρίου σε μια ζώνη που η παραβατικότητα είναι τρόπος επιβίωσης σε έναν τόπο όπου κάθε έννοια κράτους είναι ακρωτηριασμένη από τον δυτικό κόσμο και στο δεύτερο το ζήτημα του διαγενακού τραύματος, όπου βλέπουμε τρεις γενιές της ίδιας οικογένειας να βιώνουν τις συνέπειες του εκτοπισμού. Τέλος, δεν θα γινόταν να μην αναφερθούμε στο «Πάρε την ψυχή σου στο χέρι και περπάτα», το ντοκιμαντέρ για τη ζωή στη Γάζα από τη σκοπιά της νεαρής φωτορεπόρτερ Fatma Hassouna, η οποία σκοτώθηκε σε ισραηλινή επίθεση στις 16 Απριλίου 2025, μαζί με μέλη της οικογένειάς της, μόλις μια μέρα μετά την επίσημη επιλογή της ταινίας στο φεστιβάλ Καννών. Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ είναι η φράση που έλεγε στον εαυτό της για να βρει κουράγιο να βγει από το σπίτι της, και το έργο αφορά την καθημερινή αποτύπωση της κόλασης που βίωνε στο ανοιχτό στρατόπεδο συγκέντρωσης στο οποίο έχει μετατραπεί η Γάζα.Οι παραπάνω είναι προφανώς μερικές από τις ταινίες και τα ντοκιμαντέρ που επιλέξαμε να αναφέρουμε, κατά τ ’άλλα καθεμιά από τις δουλειές που θα προβληθούν κουβαλάει τη δική της ιστορία και τον δικό της πόνο και αξίζει την παρουσία μας. Δεν είναι ένα Φεστιβάλ ψυχαγωγίας αλλά ένα φεστιβάλ αλληλεγγύης, εκπαίδευσης και ενημέρωσης. Μια υπενθύμιση ότι η σωστή ατομική και συλλογική στάση είναι πάντα στο πλευρό των λαών, στο πλευρό των αδύναμων, στο πλευρό των ανθρώπων που βιώνουν καθεστώς αποικιοκρατίας και έχουν κάθε δικαίωμα αντίστασης σε αυτήν την καταπάτηση. From the River to the Sea Palestine will be Free!!!!
Ετικέτα: Παλαιστίνη
-
Μέχρι το τελευταίο φώς
Στον ορίζοντα η Παλαιστίνη, 50 ΝΜ μακριά. Η ελπίδα κρατά καλά ανάμεσα από τις κρεατομηχανές του Ισραήλ. Ο Παύλος Φύσσας το Οξυγόνο των παιδιών από τα Τέμπη και ο Βαγγέλης Πισσίας συνεχίζουν ανάμεσα στα αναχαιτισμένα πλοία του ανθρωπιστικού στόλου για την Γάζα.
Μια ελπίδα μένει ζωντανή, ένα φως αχνοφαίνεται στην διαδρομή της κολάσεως. Άνθρωποι από όλο τον πλανήτη πλέουν για να συναντήσουν ένα καλύτερο αύριο.
Όλα τα μάτια στην Γάζα, όλα τα μάτια στον στολίσκο, όλα τα βλέμματα στην ανθρωπιά.
Την Πέμπτη 2/10 βρισκόμαστε το πρωί δίπλα στους ανθρώπους μας, δίπλα σε αυτούς που κουβαλούν την ιστορία και την τοποθετούν στο ψηλότερο βάθρο από όλα, αυτό του αγώνα και της ανθρωπιάς. Για την Παλαιστίνη τα Τέμπη και για εκατομμύρια άλλους λόγους με της σωστή ματιά στην ιστορία… μέχρι το τελευταίο φώς.
-
Μην είσαι μισάνθρωπος
Το μίσος είναι παντού. Δεν περιορίζεται σε έναν λαό, μια χώρα, μια ήπειρο. Μολύνει, καταστρέφει, διχάζει τις κοινωνίες. Οι τελευταίες εξελίξεις είναι γεμάτες αποδείξεις: η γενοκτονία στη Γάζα, η μεταθανάτια θεοποίηση του Charlie Kirk, η αντιαθλητική συμπεριφορα στον χώρο του πρόσφατου Ευρωμπάσκετ… Άλλοτε με όπλα και βόμβες, άλλοτε με λόγια επικριτικά και άτοπα, το μίσος κυριαρχεί στις κοινωνίες.
Η Γάζα ισοπεδώνεται, χιλιάδες άμαχοι δολοφονούνται, κι η διεθνής κοινότητα επιλέγει την σιωπή, την αδιαφορία και την υποκρισία. Όταν μια γενοκτονία προβάλλεται ζωντανά στις οθόνες μας κι εμείς μένουμε μονάχα θεατές, τότε γινόμαστε συνένοχοι. Η σύγκριση της ελευθερίας της Παλαιστίνης με τις πληγές του Πόντου ή της Κύπρου είναι άτοπη και πραγματικά αχρείαστη. Δεν υπάρχει σημαντικότερη τραγωδία, είμαστε υποχρεωμένοι να τις καταδικάζουμε όλες εξίσου. Δεν έχει νόημα να ζυγίζουμε τραγικές καταστάσεις. Το συμπέρασμα είναι ένα: το μίσος όταν ενισχύεται παθητικά ή και έμπρακτα, γεννά εκ νέου σκληρά εγκλήματα.
Πριν μερικές ημέρες έλαβε χώρα ο πυροβολισμός του ακροδεξιού ακτιβιστή Charlie Kirk σε δημόσιο χώρο στο πανεπιστήμιο της Utah μπροστά σε πλήθος εκατοντάδων θεατών. Ήταν ένας άνθρωπος που έσπειρε αρνητισμό με τις δηλώσεις του που κυρίως ήταν ρατσιστικές, ομοφοβικές, υποβάθμιζαν το γυναικείο φύλο και επικροτούσαν την οπλοκατοχή στην Αμερική. Η δημόσια αναπαραγωγή τόσο του θανάτου όσο και των γεγονότων που ακολούθησαν, η στάση της γυναίκας του και η ανάμειξη του Αμερικάνου Προέδρου μου γεννούν πολλές απορίες και καχυποψία. Αν και αποτέλεσε θύμα των δικών του πεποιθήσεων, ο θάνατος του δεν πρέπει να αποτελεί αφορμή για «πανηγυρισμούς» και την διασπορά ακόμα περισσότερου μίσους.
Κι όμως, το μίσος εκφράζεται τόσο μέσω της βίας όσο και μέσω των λέξεων. Ο αθλητής Αλπερέν Σενγκούν επέλεξε να εκφράσει δημόσια αποδοκιμαστικά σχόλια τόσο για τον σπουδαίο Γιάννη Αντεντοκούνμπο όσο και για την «φαινομενική αντίπαλο» της Τουρκίας την Ελλάδα. Ο ίδιος αποτέλεσε σύμβολο συμπεριφοράς προς αποφυγή στον χώρο του αθλητισμού. Δεν είναι αθώες παρεμφερείς τοποθετήσεις, ούτε μπορούν να καμουφλαριστούν ως «επικοινωνιακά λάθη». Το να πιανόμαστε από καταστάσεις του παρελθόντος και να ενισχύουμε την διαμάχη Ελλάδας-Τουρκίας είναι ντροπιαστικό. Καιρός να σταματήσει το παρελθόν των δύο χωρών να επηρεάζει το μέλλον. Καιρός να πάψει η ενίσχυση της κρατικής έχθρας αλλά και της έχθρας μεταξύ των απλών πολιτών, πόσο μάλλον των φιλάθλων.
Το μίσος κυριαρχεί από τα στρατόπεδα προσφύγων έως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα γήπεδα. Αν δεν το καταγγείλουμε συλλογικά, αν δεν το πολεμήσουμε με παιδεία, με θεσμούς που προστατεύουν τη δημοκρατία, με αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο, τότε θα συνεχίσει να δηλητηριάζει κάθε κοινωνία.
Δεν υπάρχει ουδέτερη στάση. Όποιος αγνοεί, συναινεί. Όποιος αδιαφορεί, έχει ευθύνη. Οπότε μην είσαι μισάνθρωπος. Άρχισε να ενημερώνεσαι πολύπλευρα , επένδυσε στον εαυτό σου. Καταδίκασε το μίσος ξεκάθαρα, αδιαπραγμάτευτα και με συνέπεια. Ενίσχυσε με τον τρόπο σου την εξέλιξη ενός κόσμου που δεν θα μαυρίζει καθημερινά και θα έχουν θέση ο αλληλοσεβασμός, η αληθινή δικαιοσύνη και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
-
Πως η ανάγκη γίνεται ιστορία, πως η ιστορία γίνεται σιωπή
Το φθινόπωρο για πολλού λαούς είναι η εποχή της αντίστασης, η εποχή που το ποτήρι… ξεχειλίζει και το κρύο αχνοφαίνεται πάνω από τα ανέλπιδα πρόσωπα χαμηλόμισθων και ταλαιπωρημένων οικογενειών. Ο Άλκης Αλκαίος έγραψε την «Ρόζα», ένα τραγούδι, ύμνος προς της Μαρξίστρια Ρόζα Λούξενμπουργκ. Ίσως οι στίχοι του τραγουδιού να αποτυπώνουν και την ιστορία της αλλά και το μεγάλο κεφάλαιο του αγώνα των λαών.
Ίσως από την άλλη οι στίχοι του Αλκαίου (χωρίς την δική του συγκατάθεση και ευθύνη) να έχουν μετατραπεί από ένα λαϊκό αγωνιστικό άσμα, σε ένα «ντεκαντάνς ξεφτηλέ», υπερθέαμα για τους λίγου των μπουζουκιών και των τριαντάφυλλων. Αυτό το φαινόμενο, κάτ εμέ, τραγικό, αναγράφεται σε πολλά κεφάλαια της ιστορίας. Τα μάτια μάς στραμμένα στην Παλαιστίνη και στην γενοκτονία την οποία έχει φτάσει στην «τελική φάση» από το κράτος γενοκτόνο, Ισραήλ.
Εδώ λοιπόν η ιστορία επαναλαμβάνετε μέσα από τις ίδιες τεχνικές αλλά από άλλους… τεχνίτες. Η ιστορία λοιπόν μπορεί να μην ξαναγράφεται ωστόσο πολύ εύκολά διασταυρώνεται. Ο αντισημίτης του 21ου αιώνα είναι αυτός που διαμαρτύρεται για την γενοκτονία ενός λαού, ενώ ο γενοκτόνος είναι το… θύμα του σύμπαντος, ο οποίος δικαιούται κάθε νίκη στο συμφέρον του.
Ίσως το πρόβλημα για άλλη μια φορά έγκειται στο πώς μεταφέρετε η ιστορία μέσω της παιδείας. Το πρόβλημα αυτό γίνεται εμφανές όταν η παιδεία σε ένα σύστημα όπως το καπιταλιστικό δεν συνιστά δικαίωμα και ανάγκη, αλλά συμφέρον και χρήμα.
Το σίγουρο είναι πως είτε κάποιος έχει την απαραίτητη παιδεία είτε όχι, μπορεί εύκολά να διακρίνει τι είναι πόλεμος και τι γενοκτονία.
Για όλα αυτά και για ακόμα περισσότερα η ιστορία δεν θα γίνει αυτή την φορά σιωπή και η Παλαιστίνη θα ελευθερωθεί.
-
Viva la palestina
Το εβδομαδιαίο «αφιέρωσε το» δεν θα μπορούσε να πραγματεύεται κάτι άλλο , πέρα άπο την γενοκτονία των παλαιστινιών άπο το κράτος-δολοφόνο Ισραήλ. Βέβαια το συμβάν αυτό δεν συμβαίνει μόνο αυτή τη βδομάδα, αλλά άπο το 1948.
Ποιοί μπορούν να μιλήσουν καλύτερα για αυτό το έγκλημα, άπο τους ίδιους τους παθόντες; Κανεις.
Ο ποιήτής του παρακάτω ποιήματος, λοιπόν, είναι ο παλαιστίνιος Ταουφίκ Ζαγιάντ.
Πάνω στον κορμό της ελιάς
Επειδή δεν πλέκω με νήματα
και κάθε μέρα περιμένω ένταλμα συλλήψεως
επειδή το σπίτι μου κάθε μέρα
περιμένει επίσκεψη της αστυνομίας
για έρευνα- σάρωμα,
επειδή δε μπορώ ν’ αγοράσω χαρτί
θα χαράξω αυτά που τραβάω
τα μυστικά μου όλα θα χαράξω
πάνω στον κορμό μιας ελιάς
στην αυλή του σπιτιού μου.Θα χαράξω την ιστορία μου
τις πράξεις της τραγωδίας
τους αναστεναγμούς για τα περβόλια
κι όλα τα αχ πάνω στους τάφους των προγόνων μου.
Θα χαράξω
την κάθε πίκρα που γεύτηκα
την πίκρα που με το ‘να δέκατο
απ’ τη μελλούμενη ευτυχία θα σβήσει.Θα χαράξω όλα τα στοιχεία
του κάθε χωραφιού που αρπάχτηκε
του χωριού μου τα σύνορα
τα σπίτια των ανθρώπων που ανατινάχτηκαν
τα δέντρα μου που ξεριζώθηκαν
τα’ αγριολούλουδα που πατήθηκαν
τα ονόματα εκείνων που το μάσημα των νεύρων μου το ‘κάμαν τέχνη
τα ονόματα των φυλακών
το είδος κάθε χειροπέδης που μου μάγκωσε τα χέρια
τις μορφές των δεσμοφυλάκων
και τις βρισιές
που μού ‘ριξαν κατάμουτρα.Θα χαράξω,
Κάφρου Κάσεμ δε σε ξεχνώ
Θα χαράξω,
Ντερ Γιασίν ρίζωσε μέσα μου η θύμησή σου.
Θα χαράξω
φτάσαμε στο κορύφωμα της τραγωδίας
μας μάσησε, τη μασήσαμε, μα φτάσαμε.Όσα μου λέει ο ήλιος θα χαράξω
όσα μου λέει το φεγγάρι
κι όσα λαλεί ο κορυδαλλός που κάθεται
σε τούτο το πηγάδι που οι δικοί του έχουν μισέψει.Για να θυμούμαι θα χαράξω πάντα
της τραγωδίας όλες τις πράξεις και τις φάσεις
όλης της συμφοράς
πάνω στον κορμό μιας ελιάς
στην αυλή του σπιτιού μου.Αντίστοιχα, ο πίνακας αυτής τής βδομάδας ανήκει σε Παλαιστίνιο καλλιτέχνη και συγκεκριμένα στον Malak Mattar άπο την συλλογή του « Σύγχρονα έργα άπο την Γάζα» και κοσμεί την κεντρική φωτογραφία του θέματος.
Τέλος, το τραγούδι μας ειναι το «Leve Palestina», ένα παλαιστινιακό- σουηδικό τραγούδι, που έγινε viral το 2023 ως παγκόσμιο σύνθημα αλληλεγγύης για την γενοκτονία στη Γάζα.
-
Ο Mark Edelman, Ο υπερήφανος ομοφυλόφιλος του IDF και η… χαμένη ανθρωπιά
Μπαίνεις στο Google και έχεις ένα ερώτημα, όχι τόσο δημοφιλές, όσο πχ το πόσο χρονών είναι η Taylor Swift ή ποια είναι τα ζώδια της ημέρας. Το ερώτημα είναι απλό, πότε ξεκίνησε η Γενοκτονία των παλαιστινίων από το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ;
Η απάντηση που θα δίνει το Wikipedia είναι 7 Οκτωβρίου του 2023, δηλαδή την ημερομηνία που η Χαμάς επιτέθηκε στο φεστιβάλ Supernova. Συγκεκριμένα οι «συντάκτες» του Wikipedia γράφουν: «Ο πόλεμος μεταξύ παλαιστινιακών οργανώσεων υπό την ηγεσία της Χαμάς και του Ισραήλ ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου 2023, από ένοπλους Παλαιστίνιους που εισέβαλαν στα Ισραηλινά εδάφη γεγονός το οποίο συνιστά τη μεγαλύτερη τρομοκρατική επίθεση από συστάσεως του κράτους του Ισραήλ. Μία ημέρα αργότερα ξεκίνησε η Ισραηλινή αντεπίθεση, με συνεχείς βομβαρδισμούς και ολικό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας, καθώς και συμπλοκές στην Δυτική Όχθη και στα σύνορα του Ισραήλ με τον Λίβανο. Οι παλαιστινιακές ομάδες ονόμασαν την επίθεσή τους “Επιχείρηση Κατακλυσμός του Αλ-Άκσα”, και το Ισραήλ ονόμασε την αντεπίθεση του “Επιχείρηση Σιδερένια Ξίφη”».
Αν κάποιος ανατρέξει σε απλές πηγές όπως στο Office Of The Historian (Αμερικανική σελίδα) θα διαβάσει την ημερομηνία 14 Μαΐου του 1948 και θα δει την λέξη Νάκμπα. Αντίστοιχα το ίδιο θα βρει και στον Ιστότοπο του ΟΗΕ ή στο Council On Foreign Relations. Την Δευτέρα ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και Υφυπουργός Παρά τω Πρωθυπουργό Παύλος Μαρινάκης στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών είχε να πει τα εξής για τους ανθρώπους που βγαίνουν κάθε εβδομάδα στους δρόμους για την Γενοκτονία στην Παλαιστίνη: «Σε πολιτικό επίπεδο οι θλιβεροί, αυτοί, τύποι δεν έχουν καμία διαφορά από την Χρυσή Αυγή. Ίσως είναι και χειρότεροι γιατί περνιούνται για επαναστάτες. Πρέπει να ερευνηθούν οι πράξεις τους από την δικαιοσύνη. Έχει διαταχθεί προανακριτική εξέταση. Φασίστες είναι αυτοί».
Είναι πλέον καθαρό ότι ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας, κατά την οποία διαπράττεται μια Γενοκτονία, άνευ όρων, και ενώ τα πάντα καταγράφονται κανείς δεν μιλάει. Εδώ ταιριάζει και η παροιμία «κεφάλι που σηκώνεται κόβεται» και πράγματι αυτή είναι η αλήθεια. Γενοκτονία σε «live streaming» και στην περίπτωση που κάποιος αναφερθεί στο δικαίωμα στην ζωή και στην ελευθερία, θα βρεθεί άμεσα αντιμέτωπος με την απονομή «δικαιοσύνης» της ΕΛΑΣ. Αν ανατρέξουμε στα χρόνια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου θα δούμε, πως επαναλαμβάνεται η ιστορία. Πιάνουμε το βιβλίο του Mark Edelman, κατά την ταπεινή μου γνώμη μία πραγματική κατάθεση ψυχής από τις λίγες, με τίτλο «Οι μάχες του γκέτο». Ο Mark Edelman ήταν ένας εκ των ηγετών της εξέγερσης του γκέτο της Βαρσοβίας ο οποίος από τύχη έζησε να πει την ιστορία μιας γενοκτονίας.
Το βιβλίο είναι μικρό, περίπου 80 σελίδες, και δεν έχει λογοτεχνική χροιά, παρά μόνο κατάθεση ιστορίας. Στο τέλος της εισαγωγής αναγράφετε «Χρέος μας σήμερα, ως αντιφασίστες να κρατήσουμε την μνήμη ζωντανή για να αποτρέψουμε τα ολοκαυτώματα του μέλλοντος». Χρέος μας απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης, είτε αυτή είναι πολιτική και προέρχεται από κυβερνητικούς εκπροσώπους, είτε είναι μιντιακή μέσα από ανώνυμους συντάκτες. Το βρώμικο παιχνίδι του σιωνισμού έχει φτάσει εδώ και καιρό σε απροκάλυπτο σημείο και καλό παράδειγμα για αυτό είναι οι διαδικτυακές κοινωνικές πλατφόρμες (Social Media). Εκεί ο καθένας μπορεί με ευκολία να αντικρίσει αυτό το «πρόσωπο του τέρατος» που ανέφερε συχνά ο μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις. Τα παραδείγματα πολλά αλλά το πιο συγκλονιστικό, με διαφορά, μια φωτογραφία ενός στρατιώτη του IDF (ισραηλινός στρατός) με την χρωματιστή σημαία υπερηφάνειας του αγώνα για την σεξουαλική απελευθέρωση, πάνω στα συντρίμμια ενός σπιτιού στην Γάζα, με την επιγραφή «In the name of love (Στο όνομα της αγάπης)».
Ο δρόμος, λοιπόν, είχε την δική του ιστορία γιατί κάποιοι λίγοι την έγραψαν. Εδώ στην ρωγμή του χρόνου αργοπορημένα πρέπει να ξυπνήσουμε από τον φασιστικό λήθαργο του συστήματος και να πάρουμε δράση όχι μόνο για εμάς αλλά για τον Εβραίο Edelman, για την Γιαννίνα (τον έρωτα του Ιάκωβου Καμπανέλη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μάουτχάουζεν) και για όλους αυτούς τους ανθρώπους που έπεσαν θύματα της Φασιστικής, καπιταλιστικής κρεατομηχανής.
