ΑφιερωσέΤο

Στις μέρες μας, η λέξη ελευθερία παιρνά μία κρίση. Παγκοσμίως εξελίσσονται γεγονότα τα οποία μας κάνουν να κατανοήσουμε ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη για όλους.

    Απ’τους πολέμους  οι οποίοι γίνονται λίγα χιλιόμετρα μακριά απ’ την χώρα μας, όπως για παράδειγμα, αυτός ανάμεσα στην Ρωσία και την Ουκρανία, μέχρι την λογοκρισία στην δημοσιογραφία, η ελευθερία έχει πολλές μορφές και βάλλεται απ’παντού. Η ελευθερία είναι το σημαντικότερο  θεμελειώδες ανθρώπινο δικαίωμα το οποίο όλοι οι άνθρωποι έχουν, ή για να γίνω πιο συγκεκριμένη, αυτό το δικαίωμα, το στερούνται πολλές ομάδες ανθρώπων  απ’ την κοινωνία.

Η αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος είναι μια μόνο απ’ τις πολλές  ελευθερίες οι οποίες κινδυνεύουν τόσο στην Ευρώπη όσο και παγκοσμίως. Γι’αυτό το λόγο τα κοινωνικά κινήματα, όπως το φεμινιστικό κίνημα, υπάρχουν και  θα συνεχίζουν να υπάρχουν, ώστε όλοι οι άνθρωποι να συνυπάρχουν ισότιμα και να ζουν ελεύθερα, χωρίς κοινωνικές διακρίσεις 

Ο πίνακας (τον οποίο παραθέτω στην αρχη του άρθρου) του Γάλλου ζωγράφου Eugène Delacroix με τίτλο «Liberty Leading the People» του 1830, ταιριάζει απόλυτα με την θεματική αυτού του άρθρου. Ο Delacroix τον εμπνεύστηκε απ’την Ιουλιακή Επανάσταση του Παρισιού. Ως κεντρική χαρακτήρας είναι μια ημήγυμνη και ξυπόλητη γυναίκα. Φοράει την φρυγική σκούφια των Ιακωβίνων στο κεφάλι.Κρατάει στο αριστερό της χέρι την, απαγορευμένη για την εποχή, γαλλική σημαία με τα τρία χρώματα, το μπλε, το λευκό και το κόκκινο. Αντιπροσωπεύει την «Ελευθερία» ή αλλιώς «Marianne» στα γαλλικά. Το βλέμμα της είναι στραμμένο προς το λαό,  ο οποίος απαρτίζεται απ’όλα τα κοινωνικα στρώματα, από  φοιτητές και  απλους εργάτες έως πολεμιστές . Όλοι είναι ενωμένοι και έτοιμοι να πολεμήσουν την μοναρχία και να ανακτήσουν ξανά την  ελευθερία τους 

Το τραγούδι των Queen «I want to break free» κυκλοφορεί το 1984. Όλα τα μέλη της μπάντας είναι ντυμένοι in drag. Ο Freddie Mercury τραγουδά ότι θέλει να απελευθερωθεί και  ότι  ερωτευθηκε  κάποιον  αληθινά για πρώτη φορά  κάποιον.Δεν θέλει να μείνει  μόνος του. Συνολικά το τραγούδι υμνεί την απελευθέρωση

Τέλος, παραθαίτω ένα απόσπασμα απ’το ποιήμα «Φυλακισμένο πουλί» της Μάγια Αγγέλου, η οποία ήταν ποιήτρια, τραγουδίστρια, καθηγήτρια πανεπιστημίου και ακτιβίστρια για δικαίωματα των πολιτών. Για το Αφηέρωσέ το αυτής της εβδομάδας , με θέμα την αξία της ελευθερίας, δεν θα μπορουσε να ταιριάξει περισσότερο ένα τέτοιο ποιήμα, καθώς μας δείχνει ότι όσο δύσκολο και τρομακτικό και αν είναι, οφείλουν όλοι οι άνθρωποι να συνεχίσουν να διεκδικούν την ελεύθερια. Ακόμα και αν την έχουν ξεχάσει. 

         Το φυλακισμένο πουλί τραγουδά

          με έναν φοβισμένο σκοπό

             για πράγματα άγνωστα

            μα επιθυμητά από καιρό

          και η μελωδία του ακούγεται

              στο μακρινό βουνό

          γιατί το φυλακισμένο πουλί

           τραγουδά την ελευθερία.

ΑφιερωσέΤο

Μπήκε ο Οκτώβριος και ξεκίνησαν τα κρύα, τα τζάκια πήραν μπρός και τα πολύχρωμα κασκόλ βγήκαν από τις ντουλάπες. Η εποχή της μεταβατικότητας ήρθε, αλλά ξέχασε άλλους πίσω. Με το ανυπόφορο κρύο της μεσογείου, άνθρωποι, γέροι και μικρά παιδιά παγώνουν στα έγκατα της μεσογείου, και χάνουν την ζωή τους κάτω από την ελπίδα της καλύτερης ζωής. Πολλές Ιθάκες για πολλούς Οδυσσείς που δεν έφτασαν ποτέ στην αγαπημένη τους «νέα πατρίδα». Ένα άλλο φθινόπωρο σε αυτό το ΑφιερωσέΤο εμφανίζεται, «Το ματωμένο Φθινόπωρο» της προσφυγιάς.

Ο πίνακας του Κλοντ Μονέ «impression, Sunrise» Αποδίδει ένα μελαγχολικό αλλά πανέμορφο ηλιοβασίλεμα και από δίπλα μία βάρκα, ένα καράβι της φυγής , το οποίο ψάχνει την δικιά του Ιθάκη.

Η επιλογή της μουσικής ήταν εύκολη: Ένα τραγούδι του 2024 σε κείμενο της Μάρθας Φριτζήλα, μουσική του Μιχάλη Καλογεράκη και ερμηνεία της Μάρθρας Φριντζήλας, του Παντελή Καλογεράκη και τησ Carol Sansour, το «Τραγούδι Πρώτο».

Απόσπασμα από ποίημα του Μαχμούτ Νταρουίς «Να σκέφτεσαι τους άλλους» ο οποίος θεωρείται εθνικός ποιητής της Παλαιστίνης και ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Άραβες ποιητές.

Να σκέφτεσαι τους άλλους
Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, 
να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.
‘Όταν πολέμους ξεκινάς, 
να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη.
Όταν πληρώνεις το νερό, 
να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν
να τους θηλάσουν.
Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, 
να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα.
Όταν τα αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, 
να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν.
Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν.
Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους τους άλλους,
στον εαυτό σου γύρισε και πες:
«Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι».

Διεθνής Ματιά

Το φθινόπωρο για πολλού λαούς είναι η εποχή της αντίστασης, η εποχή που το ποτήρι… ξεχειλίζει και το κρύο αχνοφαίνεται πάνω από τα ανέλπιδα πρόσωπα χαμηλόμισθων και ταλαιπωρημένων οικογενειών. Ο Άλκης Αλκαίος έγραψε την «Ρόζα», ένα τραγούδι, ύμνος προς της Μαρξίστρια Ρόζα Λούξενμπουργκ. Ίσως οι στίχοι του τραγουδιού να αποτυπώνουν και την ιστορία της αλλά και το μεγάλο κεφάλαιο του αγώνα των λαών.

Ίσως από την άλλη οι στίχοι του Αλκαίου (χωρίς την δική του συγκατάθεση και ευθύνη) να έχουν μετατραπεί από ένα λαϊκό αγωνιστικό άσμα, σε ένα «ντεκαντάνς ξεφτηλέ», υπερθέαμα για τους λίγου των μπουζουκιών και των τριαντάφυλλων. Αυτό το φαινόμενο, κάτ εμέ, τραγικό, αναγράφεται σε πολλά κεφάλαια της ιστορίας. Τα μάτια μάς στραμμένα στην Παλαιστίνη και στην γενοκτονία την οποία έχει φτάσει στην «τελική φάση» από το κράτος γενοκτόνο, Ισραήλ.

Εδώ λοιπόν η ιστορία επαναλαμβάνετε μέσα από τις ίδιες τεχνικές αλλά από άλλους… τεχνίτες. Η ιστορία λοιπόν μπορεί να μην ξαναγράφεται ωστόσο πολύ εύκολά διασταυρώνεται. Ο αντισημίτης του 21ου αιώνα είναι αυτός που διαμαρτύρεται για την γενοκτονία ενός λαού, ενώ ο γενοκτόνος είναι το… θύμα του σύμπαντος, ο οποίος δικαιούται κάθε νίκη στο συμφέρον του.

Ίσως το πρόβλημα για άλλη μια φορά έγκειται στο πώς μεταφέρετε η ιστορία μέσω της παιδείας. Το πρόβλημα αυτό γίνεται εμφανές όταν η παιδεία σε ένα σύστημα όπως το καπιταλιστικό δεν συνιστά δικαίωμα και ανάγκη, αλλά συμφέρον και χρήμα.

Το σίγουρο είναι πως είτε κάποιος έχει την απαραίτητη παιδεία είτε όχι, μπορεί εύκολά να διακρίνει τι είναι πόλεμος και τι γενοκτονία.

Για όλα αυτά και για ακόμα περισσότερα η ιστορία δεν θα γίνει αυτή την φορά σιωπή και η Παλαιστίνη θα ελευθερωθεί.

ΑφιερωσέΤο
Ίσως φανεί περίεργος ο συνδυασμός Ντοστογιέφσκι, Φρίντα Κάλο και Τομ Γιόρκ, αλλά θεωρώ πως και τα τρία αυτά έργα αποτυπώνουν ακριβώς την ανάγκη και, παράλληλα, την απόλυτη αδυναμία αλλαγής, την επιθυμία που σε μουδιάζει και το αόρατο σχοινί που σε κρατά δεμένο χειροπόδαρα.

Λογοτεχνικό

Απόσπασμα από το «Υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι

«Ήταν από το να νιώθει κανείς τον εαυτό του να έχει φτάσει στο τελευταίο εμπόδιο, ότι ήταν φρικτό, αλλά ότι δεν μπορούσε να είναι διαφορετικά· ότι δεν υπήρχε διαφυγή για σένα· ότι δεν θα μπορούσες ποτέ να γίνεις διαφορετικός άνθρωπος· ότι ακόμα κι αν σου έμενε ακόμα χρόνος και πίστη για να αλλάξεις σε κάτι διαφορετικό, πιθανότατα δεν θα ήθελες να αλλάξεις· ή αν το ήθελες, ακόμα και τότε δεν θα έκανες τίποτα· επειδή ίσως στην πραγματικότητα δεν υπήρχε τίποτα για να αλλάξεις.»

Τραγούδι
Στο 4ο τραγούδι του δίσκου του «The Eraser» με όνομα «Black Swan», ο Τομ Γιόρκ μιλά για την ανάγκη φυγής, και για καταστάσεις που εάν δεν άλλαξαν ως τώρα, δεν θ’αλλάξουν ποτέ.

ΚρυφόTopic

Τη σήμερον ημέρα, η αξία της μουσικής έχει απαξιωθεί. Είμαστε τυχεροί στην ατυχία μας, μιας και γεννηθήκαμε στην μητέρα της μουσικής. Από τον 7ο κιόλας αιώνα π.Χ. δημιουργήθηκαν τα θεμέλια της σύγχρονης μουσικής με κάποια πρωτόλεια μουσικά όργανα (αυλός, λύρα κ.α) ή με την θέσπιση των μουσικών διαστημάτων από τον Πυθαγόρα. Συνεχίζοντας περνάμε από πολλούς σταθμούς όπως η Βυζαντινή και η Οθωμανική περίοδος, το νεοελληνικό κράτος και ο 20ος αιώνας (ρεμπέτικο), μεσοπόλεμος και μεταπολεμική περίοδος, η δεκαετία 70-90 όπου πλέον η μουσική γίνεται και μέσο πολιτικής έκφρασης, η περίοδος 1990-2010 με την «ελαφρά» καπιταλιστική πλέον έκφανσή της («εμπορικό» σκυλάδικο) και τέλος η κορύφωση μέχρι και σήμερα με το έντεχνο και την rap-trap .Στην προσπάθειά μας να έχουμε ένα κοινό έδαφος επικοινωνίας στον κόσμο της επιστήμης δημιουργήσαμε το S.I. , ένα σύστημα μονάδων μέτρησης. Δεν λέω, έχουμε προχωρήσει πολύ σαν ανθρωπότητα και διεκπεραιώσαμε πολλά από τα βασικά και σύνθετα προβλήματα, αλλά μας έμεινε ένα βασικό: Τα συναισθήματα και ο εσωτερικός μας κόσμος μπορούν να μετρηθούν και να διατυπωθούν σε ένα απτό ανθρώπινο δημιούργημα όπως το S.I. ; Η απάντηση είναι αρνητική, όχι! Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάποιο αντίστοιχο δημιούργημα; Η απάντηση είναι η μουσική. Είναι ο ιδανικός τρόπος έκφρασης και η λύση στο φαινομενικά απλό ερώτημα. Παράδειγμα γι’ αυτό αποτελεί όπως έχει πει και ο Μάρκος Κούμαρης (frontman των Locomondo) ο Bob Marley. Ο άνθρωπος, που ενώ γεννημένος μέσα στην επικινδυνότητα και την φτώχεια της Τζαμάικα, μπόρεσε να μιλήσει για ένα πράγμα που δεν είχε βιώσει ποτέ. Την ελευθερία και την παγκόσμια ειρήνη.Κάποιοι λοιπόν ίσως να έχουν την άποψη ότι πλέον η μουσική είναι πολυτέλεια. Προσωπικά διαφωνώ πλήρως. Ίσα-ίσα, στις μέρες μας, η μουσική δίνεται απλόχερα σε ένα ευρύ κοινό μέσα από πλατφόρμες όπως το Spotify. Αυτό θεωρώ ότι παίζει μεγάλο ρόλο στην υποβάθμιση του ρόλου της μουσικής στην ζωή μας. Σε προηγούμενες δεκαετίες όπως για παράδειγμα το 1970-1980, υπήρχαν δυο πυλώνες που εδραίωναν την αξία της μέσα μας. Το ένα είναι τα βινύλια. Ο ακροατής, ιδίως στις προηγουμένως αναφερόμενες δεκαετίες, μάζευε σιγά-σιγά τα λεφτά ως παιδί για να αγοράσει μια κασέτα ή έναν δίσκο και να τρέξει σπίτι του απολαμβάνοντάς τον. Ήταν η ανταμοιβή της στιγμής, υπήρχε κάτι που το καθιστούσε μοναδικό. Πλέον με το πάτημα ενός κουμπιού, υπάρχει η δισκογραφία όλου του πλανήτη. Δεν νομίζετε πως έτσι χάνεται η αίγλη;Το δεύτερο είναι κάτι που σιγά σιγά εξαφανίζεται λόγω της κολοσσιαίας ανάπτυξης των streaming-platforms. Είναι το ραδιόφωνο και ο ραδιοφωνικός παραγωγός, που ίσως είναι ο πιο αντικειμενικός κριτής της μουσικής. Η μουσική είναι κάτι υποκειμενικό και τα γούστα του καθενός ποικίλουν. Ο κατάλληλος άνθρωπος όμως να κρίνει την μουσική είναι αυτός όπου έχει ασχοληθεί όλη του την ζωή με την συλλογή δίσκων και τις άπειρες ώρες ακρόασης. Ό κάθε πικραμένος, είτε είναι δημοσιογράφος, είτε οποιοσδήποτε προβάλλει την γνώμη του δημόσια, έχει αποκτήσει «επιστημονική άποψη» επί του κλάδου. Τα πράγματα δυστυχώς δεν δουλεύουν έτσι. Άλλο το map και άλλο το territory. Άλλο δηλαδή να εκφράζεις προσωπική άποψη που να έχει υποκειμενικό χαρακτήρα (μου άρεσει ή δεν μου αρέσει) και άλλο η τεκμηριωμένη άποψη λόγω της πολύχρονης ενασχόλησης. Κάνεις δεν εμπιστέυεται την γνώμη του γείτονα για το αν είναι άρρωστος ή όχι, γιατί λοιπόν να εμπιστευτώ τον οποιονδήποτε στην μουσική;Ένας ιός που καταστρέφει εκ των έσω είναι το mainstream. Το mainstream είναι κάτι το οποίο έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, δομή, άκουσμα. Δηλαδή το λεγόμενο “αντιγραφή-επικόλληση”. Οι πειραματισμοί από νέες ύπερ-ταλαντούχες μπάντες πλέον καταλήγουν άπατες. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης σε αυτό έχουν οι δισκογραφικές. Όπως το μεγαλύτερο ποσοστό των ΜΜΕ «κιτρινίζουν» τον τύπο, έτσι και οι δισκογραφικές «κιτρινίζουν» την μουσική. Με απλά λόγια ο καθαρά κερδοσκοπικός χαρακτήρας τους, έχει μολύνει το μόνο πράγμα που χαρακτηρίζει την μουσική, τον πειραματισμό. Δεν υπάρχει χώρος για ανερχόμενους/μικρούς καλλιτέχνες να αποτυπώσουν τα συναισθήματα τους. Άρα, η μουσική είναι πρακτικά μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Ένας καθρέφτης που δείχνει καθαρά σε όλους μας τι συμβαίνει σε κοινωνικό, πολιτικό, και οικονομικό επίπεδο. Όταν δεν αφήνεις τα παιδιά σου να εκφραστούν μουσικά, πώς περιμένει κανείς να εκφραστούν πολιτικά και συναισθηματικά. Οι περισσότεροι «τιτάνες» της μουσικής έχουν περάσει τα πάνδεινα. Ο Layne Staley (Alice in Chains) και ο James Hetfield (Metallica), ο Eric Clapton , ο Axl Rose και πολλοί άλλοι. Αν όλοι αυτοί λοιπόν δεν εκφραζόντουσαν μέσω της μουσικής, εκτός από το γεγονός ότι δεν θα είχαμε ένα τεράστιο δισκογραφικό μεγαλείο, τι θα μπορούσε να τους σώσει;Από το παραπάνω ερώτημα συχνά βιώνω μια έντονη εσωτερική διαμάχη ως προπτυχιακός φοιτητής και κιθαρίστας. Νιώθω τις ξεπερασμένες πλέον για μένα απόψεις της παλιάς γενιάς, να παλεύουν με το όνειρό μου. Αφουγκράζομαι λοιπόν την άποψη ότι πρώτα πρέπει να σπουδάσω και να πάρω το πτυχίο μου στην φυσική τινάζοντας το όνειρο του επαγγελματία μουσικού στον αέρα. Έπειτα στο παιχνίδι αυτό έρχεται μια ίσως λογική σκέψη ότι μπορώ να τα δουλέψω ταυτόχρονα. Στο τέλος του εσωτερικού μονολόγου επικρατεί μια πεποίθηση ότι αν αγαπάς κάτι και δουλέψεις προσηλωμένος σε αυτό θα πετύχει. Μέσα από αυτό μπόρεσα να γεννήσω αρκετές απορίες που πιθανότατα και άλλοι άνθρωποι στην ίδια κατάσταση με εμένα θα έχουν. Η σημαντικότερη είναι η εξής: Για ποιόν λόγο δεν μπορώ να είμαι βέβαιος ότι θα μπορέσω να γίνω και να βιοποριστώ ως μουσικός; Οι απαντήσεις συναντούν δύο ερμηνευτικά επίπεδα.Το πρώτο είναι το εσωτερικό. Μιας και η μουσική εκφράζει συναισθήματα και ερμηνεύει-αποτυπώνει καταστάσεις, σημαίνει πως πρόκειται για έναν πολύ ρευστό χώρο. Όλα από την μία στιγμή στην άλλη αλλάζουν με ιλιγγιώδη ρυθμό. Οι άνθρωποι, όπως και τα πάντα στα φύση, θέλουν να βρίσκονται στην χαμηλότερη ενεργειακή κατάσταση, δηλαδή στην ασφάλεια και την σιγουριά. Άρα, από χέρι μπαίνει ήδη ένα εμπόδιο στον χώρο αυτό. Είναι το ρίσκο που θα κληθεί κάποιος να πάρει αν ψάχνει τον δρόμο αυτό. Αναρωτιέσαι αν οι συνεχείς αλλαγές είναι ένα κομμάτι που θες σιγά-σιγά να τιθασεύσεις ή αν δεν είσαι έτοιμος να βιώσεις την αναταραχή που προσφέρει γενναιόδωρα αυτό το ταξίδι στον κόσμο με τις νότες.Το δεύτερο είναι καθαρά βιοποριστικό. Μπορείς άραγε να καλύψεις τις οικονομικές ανάγκες για να ζήσεις την καθημερινότητα αξιοπρεπώς; Οι περισσότεροι μουσικοί εργάζονται χωρίς σταθερές συμβάσεις, συχνά με «μεροκάματο της βραδιάς». Υπάρχει αδήλωτη εργασία («μαύρα»), που σημαίνει μηδενική ασφάλιση και συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Σε μπαρ/σκηνές, ένας μουσικός μπορεί να πάρει 20–50€ που φαινομενικά ακούγεται καλό μεροκάματο αλλά θα είναι για μια φορά την εβδομάδα , πιθανότατα και καμία. Οι κρατικές επιχορηγήσεις για μουσικές παραγωγές (εκτός από λίγα προγράμματα ,φεστιβάλ ή ΕΣΠΑ) είναι άφαντες. Κατά την πανδημία φάνηκε καθαρά πως πολλοί μουσικοί δεν είχαν δικαίωμα επιδότησης επειδή δεν αναγνωρίζονταν ως εργαζόμενοι με κανονικό επάγγελμα. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αναγνώριση της μουσικής ως βασικής πολιτιστικής εργασίας ισότιμης με άλλους κλάδους. Άρα τη σήμερον ημέρα, η αξία της μουσικής έχει απαξιωθεί;Μπορεί η κοινωνία να μετράει την αξία της μουσικής με νούμερα και ευρώ, μα στην πραγματικότητα η μουσική πάντα θα μετράει εμάς και τις πληγές μας. Οι κοινωνία δεν δουλεύει χωρίς τραγούδι γιατί τότε θα υπάρχει μόνο θόρυβος χωρίς ψυχή. Είναι η μνήμη του κόσμου. Αν την αφήσουμε να σωπάσει, θα ξεχάσουμε ποιοι είμαστε.

ΑφιερωσέΤο

Άλλη μια εβδομάδα άλλο ένα ΑφιερωσέΤο με μια… μυρωδιά καλοκαιριού απ τις παλιές. Το καλοκαίρι βαφτίζεται ως «Η εποχή του έρωτα» και εκεί προκύπτουν όλων των ειδών τα περιστατικά. Χωρισμοί αλλαγές, συναισθηματικές μετατοπίσεις και γεωπολιτικοί… τσακωμοί. Για αυτό αυτή την εβδομάδα θα αφιερώσουμε και θα αφιερωθούμε στον θερινό έρωτα.

Τραγούδι:

Από την θεατρική παράσταση το «Έκτο Πάτωμα», η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Σταμάτης Κραουνάκης, μας χάρησαν την «Κρουαζιέρα του διαδρόμου» ή αλλιώς την «Κουπαστή» με την μοναδική φωνή της Κατιάνας Μπαλανίκα.

Ποίημα:

Απόσπασμα από το ποίημα «Μια εποχή στην Κόλαση» του Αρθούρου Ρεμπώ

Καλοκαίρι τέσσερις το χάραμα

Στου έρωτα τον ύπνο βυθισμένοι

Το δασάκι στην αχνοβολή τη μυρωμένη

Από το νυχτερινό ξεφάντωμα.

Πέρα εκεί, στο ξυλουργείο το αχανές

Στων Εσπερίδων την ανατολή

Πηγαινοέρχονται ανασκουμπωμένοι

Οι Μαραγκοί.

Μες στων νεφών τις Ερημιές και τη γαλήνη

Θόλους λαμπρούς θα στήσουν

Όπου οι άνθρωποι

Ψεύτικους ουρανούς θα ζωγραφίσουν.

Α! τι Τεχνίτες λεβεντιά

Στη Βαβυλώνα υπήκοοι κάποιου βασιλιά

Λιγάκι, για χάρη τους, Αφροδίτη

Τους στεφανωμένους εραστές ν’ αφήσεις.

Των Εραστών Βασίλισσα εσύ

Κέρασε τους εργάτες με ρακή

 Να ανασάνουν λίγο απ’ τη δουλειά

Να ‘ρθει το μεσημέρι, να βρουν θαλασσινή δροσιά.

Πίνακας:

Ένας από τους ποιο επιδραστικούς ερωτικούς πίνακες «στολίζει» το ΑφιέρωσεΤο αυτής της εβδομάδας και δεν είναι άλλος από τον πίνακα «Το φιλί» του Γκουστάφ Κλιμτ.