The Under Line

Ο Κόσμος Με Μία Άλλη Ματιά

Ετικέτα: Ισραήλ

  • Η πολιτική της απάθειας

    Η πολιτική της απάθειας

    Διεθνής Ματιά

    Με αφορμή την εν ψυχρω δολοφονία του Charlie Kirk, ενος φανερού υποστηρικτή του Donald Trump και του κράτους-δολοφόνο Ισραήλ, ο οποιος δήλωνε ανοιχτά τις ρατσιστικές,σεξιστικές και ομοφοβικές αντιλήψεις του, ενα ερωτημα γεννήθηκε μεσα μου. 

    « Ειναι απάνθρωπο που δεν στεναχωρηθηκα ουτε στο ελάχιστο με αυτη την είδηση;»

    Απο την μια πλευρα η απάθεια με την οποια αντιμετωπίζουμε τον θανατο ειναι τραγελαφική. Εχουμε συνηθίσει τοσο πολυ στην βία, την τρωμε με το κουτάλι καθημερινά, ειτε στις ταινίες, ειτε στις ειδήσεις, στον δρομο  κλπ, που πλεον βλεπουμε εναν ανθρωπο να πυροβολείται στον λαιμό και δεν μας σοκάρει ουτε στο ελάχιστο. Εγω προσωπικα συνέχισα να πινω τον καφε μου.

    Ο ωμός τροπος με τον οποιο προβάλεται ο θάνατος και η βία στα μεσα μαζικης ενημέρωσης δεν στερείται ανώτερου σχεδίου. Οσο περισσοτερο βλεπει ο κοσμος το αιμα τοσο περισσοτερο το συνηθίζει. Και οσο περισσοτερο το συνηθίζει τοσο λιγοτερο το απεχθάνεται. Και οσο λιγοτερο το απεχθάνεται τοσο πιο σπάνια αντιδρά. Απλή συλλογιστική πορεια που εχει χρησιμοποιηθεί προκειμένου να κρατησει τον λαο σε εναν αιώνιο λήθαργο, οσο τα πλήθη σφάζονται κατω απο τα ματια μας. 

    Αν και η δολοφονία του Kirk αποτελεί την αφορμή για το άρθρο, θελω να τονίσω για να μην παρεξηγηθώ πως μου φαινεται απολυτα φυσιολογικο να μην βαλουμε την γατα μας να κλάψει για τον θανατο του. Ο συγκεκριμένος ανθρωπος εχει εξαπολύσει τέτοιον κοινωνικοπολιτικό βόθρο που τον εχει καταστήσει απο τους πιο αντιπαθείς ανθρωπους στην Αμερική, για να μην πω σε ολο το κοσμο. Οταν λοιπον μαθαίνεις οτι δολοφονήθηκε εν ωρα δημοσιας ομιλίας – στην οποια μαλιστα υποστήριζε ανοιχτά την νόμιμη χρήση όπλων στην Αμερική-, σου ξεφεύγει ενα χαμόγελο της Τζοκόντας και προχωράς με την μερα σου. 

    Οταν ομως πιάνεις τον εαυτο σου να βλεπει ΣΚΑΪ και να παρακολουθείς με πλήρη ψυχραιμία τον ξυλοδαρμό μιας γυναίκας, τα υποσιτισμένα αθώα παιδια στην Γάζα να αργοπεθαίνουν και τους πυραύλους να εκτοξεύονται και να γκρεμίζουν πολεις, τοτε κατι εχει παει πολυ λαθος για εμας και πολυ σωστα για αυτους που τα προβάλουν.

    Ειναι αδήριτη ανάγκη  να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας οτι αυτες οι σκηνές πρεπει να μας κανουν να εξοργιζόμαστε και να θρηνούμε, οχι να ρίχνουμε ενα στενάχωρο βλεμα στην οθόνη και να μην το σκεφτομαστε ποτε ξανα. Πρεπει να θυμηθούμε οτι ο βασανισμός του συνανθρώπου μας αποτελεί την πιο αποκρουστική εικόνα που μπορουμε να αντικρίσουμε και οχι μια καθημερινότητα. Οσο κιαν προσπαθούν να μας πεισουν για το αντιθετο.

  • Ο Mark Edelman, Ο υπερήφανος ομοφυλόφιλος του IDF και η… χαμένη ανθρωπιά

    Ο Mark Edelman, Ο υπερήφανος ομοφυλόφιλος του IDF και η… χαμένη ανθρωπιά

    Διεθνής Ματιά

    Μπαίνεις στο Google και έχεις ένα ερώτημα, όχι τόσο δημοφιλές, όσο πχ το πόσο χρονών είναι η Taylor Swift ή ποια είναι τα ζώδια της ημέρας. Το ερώτημα είναι απλό, πότε ξεκίνησε η Γενοκτονία των παλαιστινίων από το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ; 

    Η απάντηση που θα δίνει το Wikipedia είναι 7 Οκτωβρίου του 2023, δηλαδή την ημερομηνία που η Χαμάς επιτέθηκε στο φεστιβάλ Supernova. Συγκεκριμένα οι «συντάκτες» του Wikipedia γράφουν: «Ο πόλεμος μεταξύ παλαιστινιακών οργανώσεων υπό την ηγεσία της Χαμάς και του Ισραήλ ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου 2023, από ένοπλους Παλαιστίνιους που εισέβαλαν στα Ισραηλινά εδάφη γεγονός το οποίο συνιστά τη μεγαλύτερη τρομοκρατική επίθεση από συστάσεως του κράτους του Ισραήλ. Μία ημέρα αργότερα ξεκίνησε η Ισραηλινή αντεπίθεση, με συνεχείς βομβαρδισμούς και ολικό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας, καθώς και συμπλοκές στην Δυτική Όχθη και στα σύνορα του Ισραήλ με τον Λίβανο. Οι παλαιστινιακές ομάδες ονόμασαν την επίθεσή τους “Επιχείρηση Κατακλυσμός του Αλ-Άκσα”, και το Ισραήλ ονόμασε την αντεπίθεση του “Επιχείρηση Σιδερένια Ξίφη”».

     Αν κάποιος ανατρέξει σε απλές πηγές όπως στο Office Of The Historian (Αμερικανική σελίδα) θα διαβάσει την ημερομηνία 14 Μαΐου του 1948 και θα δει την λέξη Νάκμπα. Αντίστοιχα το ίδιο θα βρει και στον Ιστότοπο του ΟΗΕ ή στο Council On Foreign Relations. Την Δευτέρα ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και Υφυπουργός Παρά τω Πρωθυπουργό Παύλος Μαρινάκης στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών είχε να πει τα εξής για τους ανθρώπους που βγαίνουν κάθε εβδομάδα στους δρόμους για την Γενοκτονία στην Παλαιστίνη: «Σε πολιτικό επίπεδο οι θλιβεροί, αυτοί, τύποι δεν έχουν καμία διαφορά από την Χρυσή Αυγή. Ίσως είναι και χειρότεροι γιατί περνιούνται για επαναστάτες. Πρέπει να ερευνηθούν οι πράξεις τους από την δικαιοσύνη. Έχει διαταχθεί προανακριτική εξέταση. Φασίστες είναι αυτοί».

    Είναι πλέον καθαρό ότι ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας, κατά την οποία διαπράττεται μια Γενοκτονία, άνευ όρων, και ενώ τα πάντα καταγράφονται κανείς δεν μιλάει. Εδώ ταιριάζει και η παροιμία «κεφάλι που σηκώνεται κόβεται» και πράγματι αυτή είναι η αλήθεια. Γενοκτονία σε «live streaming» και στην περίπτωση που κάποιος αναφερθεί στο δικαίωμα στην ζωή και στην ελευθερία, θα βρεθεί άμεσα αντιμέτωπος με την απονομή «δικαιοσύνης» της ΕΛΑΣ. Αν ανατρέξουμε στα χρόνια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου θα δούμε, πως επαναλαμβάνεται η ιστορία. Πιάνουμε το βιβλίο του Mark Edelman, κατά την ταπεινή μου γνώμη μία πραγματική κατάθεση ψυχής από τις λίγες, με τίτλο «Οι μάχες του γκέτο».  Ο Mark Edelman ήταν ένας εκ των ηγετών της εξέγερσης του γκέτο της Βαρσοβίας ο οποίος από τύχη έζησε να πει την ιστορία μιας γενοκτονίας. 

    Το βιβλίο είναι μικρό, περίπου 80 σελίδες, και δεν έχει λογοτεχνική χροιά, παρά μόνο κατάθεση ιστορίας. Στο τέλος της εισαγωγής αναγράφετε «Χρέος μας σήμερα, ως αντιφασίστες να κρατήσουμε την μνήμη ζωντανή για να αποτρέψουμε τα ολοκαυτώματα του μέλλοντος». Χρέος μας απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης, είτε αυτή είναι πολιτική και προέρχεται από κυβερνητικούς εκπροσώπους, είτε είναι μιντιακή μέσα από ανώνυμους συντάκτες. Το βρώμικο παιχνίδι του σιωνισμού έχει φτάσει εδώ και καιρό σε απροκάλυπτο σημείο και καλό παράδειγμα για αυτό είναι οι διαδικτυακές κοινωνικές πλατφόρμες (Social Media). Εκεί ο καθένας μπορεί με ευκολία να αντικρίσει αυτό το «πρόσωπο του τέρατος» που ανέφερε συχνά ο μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις. Τα παραδείγματα πολλά αλλά το πιο συγκλονιστικό, με διαφορά, μια φωτογραφία ενός στρατιώτη του IDF (ισραηλινός στρατός) με την χρωματιστή σημαία υπερηφάνειας του αγώνα για την σεξουαλική απελευθέρωση, πάνω στα συντρίμμια ενός σπιτιού στην Γάζα, με την επιγραφή «In the name of love (Στο όνομα της αγάπης)».

    Ο δρόμος, λοιπόν, είχε την δική του ιστορία γιατί κάποιοι λίγοι την έγραψαν. Εδώ στην ρωγμή του χρόνου αργοπορημένα πρέπει να ξυπνήσουμε από τον φασιστικό λήθαργο του συστήματος και να πάρουμε δράση όχι μόνο για εμάς αλλά για τον Εβραίο Edelman, για την Γιαννίνα (τον έρωτα του Ιάκωβου Καμπανέλη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μάουτχάουζεν) και για όλους αυτούς τους ανθρώπους που έπεσαν θύματα της Φασιστικής, καπιταλιστικής κρεατομηχανής.