you have deprived yourself
so foolishly
of sharing shame in all its glory
watching it spin and spin in pirouettes
whimsical as in a dream
you have betrayed yourself
so foolishly
in senseless conversation
servant of a void all polished with deceit
you bite your tongue until its tender
your hair is growing into knots
a corpse decaying oh so slowly
regret that lingers on your throat
Ο Σεπτέμβρης για πολλούς απ’ εμάς θεωρείται η έναρξη της χρονιάς , είτε για το σχολείο, είτε για το πανεπιστήμιο, είτε για τη δουλειά. Σηματοδοτεί το τέλος του καλοκαιριού, που ίσως για κάποιους να ήταν και το καλύτερο της ζωής τους και για κάποιους άλλους ίσως και όχι.
Με άλλα λόγια ο Σεπτέμβρης είναι το restart, το σημείο δηλαδή που οι άνθρωποι αφήνουν πίσω τους τον πιο ανέμελο εαυτό τους για να πιάσουν την ζωή και την καθημερινότητα τους απ’ κει που την άφησαν. Με λίγο άγχος, λίγο πίεση, λίγο αμφισβήτηση, ξεκινούν και πάλι την καθημερινή τους ζωή και θέτουν στόχους, διαφορετικούς ο καθένας, για να κάνουν έστω και λίγο καλύτερη τη ζωή τους. Δηλαδή να τολμήσει κάποιος κάνει μαθήματα υποκριτικής και να εκπληρώσει το παιδικό του όνειρο να παίξει στο θέατρο ή κάποιος άλλος επιτέλους να πάρει την απόφαση να αφήσει πίσω του τους τοξικούς ανθρώπους που δεν του προσφέρουν τίποτα παρά μόνο ανασφάλειες.
Ουσιαστικά ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας των ονείρων που ο καθένας πιστεύει ότι μπορεί κάνει πραγματικότητα και τις πιο κρυφές του επιθυμίες. Απ’ το να γίνει κάποιος ηθοποιός και ζωγράφος μέχρι το να αποκτήσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του που πάντα ήθελε αλλά δεν μπορούσε.
ΑφιερωσέΤο
Ίσως φανεί περίεργος ο συνδυασμός Ντοστογιέφσκι, Φρίντα Κάλο και Τομ Γιόρκ, αλλά θεωρώ πως και τα τρία αυτά έργα αποτυπώνουν ακριβώς την ανάγκη και, παράλληλα, την απόλυτη αδυναμία αλλαγής, την επιθυμία που σε μουδιάζει και το αόρατο σχοινί που σε κρατά δεμένο χειροπόδαρα.
Λογοτεχνικό
Απόσπασμα από το «Υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι
«Ήταν από το να νιώθει κανείς τον εαυτό του να έχει φτάσει στο τελευταίο εμπόδιο, ότι ήταν φρικτό, αλλά ότι δεν μπορούσε να είναι διαφορετικά· ότι δεν υπήρχε διαφυγή για σένα· ότι δεν θα μπορούσες ποτέ να γίνεις διαφορετικός άνθρωπος· ότι ακόμα κι αν σου έμενε ακόμα χρόνος και πίστη για να αλλάξεις σε κάτι διαφορετικό, πιθανότατα δεν θα ήθελες να αλλάξεις· ή αν το ήθελες, ακόμα και τότε δεν θα έκανες τίποτα· επειδή ίσως στην πραγματικότητα δεν υπήρχε τίποτα για να αλλάξεις.»
Τραγούδι
Στο 4ο τραγούδι του δίσκου του «The Eraser» με όνομα «Black Swan», ο Τομ Γιόρκ μιλά για την ανάγκη φυγής, και για καταστάσεις που εάν δεν άλλαξαν ως τώρα, δεν θ’αλλάξουν ποτέ.
you fix your coffee with a spoonful of sugar and a drop of milk
not because you like the taste of coffee
but to feel like a person who does
you stroke her hair and kiss her tenderly
not because you love her
but to feel like a person who loves
you look outside the window to see a man mowing the lawn
the lawn wants to be the mower
the mower wants to be the man
if you blow into a reed it turns into a whistle
if you turn your fork upside down
it dreams to be a butter knife
