Με αφορμή την εν ψυχρω δολοφονία του Charlie Kirk, ενος φανερού υποστηρικτή του Donald Trump και του κράτους-δολοφόνο Ισραήλ, ο οποιος δήλωνε ανοιχτά τις ρατσιστικές,σεξιστικές και ομοφοβικές αντιλήψεις του, ενα ερωτημα γεννήθηκε μεσα μου.
« Ειναι απάνθρωπο που δεν στεναχωρηθηκα ουτε στο ελάχιστο με αυτη την είδηση;»
Απο την μια πλευρα η απάθεια με την οποια αντιμετωπίζουμε τον θανατο ειναι τραγελαφική. Εχουμε συνηθίσει τοσο πολυ στην βία, την τρωμε με το κουτάλι καθημερινά, ειτε στις ταινίες, ειτε στις ειδήσεις, στον δρομο κλπ, που πλεον βλεπουμε εναν ανθρωπο να πυροβολείται στον λαιμό και δεν μας σοκάρει ουτε στο ελάχιστο. Εγω προσωπικα συνέχισα να πινω τον καφε μου.
Ο ωμός τροπος με τον οποιο προβάλεται ο θάνατος και η βία στα μεσα μαζικης ενημέρωσης δεν στερείται ανώτερου σχεδίου. Οσο περισσοτερο βλεπει ο κοσμος το αιμα τοσο περισσοτερο το συνηθίζει. Και οσο περισσοτερο το συνηθίζει τοσο λιγοτερο το απεχθάνεται. Και οσο λιγοτερο το απεχθάνεται τοσο πιο σπάνια αντιδρά. Απλή συλλογιστική πορεια που εχει χρησιμοποιηθεί προκειμένου να κρατησει τον λαο σε εναν αιώνιο λήθαργο, οσο τα πλήθη σφάζονται κατω απο τα ματια μας.
Αν και η δολοφονία του Kirk αποτελεί την αφορμή για το άρθρο, θελω να τονίσω για να μην παρεξηγηθώ πως μου φαινεται απολυτα φυσιολογικο να μην βαλουμε την γατα μας να κλάψει για τον θανατο του. Ο συγκεκριμένος ανθρωπος εχει εξαπολύσει τέτοιον κοινωνικοπολιτικό βόθρο που τον εχει καταστήσει απο τους πιο αντιπαθείς ανθρωπους στην Αμερική, για να μην πω σε ολο το κοσμο. Οταν λοιπον μαθαίνεις οτι δολοφονήθηκε εν ωρα δημοσιας ομιλίας – στην οποια μαλιστα υποστήριζε ανοιχτά την νόμιμη χρήση όπλων στην Αμερική-, σου ξεφεύγει ενα χαμόγελο της Τζοκόντας και προχωράς με την μερα σου.
Οταν ομως πιάνεις τον εαυτο σου να βλεπει ΣΚΑΪ και να παρακολουθείς με πλήρη ψυχραιμία τον ξυλοδαρμό μιας γυναίκας, τα υποσιτισμένα αθώα παιδια στην Γάζα να αργοπεθαίνουν και τους πυραύλους να εκτοξεύονται και να γκρεμίζουν πολεις, τοτε κατι εχει παει πολυ λαθος για εμας και πολυ σωστα για αυτους που τα προβάλουν.
Ειναι αδήριτη ανάγκη να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας οτι αυτες οι σκηνές πρεπει να μας κανουν να εξοργιζόμαστε και να θρηνούμε, οχι να ρίχνουμε ενα στενάχωρο βλεμα στην οθόνη και να μην το σκεφτομαστε ποτε ξανα. Πρεπει να θυμηθούμε οτι ο βασανισμός του συνανθρώπου μας αποτελεί την πιο αποκρουστική εικόνα που μπορουμε να αντικρίσουμε και οχι μια καθημερινότητα. Οσο κιαν προσπαθούν να μας πεισουν για το αντιθετο.


