The Under Line

Ο Κόσμος Με Μία Άλλη Ματιά

Ετικέτα: ΗΠΑ

  • Νομπελίστας πολέμου: Ντόναλντ Τραμπ

    Νομπελίστας πολέμου: Ντόναλντ Τραμπ

    Διεθνής Ματιά

    Μετά από δύο χρόνια ολέθρου, θανάτου και καταστροφής, οι κάτοικοι της Γάζας κατάφεραν να πάρουν μια ανάσα, καθώς υπεγράφη συμφωνία ειρήνης ανάμεσα στο κράτος του Ισραήλ και τη Χαμάς. Η συγκεκριμένη συμφωνία προτάθηκε από τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Εθνών, Ντόναλντ Τραμπ, σε μια προσπάθεια «συμφιλίωσης» των δύο μερών της πολεμικής σύρραξης. Στην πραγματικότητα, αυτό που συνέβαινε τα τελευταία χρόνια —αλλά και από το 1948— ήταν η πλήρης εξολόθρευση οποιουδήποτε παλαιστινιακού στοιχείου από αυτά τα εδάφη, μέσω μιας μορφής γενοκτονίας, όπου το Ισραήλ επιτίθονταν ασταμάτητα στον άμαχο λαό της Παλαιστίνης, και όχι μια ισάξια αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο κράτη με το ίδιο πολεμικό δυναμικό και ισότιμη διεθνή ισχύ.

    Πολλά ακούγονται περί βράβευσης του Ντόναλντ Τραμπ με Νόμπελ Ειρήνης, ενώ πολλοί υποστηρίζουν πως ο ίδιος αποτελεί ειρηνιστή. Γελάσανε και τα μουστάκια μας. Δικαίως τώρα, πολλοί συμπολίτες μας που δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Αμερική —και συγκεκριμένα στον Λευκό Οίκο— θα πουν ότι: «Να οι αποδείξεις που θέλατε! Ο Τραμπ κατάφερε να σταματήσει τον πόλεμο στη Γάζα, άρα είναι ειρηνιστής και αποτελεί πρότυπο ηγεσίας.» Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ μακριά από αυτό.

    Πιο συγκεκριμένα, ο Αμερικανός Πρόεδρος έδωσε το «πράσινο φως» στη CIA να επιχειρήσει μυστικές, επιθετικές και εν δυνάμει θανατηφόρες επιχειρήσεις στη Βενεζουέλα, προκειμένου να αποκαλύψουν τα υποτιθέμενα «καρτέλ διακίνησης ναρκωτικών». Ταυτόχρονα δήλωσε πως «εξετάζει» την ενδεχόμενη χερσαία πολεμική επιχείρηση του αμερικανικού στρατού στην προαναφερθείσα χώρα, με απώτερο σκοπό την απομάκρυνση του Προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολά Μαδούρο, από την πολιτική σκηνή.

    Ο «ειρηνιστής» Ντόναλντ Τραμπ, από τις αρχές Σεπτεμβρίου, έχει επιχειρήσει τουλάχιστον πέντε βομβιστικές επιθέσεις σε πλεούμενα στις θάλασσες της Βενεζουέλας, με πηγές να αναφέρουν πως έχουν σκοτωθεί 27 άτομα. Παράλληλα, αυτή τη στιγμή στις ακτές της Βενεζουέλας πλέουν οχτώ αμερικανικά πολεμικά πλοία, ενώ πάνω από το Πουέρτο Ρίκο πετούν προηγμένα πολεμικά αεροσκάφη με εντολή του Τραμπ. Οι παραπάνω κινήσεις αποτελούν ένα έμμεσο πραξικόπημα κατά του Νικολά Μαδούρο και σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζουν στο προφίλ του «προασπιστή της ειρήνης» που προβάλλει σθεναρά ο Αμερικανός ηγέτης.

    Επιπροσθέτως, σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου, έχει σταματήσει «έξι με εφτά πολέμους» (δεν είναι και σίγουρος). Με μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο μπορούμε να ανακαλύψουμε ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, ο Τραμπ δεν αποτέλεσε τίποτα περισσότερο από έναν μέτριο διαμεσολαβητή και πως, ακόμα και στις περιπτώσεις που διασφάλισε την ειρήνη, αυτή είναι πολύ εύθραυστη, και από στιγμή σε στιγμή τα κράτη που βρίσκονταν προηγουμένως σε πολεμική κατάσταση, θα βρεθούν πάλι στον ίδιο δρόμο.

    Ακόμα και στην πρόσφατη περίπτωση της εκεχειρίας ανάμεσα σε Ισραήλ – Χαμάς, ήταν οφθαλμοφανές πως ο ίδιος, αυτά τα δύο χρόνια της γενοκτονίας των Παλαιστινίων, όχι απλώς στήριζε το κράτος-δολοφόνο στις δηλώσεις του, αλλά βοηθούσε έμπρακτα τη σφαγή αμάχων με αποστολή πολεμικού εξοπλισμού στο Ισραήλ.

    Μάλιστα, σε πρόσφατη ομιλία του ανέφερε:

    «Ο “Μπίμπι” πολλές φορές θα με έπαιρνε τηλέφωνο και θα μου έλεγε: “Μπορείς να μου βρεις αυτό το όπλο, αυτό το όπλο, αυτό το όπλο” — κάποια από τα οποία δεν τα είχα ξανακούσει ποτέ στη ζωή μου — και τα έφτιαχνα. Πάντα στα φέρναμε, ε; Και ήταν τα καλύτερα που υπήρχαν, αλλά τα χρησιμοποίησες και σωστά.»

    Ιδού, τα λόγια του «ειρηνιστή» μας.

    Και τέλος, ας μην ξεχνάμε τον μαζικό οικονομικό πόλεμο που έχει ξεκινήσει κατά των ανατολικών κρατών, και συγκεκριμένα της Ρωσίας και της Κίνας, που έχει γονατίσει αποκλειστικά και μόνο τον αμερικανικό λαό, με τους αυξημένους στα ύψη δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα. Η συγκεκριμένη κίνηση του Ντόναλντ Τραμπ μπορεί πολύ εύκολα να μεταφέρει το πεδίο της σύγκρουσης από την οικονομία στα όπλα, ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ανατολή.

    Ας μην έχουμε αυταπάτες. Ο Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί έναν ηγέτη που όχι απλώς δεν επιδιώκει την ειρήνη, αλλά είναι ο πιο πιθανός από όλους να ξεκινήσει έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι ο άνθρωπος που μέσα σε λίγα χρόνια έχει καταφέρει να σπείρει την καταστροφή και τη διχόνοια σε μια ολόκληρη ήπειρο, να αφαιρέσει όλα τα δικαιώματα των μειονοτήτων, να αυξήσει τους θανάτους από όπλα και να καταστήσει τη βιωσιμότητα στην Αμερική βασανιστική. Είναι ο άνθρωπος που έχει καταδικαστεί για ένα σωρό κακουργήματα — από σεξουαλικές παρενοχλήσεις, μέχρι οικονομικά σκάνδαλα και συμμετοχές σε ευτράπελα όπως τα «πάρτι του Έπσταϊν».

    Με ένα κλικ στο διαδίκτυο, οι ειδεχθείς πράξεις αυτού του πολιτικού είναι ξεκάθαρες σε όλους μας.

    Αυτός ο άνθρωπος, με αυτά τα μυαλά, αξίζει Νόμπελ Ειρήνης;

  • Έβγαλε η μύγα κώλο και έχεσε τον κόσμο όλο

    Έβγαλε η μύγα κώλο και έχεσε τον κόσμο όλο

    Διεθνής Ματιά

    Ο τίτλος δεν θα μπορούσε να αναφέρεται σε άλλον εκτός του Donald Trump, ο οποίος, παραδόξως, για την επόμενη τετραετία θα τελεί την δεύτερη θητεία του ως πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά απο μία τρομερά επεισοδιακή και αμφιλεγόμενη αναμέτρηση με την Kamala Harris ως αντιπρόσωπο του Δημοκρατικού Κόμματος, ο Τραμπ κέρδισε στις εκλογές του ‘24 με 312 ψήφους εκλογικού σώματος. Κάπου εδώ το θεωρώ σημαντικό να αναφέρω πως το 36% των δικαιούχων ψηφοφόρων της χώρας αποφάσισαν να απέχουν από τις εκλογές, ενώ πολλοί αποκάλεσαν την διαδικασία νοθευμένη, κυρίως εξαιτίας της στενής συνεργασίας του Trump με τον Elon Musk. Μία από τις πιο συχνές κατηγορίες έναντι του Musk, έναν από τους πιο οικονομικά δυνατούς άνδρες της Αμερικής, ήταν αυτή της παραποίησης των ψηφοδελτίων. 

    O Trump, καθ´όλη την εκλογική του εκστρατεία, τόνισε πως ο βασικός στόχος του θα ήταν η εκποίηση του Project 25, ενός ακροδεξιού σχεδίου με έντονα φασιστικές προτάσεις για το σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Πολλές από αυτές αναφέρονταν  στην αποδυνάμωση μειονοτήτων, στην οικονομική επιβάρυνση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, στην απέλαση μεταναστών, καθώς και στην επιβάρυνση των Υπουργείων Υγείας και Εκπαίδευσης. Θα ήθελα, λοιπόν, να αναφερθώ στις αλλαγές που έχουν ήδη εφαρμοστεί, καθώς και στην διαρκή υπονόμευση του δημοκρατικού πολιτεύματος από πλευράς του Προέδρου. 

    Ο Trump, από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες της θητείας του, ενίσχυσε την αυστηρότητα των συλλήψεων στα σύνορα αλλά και μέσα στην χώρα, εφαρμόζοντας συλλήψεις ακόμα και σε προηγουμένως απαγορευμένες τοποθεσίες, όπως σε σχολεία και εκκλησίες. Ενώ κάποιοι από αυτούς τους μετανάστες στάλθηκαν σε χώρες της Κεντρικής Αμερικής, πολλοί από αυτούς, είτε παράτυποι είτε όσοι ανέμεναν άσυλο, κατέληξαν σε κέντρα κράτησης. Οι συνθήκες διαβίωσης στα κέντρα αυτά έχουν περιγραφτεί ως συνθήκες απάνθρωπης ψυχολογικής και σωματικής βίας, με χιλιάδες από τους κρατούμενους να δηλώνονται πλέον ως «εξαφανισμένοι», με τα ονόματα τους να σβήνονται από τις λίστες κρατουμένων χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις. Ο αριθμός απελάσεων από την αρχή της θητείας του αναμένεται να ξεπερνά τις 150.000. Όσον´αφορά την αντιμετώπιση των υπόλοιπων μειονοτήτων, η κυβέρνηση του Trump έχει «ακυρώσει» τις υπάρξεις των τρανς και non-binary ατόμων, δηλώνοντας πως οτιδήποτε απέχει από το βιολογικά φύλο δεν είναι υπαρκτό και αναγνωρισμένο από τον νόμο. Ακόμα, έχει περιορίσει την χορήγηση προσανατολισμένης σε τρανς άτομα περίθαλψης, όπως η χορήγηση ορμονών και παρεμφερών επεμβάσεων και θεραπειών. Ως προς τα γυναικεία δικαιώματα, έχουν ήδη αποδυναμωθεί οι κλινικές αναπαραγωγικής περίθαλψης γυναικών, με το δικαίωμα της άμβλωσης να περιορίζεται σημαντικά. Μα είναι πραγματικά τρομερό πόσο ένας άνδρας που κατηγορείται για βιασμό ανηλίκων νοιάζεται για την υγεία των αγέννητων εμβρύων!!! 

    Φυσικά, η γενναιοδωρία του κυρίου Trump δεν σταματά εκεί! Ο Trump φρόντισε να αποχωρίσει από διεθνείς συμφωνίες περιβαλλοντικής προστασίας, να καταργήσει νόμους που περιόριζαν τις εκπομπές βλαβερών αερίων, να μειώσει τις χρηματοδοτήσεις πράσινης ενέργειας, να αποδυναμώσει την προστασία υδάτων, και να ακυρώσει οικολογικά προγράμματα. Μα τι καλύτερο από την μείωση περιβαλλοντικής προστασίας εκ μέρους μίας από της πιο σημαντικές δυνάμεις, κατά την διάρκεια ίσως της πιο κρίσιμης περιβαλλοντικά περιόδου! 

    Η κυβέρνηση του Trump εφαρμόζει επίσης μια σταδιακή αποδυνάμωση καθώς και αναδιοργάνωση του Υπουργείου Παιδείας, με σκοπό οι αρμοδιότητες του να αποδωθούν στις Πολιτείες. Το Υπουργείο πλέον υποχρηματοδοτείται και οι υπουργοί του διαρκώς μειώνονται, με την έμφαση στην λειτουργία ιδιωτικών και θρησκευτικών σχολείων να αυξάνεται. Στο πλαίσιο του σχολείου, βασικός στόχος του Trump είναι να περιορίσει τις αναφορές σε σεξουαλική εκπαίδευση, σε θέματα ταυτότητας, καθώς και σε θέματα μειονοτήτων γενικότερα. Αναφορικά με τον τομέα Υγείας, ο Trump έχει αυξήσει τις τιμές ασφάλισης, περιορίζοντας τις επιδοτήσεις από το κράτος, και έχει εμποδίσει την πρόσβαση σε προγράμματα όπως το Medicaid, δυσχεραίνοντας κυρίως την θέση ηλικιωμένων και αναπήρων. Ακόμα, έχει μειώσει σημαντικά την χρηματοδότηση του δημοσίου τομέα υγείας και έχει μειώσει τον αριθμό των στελεχών δημόσιων νοσοκομείων. 

    Κάπου εδώ είναι σημαντικό να αναφέρω πως όλα αυτά αποτελούσαν υποσχέσεις του Προέδρου κατά τη διάρκεια της εκλογικής εκστρατείας του. Αυτό που δεν είχε υποσχεθεί στους ψηφοφόρους του, και που σίγουρα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από τους Ρεπουμπλικάνους που τον υποστήριξαν, ήταν η αύξηση του πληθωρισμού με δασμούς, καθώς και ο περιορισμός της διεθνούς αγοράς. Τα προϊόντα της αγοράς ακριβύναν σημαντικά, με βασικά αγαθά και υπηρεσίες να αποτελούν πλέον πολυτέλειες, ενώ οι εξαγωγές προϊόντων αυξήθηκαν σε κόστος. Παρά τις πολλαπλές υποσχέσεις του Trump για οικονομική υποστήριξη της χώρας, το κόστος ζωής για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα αυξήθηκε σε μεγάλο βαθμό, με μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό της ανώτερης τάξης να ωφελείται πραγματικά. 

    Επιτρέψτε μου να αποκαλέσω την κυβέρνηση του Donald Trump αναμφίβολα φασιστική, με τις πράξεις της να παραπέμπουν σε σκοτεινές περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας. Η πλήρης αδιαφορία για τους πολίτες της χώρας και τα θεμελιώδη δικαιώματά τους, η ανελέητη επιβάρυνση των μειονοτήτων, καθώς και η παραμέληση διεθνών κρίσεων όπως αυτή του περιβάλλοντος, χρήζουν άμεσης δράσης από πλευράς του λαού καθώς και από τις υπόλοιπες διεθνείς δυνάμεις. Υπό την προεδρία του Trump, μια χώρα που για αιώνες θριάμβευσε, διανύει πλέον μια καθοδική πορεία διάλυσης και παρακμής. 

  • Μην είσαι μισάνθρωπος

    Μην είσαι μισάνθρωπος

    Διεθνής Ματιά

    Το μίσος είναι παντού. Δεν περιορίζεται σε έναν λαό, μια χώρα, μια ήπειρο. Μολύνει, καταστρέφει, διχάζει τις κοινωνίες. Οι τελευταίες εξελίξεις είναι γεμάτες αποδείξεις: η γενοκτονία στη Γάζα, η μεταθανάτια θεοποίηση του Charlie Kirk, η αντιαθλητική συμπεριφορα στον χώρο του πρόσφατου Ευρωμπάσκετ… Άλλοτε με όπλα και βόμβες, άλλοτε με λόγια επικριτικά και άτοπα, το μίσος κυριαρχεί στις κοινωνίες.

    Η Γάζα ισοπεδώνεται, χιλιάδες άμαχοι δολοφονούνται, κι η διεθνής κοινότητα επιλέγει την σιωπή, την αδιαφορία και την υποκρισία. Όταν μια γενοκτονία προβάλλεται ζωντανά στις οθόνες μας κι εμείς μένουμε μονάχα θεατές, τότε γινόμαστε συνένοχοι. Η σύγκριση της ελευθερίας της Παλαιστίνης με τις πληγές του Πόντου ή της Κύπρου είναι άτοπη και πραγματικά αχρείαστη. Δεν υπάρχει σημαντικότερη τραγωδία, είμαστε υποχρεωμένοι να τις καταδικάζουμε όλες εξίσου. Δεν έχει νόημα να ζυγίζουμε τραγικές καταστάσεις. Το συμπέρασμα είναι ένα: το μίσος όταν ενισχύεται παθητικά ή και έμπρακτα, γεννά εκ νέου σκληρά εγκλήματα.

    Πριν μερικές ημέρες έλαβε χώρα ο πυροβολισμός του ακροδεξιού ακτιβιστή Charlie Kirk σε δημόσιο χώρο στο πανεπιστήμιο της Utah μπροστά σε πλήθος εκατοντάδων θεατών. Ήταν ένας άνθρωπος που έσπειρε αρνητισμό με τις δηλώσεις του που κυρίως ήταν ρατσιστικές, ομοφοβικές, υποβάθμιζαν το γυναικείο φύλο και επικροτούσαν την οπλοκατοχή στην Αμερική. Η δημόσια αναπαραγωγή τόσο του θανάτου όσο και των γεγονότων που ακολούθησαν, η στάση της γυναίκας του και η ανάμειξη του Αμερικάνου Προέδρου μου γεννούν πολλές απορίες και καχυποψία. Αν και αποτέλεσε θύμα των δικών του πεποιθήσεων, ο θάνατος του δεν πρέπει να αποτελεί αφορμή για «πανηγυρισμούς» και την διασπορά ακόμα περισσότερου μίσους.

    Κι όμως, το μίσος εκφράζεται τόσο μέσω της βίας όσο και μέσω των λέξεων. Ο αθλητής Αλπερέν Σενγκούν επέλεξε να εκφράσει δημόσια αποδοκιμαστικά σχόλια τόσο για τον σπουδαίο Γιάννη Αντεντοκούνμπο όσο και για την «φαινομενική αντίπαλο» της Τουρκίας την Ελλάδα. Ο ίδιος αποτέλεσε σύμβολο συμπεριφοράς προς αποφυγή στον χώρο του αθλητισμού. Δεν είναι αθώες παρεμφερείς τοποθετήσεις, ούτε μπορούν να καμουφλαριστούν ως «επικοινωνιακά λάθη». Το να πιανόμαστε από καταστάσεις του παρελθόντος και να ενισχύουμε την διαμάχη Ελλάδας-Τουρκίας είναι ντροπιαστικό. Καιρός να σταματήσει το παρελθόν των δύο χωρών να επηρεάζει το μέλλον. Καιρός να πάψει η ενίσχυση της κρατικής έχθρας αλλά και της έχθρας μεταξύ των απλών πολιτών, πόσο μάλλον των φιλάθλων. 

    Το μίσος κυριαρχεί από τα στρατόπεδα προσφύγων έως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα γήπεδα. Αν δεν το καταγγείλουμε συλλογικά, αν δεν το πολεμήσουμε με παιδεία, με θεσμούς που προστατεύουν τη δημοκρατία, με αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο, τότε θα συνεχίσει να δηλητηριάζει κάθε κοινωνία.

    Δεν υπάρχει ουδέτερη στάση. Όποιος αγνοεί, συναινεί. Όποιος αδιαφορεί, έχει ευθύνη. Οπότε μην είσαι μισάνθρωπος. Άρχισε να ενημερώνεσαι πολύπλευρα , επένδυσε στον εαυτό σου. Καταδίκασε το μίσος ξεκάθαρα, αδιαπραγμάτευτα και με συνέπεια. Ενίσχυσε με τον τρόπο σου την εξέλιξη ενός κόσμου που δεν θα μαυρίζει καθημερινά και θα έχουν θέση ο αλληλοσεβασμός, η αληθινή δικαιοσύνη και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

  • Η πολιτική της απάθειας

    Η πολιτική της απάθειας

    Διεθνής Ματιά

    Με αφορμή την εν ψυχρω δολοφονία του Charlie Kirk, ενος φανερού υποστηρικτή του Donald Trump και του κράτους-δολοφόνο Ισραήλ, ο οποιος δήλωνε ανοιχτά τις ρατσιστικές,σεξιστικές και ομοφοβικές αντιλήψεις του, ενα ερωτημα γεννήθηκε μεσα μου. 

    « Ειναι απάνθρωπο που δεν στεναχωρηθηκα ουτε στο ελάχιστο με αυτη την είδηση;»

    Απο την μια πλευρα η απάθεια με την οποια αντιμετωπίζουμε τον θανατο ειναι τραγελαφική. Εχουμε συνηθίσει τοσο πολυ στην βία, την τρωμε με το κουτάλι καθημερινά, ειτε στις ταινίες, ειτε στις ειδήσεις, στον δρομο  κλπ, που πλεον βλεπουμε εναν ανθρωπο να πυροβολείται στον λαιμό και δεν μας σοκάρει ουτε στο ελάχιστο. Εγω προσωπικα συνέχισα να πινω τον καφε μου.

    Ο ωμός τροπος με τον οποιο προβάλεται ο θάνατος και η βία στα μεσα μαζικης ενημέρωσης δεν στερείται ανώτερου σχεδίου. Οσο περισσοτερο βλεπει ο κοσμος το αιμα τοσο περισσοτερο το συνηθίζει. Και οσο περισσοτερο το συνηθίζει τοσο λιγοτερο το απεχθάνεται. Και οσο λιγοτερο το απεχθάνεται τοσο πιο σπάνια αντιδρά. Απλή συλλογιστική πορεια που εχει χρησιμοποιηθεί προκειμένου να κρατησει τον λαο σε εναν αιώνιο λήθαργο, οσο τα πλήθη σφάζονται κατω απο τα ματια μας. 

    Αν και η δολοφονία του Kirk αποτελεί την αφορμή για το άρθρο, θελω να τονίσω για να μην παρεξηγηθώ πως μου φαινεται απολυτα φυσιολογικο να μην βαλουμε την γατα μας να κλάψει για τον θανατο του. Ο συγκεκριμένος ανθρωπος εχει εξαπολύσει τέτοιον κοινωνικοπολιτικό βόθρο που τον εχει καταστήσει απο τους πιο αντιπαθείς ανθρωπους στην Αμερική, για να μην πω σε ολο το κοσμο. Οταν λοιπον μαθαίνεις οτι δολοφονήθηκε εν ωρα δημοσιας ομιλίας – στην οποια μαλιστα υποστήριζε ανοιχτά την νόμιμη χρήση όπλων στην Αμερική-, σου ξεφεύγει ενα χαμόγελο της Τζοκόντας και προχωράς με την μερα σου. 

    Οταν ομως πιάνεις τον εαυτο σου να βλεπει ΣΚΑΪ και να παρακολουθείς με πλήρη ψυχραιμία τον ξυλοδαρμό μιας γυναίκας, τα υποσιτισμένα αθώα παιδια στην Γάζα να αργοπεθαίνουν και τους πυραύλους να εκτοξεύονται και να γκρεμίζουν πολεις, τοτε κατι εχει παει πολυ λαθος για εμας και πολυ σωστα για αυτους που τα προβάλουν.

    Ειναι αδήριτη ανάγκη  να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας οτι αυτες οι σκηνές πρεπει να μας κανουν να εξοργιζόμαστε και να θρηνούμε, οχι να ρίχνουμε ενα στενάχωρο βλεμα στην οθόνη και να μην το σκεφτομαστε ποτε ξανα. Πρεπει να θυμηθούμε οτι ο βασανισμός του συνανθρώπου μας αποτελεί την πιο αποκρουστική εικόνα που μπορουμε να αντικρίσουμε και οχι μια καθημερινότητα. Οσο κιαν προσπαθούν να μας πεισουν για το αντιθετο.

  • Δολοφονία Κερκ: Η «αστοχία» μιας σφαίρας

    Δολοφονία Κερκ: Η «αστοχία» μιας σφαίρας

    Διεθνής Ματιά

    Από σφαίρα έφυγε από την ζωή ο 31χρονος Τσάρλι Κερκ κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης στο πανεπιστήμιο Utah Valley από 22χρονο δράστη. Ο νεκρός υπήρξε εμβληματική φιγούρα της ακροδεξιάς σκηνής των ΗΠΑ και συνιδρυτής της οργάνωσης Turning point USA. Υπήρξε επίσης στενός συνεργάτης του Trump καθώς και ιδιαίτερα δημοφιλής για τις ανοιχτού τύπου λογομαχίες όπου πάντοτε πρέσβευε θέσεις συμπορευόμενες με το ακροδεξιό όνειρο των Ρεπουμπλικάνων.

        Η δολοφονία του Κερκ προκάλεσε κραυγαλέες αντιδράσεις από τους οπαδούς του. Μηνύματα θλίψης και απογοήτευσης κατέκλυσαν τα μίντια,  συμπεριλαμβανομένης και μίας απο τις πιο πρόσφατες αναρτήσεις του Προέδρου των ΗΠΑ στην ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης εν ονόματι «X».Ανάμεσα στον ίδιο, οι δημοκρατικοί J.Biden, K.Harris και B.Obama εξέφρασαν πως η πολιτική βία δεν έχει καμία θέση στην Αμερική. 

       Βέβαια αρκετός κόσμος φάνηκε να εξεπλάγη θετικά με τον ξαφνικό θάνατο του Κερκ. Πανηγυρικές αντιδράσεις και δηλώσεις μίσους παρατηρήθηκαν σε επίπεδο σχεδόν οικουμενικό αφού με το σκεπτικό τους ένα φασιστικό φερέφωνο έφυγε από τον πλανήτη. 

       Πράγματι η δολοφονία αυτής της ακροδεξιάς φιγούρας μας έπιασε όλους απροετοίμαστους. Ίσως η πολυπλοκότητα των προβληματισμών  μας αναφορικά με το γεγονός  αδυνατεί να καλύψει το σύνολο των πτυχών του θέματος επί παντός επιστητού. Προσωπικά αντιλαμβάνομαι εις βάθος και τις δύο μεριές κάτω από ένα πρίσμα κοινωνικοπολιτικής ανάλυσης.

       Όμως τίθεται ένα ζήτημα σημαντικό ως προς το ποιόν του. Αλλάζει κάτι με τον θάνατό του? Στο επίπεδο της προσωπικής του ζωής αναμφίβολα πολλά, σε πολιτικό μάλλον τίποτα απολύτως. Η σφαίρα κατάφερε να τον σκοτώσει , όμως δεν κατάφερε να εξοντώσει το «τέρας» πίσω του.

       Η ατομική τρομοκρατία ως πράξη στοχεύει  στην εξόντωση μιας συγκεκριμένης παρουσίας. Στη περίπτωση αυτή, ο εν λόγω δράστης,  κλήθηκε να εξυπηρετήσει τη λήξη της μαζικής αγανάκτηση βάζοντας τέλος στην ζωή μιας τόσο αμφιλεγόμενης προσωπικότητας.

      Η προσωποκεντρική καταδίκη δεν έχει καμία απολύτως πολιτική απήχηση. Η καμπάνια του Τραμπ θα συνεχίσει να κυριαρχεί αγέρωχη ενώ τα καταπιεστικά σχέδια του θα περνούν ανενόχλητα. Η δολοφονία του Κερκ είναι μάλιστα και μια ευκαιρία ενίσχυσης της καταστολής με στόχο να περιορίσει την έκφραση αντιμαχόμενων πεποιθήσεων από το να έχουν κοινωνικό αντίκτυπο. Να το θέσω διαφορετικά αγαπητοί αναγνώστες, δεν παίρνει μόνο τον θάνατο ενός τσιφλικά για να καλοπεράσουν οι κολίγοι. 

      Το ζήτημα της ανόδου της ακροδεξιάς πτέρυγας στηρίζεται σε νοητικά θεμέλια βαθιά ριζωμένα στους πρόποδες της κοινωνίας, που προφανώς αποτελούν ως ένα μεγάλο σημείο γέννημα-θρέμμα του φόβου. Η σχολή σκέψης που υποστηρίζει την καταπολέμηση του συγκεκριμένου φαινομένου με χτυπήματα απρόβλεπτης βίας βασίζεται στην παρόρμηση. Κατ’επέκταση καλλιεργείται ένας στιγμιαίος πανηγυρικός ενθουσιασμός ο οποίος δεν εξελίσσεται περαιτέρω. 

       Οι άνθρωποι προγραμματίζονται συνειδησιακά ανάλογα με τα κυρίαρχα συμφέροντα που προωθούνται ανά εποχές. Η γαλούχηση της νοοτροπίας , που προκύπτει σε αρχικό στάδιο από εξωγενείς παράγοντες διεισδύει σε στενότερες ομάδες επιρροής όπως η οικογένεια. Δυστυχώς, σημάδι των καιρών μας είναι η τάση των ανθρώπων να ασπάζονται τον σκοταδισμό ως “κοινό καλό”. Την κοινή γνώμη ως απαράβατο νόμο.

       Ο αστικός μηχανισμός με το κράτος ως όργανο υλοποίησης των σχεδίων του διαθέτει ποικίλους τρόπους διατήρησης του άτρωτου φρουρίου του. Ο Κερκ και ο κάθε άλλος όμοιός του, θα ανασταίνεται συνεχώς και αδιάκοπα για να υπηρετήσει το φρούριο που τον κρατά ζωντανό, μέχρι να ξαναχαθεί. 

      Δεν υπήρξε φίλοι μου μονάχα ένας Κερκ. Ζει και βασιλεύει ολόκληρη λεγεώνα αναλώσιμων στρατιωτών. Μάλιστα κάποιοι από αυτούς τους μελλοντικούς στρατιώτες δεν έχουν γεννηθεί καν ακόμα. Θα συνεχίσουν όμως να περιφρουρούν το ιερό γυάλινο κάστρο ενώ εκείνο θα στέκει περήφανο και αρχοντικό ανά τα έτη.

       Σε μια πανίσχυρη ένωση όπως οι ΗΠΑ, που με τόση ακρίβεια έχει οικοδομηθεί μια αυτοκρατορία μίσους, δε είναι δυνατόν να  ανατραπεί από μια εσφαλμένα χαρακτηριζόμενη “επαναστατική” πράξη.

      Ταπεινή μου γνώμη αγαπητοί μου αναγνώστες αλλά θεωρώ πως πρέπει επιτέλους να αφυπνιστούμε ως προς το ποιος αποτελεί πραγματικό πολέμιο της ανθρωπότητας. Το εργαλείο εύρεσης μας δεν θα έπρεπε να  είναι ο άκρατος προσωποκεντρισμός και η ανάγκη μας να επιρρίψουμε όλα τα δύσμοιρα του άδικου ντουνιά σε έναν μόνον άνθρωπο.Το μίσος που οργιάζει και παλινδρομεί χωρίς κατάληξη.

       Ας σκάψουμε βαθιά σε αυτό το άγονο έδαφος με τις παλάμες μας κόντρα στο χώμα. Ας ξεριζώσουμε τον φαρμακερό βολβό του μίσους. Αυτού του μίσους που απο γεννησιμιού μας, μας το σύστηναν ως φυσική κατάσταση. Αφυπνιστείτε και εσείς ως προς την ίδια σας την ύπαρξη. Αποτελείτε αναπόσπαστο λιθαράκι για τη γαλούχηση της κοινωνίας, της διαμόρφωσης της πολιτικής σκηνής και την ωρίμανση των τεκταινομένων.

      Αν και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αρνήθηκε να αφιερώσει ενός λεπτού σιγή για τον χαμό του Κερκ, εγώ επιθυμώ να αφιερώσω μια πρόταση. Άντε δύο. Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου γαλήνη ψυχής στην σύζυγο και τα παιδιά του. 

       Πάντως θα ήθελα να καταθέσω ακόμη μια προσωπική παρατήρηση. Η σφαίρα που βρήκε τον λαιμό του  θα μπορούσε τυχαία να αποτελέσει συμβολική πράξη. Υπό μια έννοια ο ίδιος ο Κερκ πέθανε με έναν τρόπο που υποστήριζε ακράδαντα κατά τον βίο του.

      Ίσως το πως αξιολογούμε τις ζωές των άλλων σχετίζεται άρρηκτα και αντίστοιχα με το πως αξιολογούμε τη δική μας ζωή. Άλλωστε η ζωή είναι μία αλλά οι επιλέξιμοι βίοι πολλοί.

  • Μπαράκ Ομπάμα: το σύμβολο της πολιτικής του θεάματος

    Μπαράκ Ομπάμα: το σύμβολο της πολιτικής του θεάματος

    Διεθνής Ματιά

    Στα σύγχρονα δημοκρατικά καθεστώτα, η πολιτική δεν περιορίζεται σε θεσμικά όρια και παραδοσιακές πρακτικές. Αντίθετα, διαμορφώνεται όλο και περισσότερο μέσα από τον τρόπο λειτουργίας των μέσων ενημέρωσης, τη δημόσια
    εικόνα των πολιτικών και τη λογική του θεάματος. Η ανάδειξη των πολιτικών προσώπων ως «διάσημων» και η σύνδεσή τους με έναν επικοινωνιακό πολιτισμό βασισμένο στον κόσμο των νέων μέσων ενημέρωσης έχουν οδηγήσει στην ανάδυση νέων μορφών ηγεσίας και στη δημιουργία νέων απαιτήσεων από το εκλογικό σώμα. Κάνοντας μια αναδρομή στο κοντινό παρελθόν θα παρακολουθήσουμε την μετάβαση από την παραδοσιακή πολιτική στην πολιτική του θεάματος, μέσα από το εμβληματικό παράδειγμα του Μπαράκ Ομπάμα.

    Ο όρος θέαμα αφορά στις κατασκευές των μέσων ενημέρωσης που μέσω της δραματικής τους αναπαράστασης προσελκύουν περισσότερο κοινό και δεν αναφέρονται συνήθως στην καθημερινότητα. Αποτελούν γεγονότα παγκόσμιας εμβέλειας και ενδιαφέροντος όπως είναι οι ολυμπιακοί αγώνες, οι εκλογές, τα βραβεία Όσκαρ. Τα πολιτικά πρόσωπα σήμερα αποτελούν κύριο θέμα προβολής των μέσων μαζικής ενημέρωσης γεγονός το οποίο έχει συμβάλλει στην μεταβολή της πολιτικής σκηνής. Την εξέλιξη του κλάδου της πολιτικής επικοινωνίας ακολούθησε η ανάδυση νέων τεχνικών για την προώθηση των πολιτικών εκστρατειών. Μια από αυτές αποτελούσε η συνεργασία διαφόρων διασημοτήτων και πολιτικών με στόχο την μεγαλύτερη επιτυχία της εκάστοτε εκστρατείας. Οι πολιτικοί της σημερινής εποχής είναι κατά μεγάλο ποσοστό και celebrities διότι προσπαθώντας να παραμείνουν στο φως της δημοσιότητας καταφεύγουν σε τεχνικές χρησιμοποιούμενες από διασημότητες για να προσελκύουν το κοινό. Η εικόνα, η συμπεριφορά, οι εμφανίσεις και οι κινήσεις ενός σύγχρονου πολιτικού είναι προσεκτικά σχεδιασμένες ώστε να προσελκύουν θαυμαστές και χορηγούς, όπως ακριβώς ισχύει και για τους διάσημους. Αυτή η πρακτική οδηγεί στην συγχώνευση των τομέων της πολιτικής και της βιομηχανίας του θεάματος, με αποτέλεσμα ορισμένοι πολιτικοί να αντιμετωπίζονται όχι μόνο ως δημόσια πρόσωπα, αλλά και ως αστέρες διασημότητας.

    Η πολιτική στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής έχει πάψει να λειτουργεί με τον παραδοσιακό τρόπο, μέσα από την έκθεση επιχειρημάτων και την παρουσίαση πολιτικών προγραμμάτων. Αντίθετα, έχει αναδιαμορφωθεί σύμφωνα με τη λογική του θεάματος, όπως αυτή καθορίζεται από τα μέσα ενημέρωσης και την δραματοποίηση που τα χαρακτηρίζει. Για να μπορέσει ένας πολιτικός να αναγνωριστεί ως επιτυχημένος πρέπει να καταφέρει να ελίσσεται στον κόσμο του θεάματος. Ο Ομπάμα το πέτυχε αυτό, έγινε «παγκόσμια υπερδιασημότητα» και χρησιμοποίησε
    αυτή την πτυχή της ταυτότητάς του καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του.

    Το πρόσωπό του αφροαμερικανού πολιτικού αποτέλεσε σύμβολο υγιούς αρρενωπότητας, σταθερότητας και πρωτοπορίας. Αμφισβήτησε το κυρίαρχο ως τότε καθεστώς της αυστηρότητας στην προεδρική πολιτική, προώθησε την φυλετική διαφορετικότητα και το όραμά του είχε ως κεντρικούς άξονες την ελπίδα και την αλλαγή για την Αμερική. Στην προκριματική εκλογική του καμπάνια καθοριστική θέση είχαν οι νέες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης όπως το YouTube, το Twitter,
    το Facebook και το Myspace. Η χρήση τους σε πολιτικό πλαίσιο ήταν πρωτοποριακή και λειτούργησε ως τρόπος κινητοποίησης των νέων για την ενασχόλησή τους με την πολιτική. Παράλληλα συνέβαλαν στη δημιουργία πιο άμεσης επικοινωνίας και στην
    θεμελίωση της εμπιστοσύνης ανάμεσα στον εν δυνάμει πρόεδρο των ΗΠΑ και τους ψηφοφόρους. Στην πολιτική του καμπάνια αξιοποιήθηκαν και δημιουργήματα των υποστηρικτών του όπως το δημοφιλές βίντεο στο YouTube «Obama girl» που είχε
    συλλέξει εκατομμύρια προβολές και η αφίσα του προσώπου του απεικονιζόμενη με το σλόγκαν «HOPE». Μέσω της καμπάνιας αναπτύχθηκε μια ισχυρή οπτική και συναισθηματική ταυτότητα για τον Ομπάμα γεγονός το οποίο δεν είχε πραγματοποιηθεί άλλοτε στην πολιτική ιστορία της Αμερικής. Η ανταπόκριση του
    κοινού στις κινήσεις αυτές ήταν θετική και τον οδήγησε στην εκλογική νίκη και την προεδρία του δημοκρατικού κόμματος. Την δεύτερη νίκη του για το 2008 στις προεδρικές εκλογές και την ακόλουθη ομιλία του παρακολούθησαν χιλιάδες άνθρωποι σε συγκέντρωση στο Σικάγο και κατ’ επέκταση σε όλον τον κόσμο. Ο
    Ομπάμα άλλαξε ριζικά την πολιτική σκηνή και αποτέλεσε πρωτοεμφανιζόμενο παγκόσμιο θέαμα.

    Τον Ιανουάριο του 2009 έλαβε χώρα η ορκωμοσία του προέδρου, ένα εξίσου επιμελώς σχεδιασμένο πολιτικό θέαμα, όπως και οι δύο προηγούμενες εκλογικές του εκστρατείες. Το γεγονός αυτό παρακολούθησαν εκατομμύρια άνθρωποι, μεταξύ των οποίων διασημότητες και πρώην πρόεδροι, των οποίων η στάση ήταν χαρούμενη και εορταστική. Μέσω των χαρισματικών ομιλιών του ο Ομπάμα θέλησε να εφιστήσει την προσοχή σε ζητήματα οικολογικά, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά. Αξιοποίησε την παγκόσμιας διάστασης φήμη του προκειμένου να προωθήσει τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του εξακολουθούσαν να υφίστανται οικονομικές και πολιτικές ελίτ που ασκούσαν επιρροή στο πολιτικό σύστημα, παρά τις προσπάθειες του προέδρου να εξαλειφθεί αυτή η πρακτική. Τομείς όπως η υγειονομική περίθαλψη, και η οικονομία δεν γνώρισαν την προσδοκώμενη πρόοδο. Αν και η εικόνα του Ομπάμα προανήγγειλε την επιτυχία της διακυβέρνησης του οι αντιστάσεις που συνάντησε σε θεσμικό πλαίσιο τον παρέκκλιναν από την πορεία του. Η υπεροχή του στον τομέα της μιντιακής απεικόνισης ήταν σημαντική και βοηθητική αλλά όχι αρκετή για να αντιμετωπίσει το Κογκρέσο και τη συμφεροντολογική πολιτική εξουσία του αμερικανικού κράτους.

    Στις ενδιάμεσες εκλογές του 2010 ο έλεγχος της Βουλής των Αντιπροσώπων μεταβιβάστηκε στους ρεπουμπλικάνους, ο Ομπάμα αντιμετώπισε περαιτέρω δυσκολίες και η χώρα οδηγήθηκε σε έντονο κομματικό διχασμό. Παρά την σύγκρουση αυτή, στις επόμενες εκλογές ο Ομπάμα έθεσε ξανά υποψηφιότητα για την διεκδίκηση μιας δεύτερης θητείας. Χαρακτηρίστηκε από τους οπαδούς του ως «ο Ένας, ο υποψήφιος του χαρίσματος και της νεολαίας που ενέπνευσε μια γενιά να πιστέψει ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί ουσιαστική αλλαγή στις Ηνωμένες πολιτείες». Επικεφαλής της αντίπαλης παράταξης ήταν ο Μιτ Ρόμνεϊ ο οποίος παρήγαγε αρνητικό και αποτυχημένο θέαμα, προσπάθησε να συκοφαντήσει τον Ομπάμα, όπως και οι προηγούμενοι αντίπαλοί του, και δεν υιοθέτησε ξεκάθαρες θέσεις στην πολιτική του. Ο Ομπάμα διατηρούσε ελαφρύ προβάδισμα το οποίο ήταν δυνατό να ενισχυθεί από τις επερχόμενες προεδρικές λογομαχίες, γνωστές ως debates,
    οι οποίες θεωρούνταν καθοριστικής σημασίας για την έκβαση των εκλογών. Στην πρώτη προεδρική λογομαχία, η εμφάνιση του Ομπάμα δεν ανταποκρίθηκε στις υψηλές προσδοκίες που είχαν διαμορφωθεί, γεγονός που ευνόησε την εκστρατεία του Ρόμνεϊ. Ωστόσο, στη συνέχεια ο Ομπάμα κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη περισσότερων πολιτειών από όσες προέβλεπαν οι δημοσκοπήσεις και τελικά επανεξελέγη πρόεδρος.

    Σύμφωνα με σχετικές μελέτες διεξήχθη το συμπέρασμα ότι ο Ρόμνεϊ ήταν ένας λιγότερο ισχυρός υποψήφιος σε σύγκριση με τον Ομπάμα, ιδίως εξαιτίας της αδυναμίας ενσωμάτωσης των νέων μέσων ενημέρωσης στην πολιτική του πορεία.. Η δεύτερη νίκη του Ομπάμα αποδόθηκε κυρίως στην σταδιακή ανάκαμψη της
    αμερικανικής οικονομίας καθώς και σε επιπλέον παράγοντες όπως το θέαμα, τη σταθερή υποστηρικτική του βάση και την ανεπαρκή πολιτική στάση του αντιπάλου. Παρά την αρχική οπτιμιστική προεδρική του πορεία, το 2013 εκτιμήθηκε ως η χειρότερη χρονιά διοίκησης του προέδρου. Η προσπάθειά του να προωθήσει φιλελεύθερες νομοθετικές μεταρρυθμίσεις κρίθηκε αποτυχημένη καθιστώντας ορατά τα όρια της πολιτικής των διασημοτήτων που υιοθέτησε. Η έλλειψη πρακτικών δεξιοτήτων και η αδυναμία σύναψης συμμαχιών διαχρονικά στην θητεία του
    αποτέλεσαν βασικές αιτίες για την αρνητική κριτική που δέχθηκε καθώς και την πτώση της δημοτικότητάς του.

    Συνοψίζοντας, η πολιτική του 21 ου αιώνα λειτουργεί συνδυαστικά με την κουλτούρα του θεάματος και τη διασημότητα. Ο Μπαράκ Ομπάμα αποτελεί προσωποποίηση αυτής της σύνδεσης καθώς ήταν ο πρώτος πολιτικός ηγέτης όπου η επιτυχία του στηρίχθηκε στα νέα μέσα, στην διαμόρφωση της εικόνας, στο πολιτικό και το οπτικό μάρκετινγκ. Η κυβερνητική του πορεία επιβεβαίωσε πως παρά την ενίσχυση που του προσέφερε η κυρίαρχη παρουσία του στα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν επαρκούσε για να καταρρίψει τα προϋπάρχοντα θεσμικά εμπόδια. Στο σύγχρονο παγκόσμιο πολιτικό πεδίο, η πολιτική της διασημότητας διατηρεί καθοριστική παρουσία και αποτελεί βασικό εργαλείο που συνεχίζει να αξιοποιείται από πολιτικούς ηγέτες.