Το μίσος είναι παντού. Δεν περιορίζεται σε έναν λαό, μια χώρα, μια ήπειρο. Μολύνει, καταστρέφει, διχάζει τις κοινωνίες. Οι τελευταίες εξελίξεις είναι γεμάτες αποδείξεις: η γενοκτονία στη Γάζα, η μεταθανάτια θεοποίηση του Charlie Kirk, η αντιαθλητική συμπεριφορα στον χώρο του πρόσφατου Ευρωμπάσκετ… Άλλοτε με όπλα και βόμβες, άλλοτε με λόγια επικριτικά και άτοπα, το μίσος κυριαρχεί στις κοινωνίες.
Η Γάζα ισοπεδώνεται, χιλιάδες άμαχοι δολοφονούνται, κι η διεθνής κοινότητα επιλέγει την σιωπή, την αδιαφορία και την υποκρισία. Όταν μια γενοκτονία προβάλλεται ζωντανά στις οθόνες μας κι εμείς μένουμε μονάχα θεατές, τότε γινόμαστε συνένοχοι. Η σύγκριση της ελευθερίας της Παλαιστίνης με τις πληγές του Πόντου ή της Κύπρου είναι άτοπη και πραγματικά αχρείαστη. Δεν υπάρχει σημαντικότερη τραγωδία, είμαστε υποχρεωμένοι να τις καταδικάζουμε όλες εξίσου. Δεν έχει νόημα να ζυγίζουμε τραγικές καταστάσεις. Το συμπέρασμα είναι ένα: το μίσος όταν ενισχύεται παθητικά ή και έμπρακτα, γεννά εκ νέου σκληρά εγκλήματα.
Πριν μερικές ημέρες έλαβε χώρα ο πυροβολισμός του ακροδεξιού ακτιβιστή Charlie Kirk σε δημόσιο χώρο στο πανεπιστήμιο της Utah μπροστά σε πλήθος εκατοντάδων θεατών. Ήταν ένας άνθρωπος που έσπειρε αρνητισμό με τις δηλώσεις του που κυρίως ήταν ρατσιστικές, ομοφοβικές, υποβάθμιζαν το γυναικείο φύλο και επικροτούσαν την οπλοκατοχή στην Αμερική. Η δημόσια αναπαραγωγή τόσο του θανάτου όσο και των γεγονότων που ακολούθησαν, η στάση της γυναίκας του και η ανάμειξη του Αμερικάνου Προέδρου μου γεννούν πολλές απορίες και καχυποψία. Αν και αποτέλεσε θύμα των δικών του πεποιθήσεων, ο θάνατος του δεν πρέπει να αποτελεί αφορμή για «πανηγυρισμούς» και την διασπορά ακόμα περισσότερου μίσους.
Κι όμως, το μίσος εκφράζεται τόσο μέσω της βίας όσο και μέσω των λέξεων. Ο αθλητής Αλπερέν Σενγκούν επέλεξε να εκφράσει δημόσια αποδοκιμαστικά σχόλια τόσο για τον σπουδαίο Γιάννη Αντεντοκούνμπο όσο και για την «φαινομενική αντίπαλο» της Τουρκίας την Ελλάδα. Ο ίδιος αποτέλεσε σύμβολο συμπεριφοράς προς αποφυγή στον χώρο του αθλητισμού. Δεν είναι αθώες παρεμφερείς τοποθετήσεις, ούτε μπορούν να καμουφλαριστούν ως «επικοινωνιακά λάθη». Το να πιανόμαστε από καταστάσεις του παρελθόντος και να ενισχύουμε την διαμάχη Ελλάδας-Τουρκίας είναι ντροπιαστικό. Καιρός να σταματήσει το παρελθόν των δύο χωρών να επηρεάζει το μέλλον. Καιρός να πάψει η ενίσχυση της κρατικής έχθρας αλλά και της έχθρας μεταξύ των απλών πολιτών, πόσο μάλλον των φιλάθλων.
Το μίσος κυριαρχεί από τα στρατόπεδα προσφύγων έως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα γήπεδα. Αν δεν το καταγγείλουμε συλλογικά, αν δεν το πολεμήσουμε με παιδεία, με θεσμούς που προστατεύουν τη δημοκρατία, με αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο, τότε θα συνεχίσει να δηλητηριάζει κάθε κοινωνία.
Δεν υπάρχει ουδέτερη στάση. Όποιος αγνοεί, συναινεί. Όποιος αδιαφορεί, έχει ευθύνη. Οπότε μην είσαι μισάνθρωπος. Άρχισε να ενημερώνεσαι πολύπλευρα , επένδυσε στον εαυτό σου. Καταδίκασε το μίσος ξεκάθαρα, αδιαπραγμάτευτα και με συνέπεια. Ενίσχυσε με τον τρόπο σου την εξέλιξη ενός κόσμου που δεν θα μαυρίζει καθημερινά και θα έχουν θέση ο αλληλοσεβασμός, η αληθινή δικαιοσύνη και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Συνταρακτικά μπήκε ο Σεπτέμβρης με τη σύνοδο κορυφής στη Σαγκάη, στην οποία συμμετείχαν οι ηγέτες 27 χωρών της Ανατολής, με κύριους παίκτες τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία.
Κατά τη διάρκεια αυτής της ιστορικής συνάντησης των αρχηγών, κλείστηκαν κολοσσιαίες οικονομικές συμφωνίες, οι οποίες δεν επηρεάζουν μόνο την Ανατολή αλλά και τη Δύση. Για αρχή, υπογράφηκε ένα μνημόνιο μεταξύ Κίνας και Ρωσίας, το οποίο προβλέπει τη δημιουργία αγωγών αερίου περίπου πενήντα εκατομμυρίων κυβικών μέτρων, που θα ξεκινάνε από τη Ρωσία και μέσω της Μογγολίας θα καταλήγουν στην Κίνα.
Μια από τις σημαντικότερες αποφάσεις, όμως, πάρθηκε από τον Κινέζο ηγέτη, για ένα ανεξάρτητο χαμηλότοκο νομισματικό ταμείο. Συγκεκριμένα, ο Σι δήλωσε πως θα προσφέρει ένα πακέτο στήριξης ύψους 2 δισ. γουάν, τα οποία δεν θα συνοδεύονται από τόκους και 10 δισ. γουάν με πολύ μικρό επιτόκιο. Έτσι, τα κράτη-μέλη της συνόδου, δεν θα εξαρτώνται πλέον ούτε στο ελάχιστο από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που, όπως οι Έλληνες γνωρίζουμε πολύ καλά από το 2010, χαρακτηρίζεται από μείζονες παθογένειες και δυσλειτουργίες.
Ταυτόχρονα, είδαμε μετά από πολύ καιρό τον Ινδό πρωθυπουργό να εμφανίζεται πλάι πλάι με τον Σι Τζιπίνγκ, γεγονός που δείχνει δείγμα καλής θέλησης για την επίλυση των εδαφικών ζητημάτων των δύο χωρών.
Όλα αυτά στέλνουν ένα ηχηρό μήνυμα, που κάνει τα φυλλοκάρδια της Δύσης –και κυρίως του μισητού Ντόναλντ Τραμπ– να τρέμουν από φόβο: «Τέλος στη δυτική κυριαρχία, ώρα για πολυπολικότητα». Οι Ανατολίτες καθιστούν κατανοητό ότι δεν έχουν ανάγκη ούτε τον Τραμπ, ούτε την Ευρώπη ούτε κανέναν Δυτικό. Μέσω των διπλωματικών τους συμφωνιών έχουν καταφέρει να διαμορφώσουν μια κατάσταση, όπου πλέον μπορούν να μιλούν και να πράττουν με δικούς τους όρους, χωρίς να λογοδοτούν και να χρειάζονται τη στήριξη της Αμερικής.
Οι δηλώσεις της συνόδου επισφραγίστηκαν την επόμενη μέρα από αυτή της συνόδου, την Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2025, όπου στο Πεκίνο, διοργανώθηκε μια μεγαλειώδης στρατιωτική παρέλαση, για να γιορτάσουν την επέτειο των 80 χρόνων από τη λήξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου.Για πρώτη φορά είδαμε όπλα τελευταίας τεχνολογίας –ένας νέος ICBM, όπλα λέιζερ– εκατομμύρια στρατιώτες με απίστευτη πειθαρχία και συγκλονιστικό συγχρονισμό.Την ιστορική αυτή παρέλαση παρακολούθησαν πάνω από 50.000 θεατές όπως και ο Βλάντιμιρ Πούτιν και ο Κιμ Γιονγκ Ουν. Σε ένδειξη ειρήνης απελευθερώθηκαν στον αέρα χιλιάδες περιστέρια – τώρα πώς συνδυάζονται τα τανκς στη γη με τα περιστέρια στον ουρανό, δεν μπορώ να σας το απαντήσω.
Ένα είναι σίγουρο. Ο κόσμος μεταβάλλεται, η δύναμη αλλάζει στρατόπεδο αργά και σταθερά, και όλοι μας γινόμαστε άπραγοι θεατές σε ένα επικίνδυνο σόου, του οποίου οι χαμένοι είμαστε εμείς. Με την κυβέρνησή μας να αποτελεί ακλόνητο σύμμαχο του Ντόναλντ Τραμπ, και τον Κυριάκο Μητσοτάκη να στηρίζει όλες τις παράλογες, παρορμητικές και φασιστικές επιλογές του Αμερικάνου προέδρου, τα πράγματα προμηνύονται δύσκολα όχι μόνο για τους Έλληνες, αλλά για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες.
Είναι επιτακτική η ανάγκη για αλλαγή των κυβερνήσεων της Ευρώπης, ώστε να ξεφύγουμε από τη δεξιά –σε πολλές περιπτώσεις φασιστική– πολιτική τους, που θα μας οδηγήσει στην καταστροφή. Και αυτό, διότι οι υπάρχουσες κυβερνήσεις εκπροσωπούν μια οικονομική ελίτ η οποία επιβάλλει μέσω των πολιτικών εκπροσώπων νεοφιλελεύθερες πολιτικές, με όρους λιτότητας, ακρίβειας, έλλειψης δημοκρατίας, διαφθοράς και σκανδάλων.
Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, η Αμερική ενδεχομένως να καταφέρει να σταθεί στα πόδια της, παρά τις αναταράξεις που την απειλούν. Έχοντας 800 στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον πλανήτη, βρίσκεται σίγουρα σε προνομιούχα θέση σε σύγκριση με τους Ευρωπαίους, οι οποίοι όχι μόνο δεν διαθέτουμε ανεξαρτησία στις αποφάσεις μας –κοιτάζοντας ψηλά τον πατέρα Τραμπ να μας νταντέψει– αλλά δημιουργούμε συνεχείς διενέξεις μεταξύ μας όπως και στο εσωτερικό των χωρών μας.
Από εδώ και πέρα, το μέλλον της Ευρώπης, όπως και της υπόλοιπης ανθρωπότητας βρίσκεται στα χέρια του λαού και ιδιαιτέρως των νέων. Ήρθε η στιγμή μας να αποδείξουμε την απαισιόδοξη οπτική ορισμένων πως η νέα γενιά αποτελεί μια απολίτικ χειραγωγούμενη μάζα που δεν γνωρίζει τίποτα για τον κόσμο που την περιβάλλει και τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να κάνει τη φωνή της να ακουστεί, λανθασμένη.
Κλείνοντας αγαπητοί αναγνώστες θα σας πρότεινα να δέσετε τις ζώνες σας και να ετοιμαστείτε για ταξίδι με πολλά κενά αέρος. Καλή μας τύχη.
Κάθε καλοκαίρι έχει ημερομηνία λήξης. Γιατί όμως ο αποχαιρετισμός του να είναι πάντα τόσο δύσκολος; Από τις πρώτες ζεστές μέρες του Ιούνη, ξέρεις ότι θα έρθει και θα φύγει σαν αστραπή. Το ξέρεις, κι όμως το περιμένεις όλο τον χειμώνα. Κι όταν επιτέλους έρχεται, θέλεις να το ζήσεις στο έπακρο· να χωρέσεις εμπειρίες, να καλύψεις τα «ίσως» των προηγούμενων χρόνων. Του φορτώνεις το άγχος να είναι «ένα γαμάτο, αξέχαστο καλοκαίρι». Αν το σκεφτείς καλά, από τις πιο μικρές ηλικίες, το καλοκαίρι σημαίνει φυγή από την πόλη: χωριό ή νησί, παραλία όλη μέρα με ένα παγωτό στο χέρι, ψαράκι στις ταβέρνες της περιοχής, σπίτι, μπάνιο, βόλτα, ύπνος και ξανά μανά. Σ’ αυτή τη ρουτίνα όμως κρύβεται και το γλυκόπικρο συναίσθημα: ότι κάθε καλοκαίρι φέρνει και νέα άτομα στη ζωή μας. Καλοκαιρινούς φίλους, καλοκαιρινούς έρωτες, ανθρώπους περαστικούς και μη. Όσο μεγαλώνουμε, η ρουτίνα αυτή παραμένει η ίδια, μόνο που αλλάζει γραμματοσειρά. Αντί για ύπνο μετά τη βραδινή βόλτα, έχει κλάμπινγκ ή άραγμα μέχρι το ξημέρωμα. Οι εικόνες ίδιες, αλλά πιο έντονες, πιο μεγάλες. Κι εκεί που στις πρώτες μέρες στο χωριό ή στο νησί σε ρωτούν «πότε ήρθες;», μετά από λίγες μέρες ή εβδομάδες η ερώτηση αλλάζει και γίνεται «πότε θα φύγεις;». Και κάπως έτσι καταλαβαίνεις πως η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει. Η βασική μου απορία λοιπόν είναι η εξής: γιατί τόση στεναχώρια μόνο όταν τελειώνει το καλοκαίρι; Ίσως γιατί είναι η εποχή που μας χαρίζει ελευθερία και ξεγνοιασιά. Είναι η μόνη στιγμή που ο χρόνος μοιάζει να σταματά: διακοπές, παύση υποχρεώσεων, ταξίδια, θάλασσα, βόλτες ως αργά. Και όταν τελειώνει, σε επαναφέρει απότομα στους κανονικούς ρυθμούς, στις ευθύνες και στην «κανονικότητα». Κι όμως, σκέφτομαι ότι ίσως εκεί κρύβεται η γοητεία του καλοκαιριού: στο ότι ξέρεις από την αρχή πως θα τελειώσει! Κάθε ηλιοβασίλεμα, κάθε βραδινή βόλτα, κάθε σφηνάκι στο μπαρ, κάθε γέλιο με τους φίλους σου, κάθε βουτιά στη θάλασσα, έχει μέσα του τη σφραγίδα της προσωρινότητας. Και αυτή ακριβώς η προσωρινότητα είναι που κάνει τις στιγμές πιο έντονες, πιο αληθινές. Μάλλον γι’ αυτό πονάει τόσο πολύ ο αποχαιρετισμός του. Γιατί το καλοκαίρι δεν είναι απλώς μια εποχή. Είναι ένα διάλειμμα από τον εαυτό μας όπως τον ζούμε τον υπόλοιπο χρόνο. Είναι η παιδικότητα που ξυπνάει, η ανεμελιά που πιστεύουμε ότι χάσαμε, η υπόσχεση πως «φέτος θα ζήσουμε λίγο περισσότερο». Πιθανώς λοιπόν, το καλοκαίρι να είναι σαν εκείνους τους ανθρώπους που έρχονται στη ζωή μας για λίγο, αφήνουν το αποτύπωμά τους και μετά φεύγουν. Μας μαθαίνουν ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στη διάρκεια, αλλά και στην ένταση. Και τελικά, ένα κομμάτι της στεναχώριας μας. βρίσκεται και στα «ίσως» που φορτώνουμε στα καλοκαίρια μας. «Ίσως φέτος να είναι το πιο όμορφο καλοκαίρι. Ίσως να ζήσουμε τον έρωτα που περιμέναμε. Ίσως να κάνουμε το ταξίδι που ονειρευόμασταν. Ίσως να βρούμε ξανά τον εαυτό μας.» Τα καλοκαίρια μας είναι γεμάτα από «ίσως» και γι’ αυτό, όταν τελειώνουν, αφήνουν πίσω τους μια γλυκιά αίσθηση ανεκπλήρωτου. Ίσως όμως εκεί να βρίσκεται και η μαγεία τους: στο ότι κάθε χρόνο μας δίνουν ξανά την ευκαιρία να ελπίζουμε, δίνοντας πάλι την τελευταία μας αγκαλιά του Αυγούστου…
Η υποκρισία δεν ξαφνιάζει. Η αλλαγή πολιτικής στάσης δεν είναι κάτι καινούργιο. Το ξέπλυμα μέσα από κυβερνητικά κανάλια δεν ενθουσιάζει πλέον. Υπάρχει κάτι όμως το οποίο σοκάρει ακόμη, προκαλεί δέος, Φόβο, πόνο και αγανάκτηση. Αυτό δεν είναι άλλο από τον καθημερινό γολγοθά που περνάει ένας λαός από συστημικές κυβέρνησης συμφεροντολογικές και άνθρωπο – ελλειπτικές.
Βασικό ζήτημα, κάθε καλοκαιριού, οι φωτιές αυτές που επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έκαψαν ζωντανούς πάνω από 100 ανθρώπους. Αυτές που επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας έκαψαν όλη την Εύβοια, την ήπειρο, τους πνεύμονες της Αθήνας, ακόμη και νησιά όπως την Ρόδο και την Χίο. Η έλλειψη πυροσβεστικών δυνάμεων και κρατικού μηχανισμού δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο ίσα-ίσα έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Έχουμε συνηθίσει το «πρόσωπο του τέρατος» και πλέον δε μας ξαφνιάζει τίποτα. Η κατρακύλα έχει ενόχους και συνενόχους. Το όνομα της λέγεται κέρδος, υποστηρικτές της όλα τα συστημικά κόμματα που παραμένουνε σιωπηλά σε κάθε κατρακύλα αλλά και όλοι εμείς που κανονικό – πιούμε την κατρακύλα και την κατατάσσουμε στα φυσικά γεγονότα. Κάτι ακόμα όμως το οποίο όχι μόνο ξαφνιάζει αλλά ενοχλεί ακόμη και του τους πιο παθητικούς από εμάς, τους πιο αδιάφορους και «Πλατωνικά» αχρείαστους είναι η απληστία και η έλλειψη ντροπής.
Σήμερα Τετάρτη 13 Αυγούστου 2025, η κυρία Βούλτεψη για άλλη μία φορά είχε το θράσος να μιλήσει για έλλειψη εθελοντών πυροσβεστών. Η ίδια κυρία η οποία αποτελεί κομμάτι μίας κυβέρνησης που κάθε χειμώνα ξυλοκοπά, μέσω των ΜΑΤ, τις πυροσβεστικές δυνάμεις είτε αυτές είναι εθελοντικές είτε είναι κρατικές. Αυτή η κυρία (τρόπος του λέγειν) Θα μπορούσε κρατώντας την ίδια πολιτική στάση που πάντα κρατάει (η οποία μόνο πολιτική δεν είναι) τουλάχιστον να έραβε το στόμα της και να μην τόλμαγε τέτοιες δύσκολες ώρες να μιλάει για απουσία εθελοντών.
Και μετά από μία ακόμη χρονιά που όλο πάει και δεν τελειώνει, φτάνει ξανά το καλοκαίρι, ο καιρός ανοίγει και ο κόσμος ξεχύνεται σε πάρκα και καφέ, σε παραλίες και νησιώτικα μπαράκια.
Επιτέλους, έχεις χρόνο να βγεις να διασκεδάσεις ή τέλος πάντων να κάτσεις σπίτι κοιτώντας επίμονα τον τοίχο με έναν λαιμό που διαρκώς πονάει από το κλιματιστικό. Είναι δύσκολο να αρνηθεί κανείς την γλύκα του καλοκαιριού και του απεριόριστου ελεύθερου χρόνου που ανοίγει τις πόρτες για εμπειρίες που γαληνεύουν και τις πιο ατάραχες ψυχές. Ο ελεύθερος χρόνος, βέβαια, δεν υφίσταται χωρίς παγίδες, με μεγαλύτερη αυτή του χρόνου για σκέψη. Και δεν αναφέρομαι σε σκέψη καθημερινή, αλλά σε έναν βαθύτερο αναστοχασμό του ατομικού σκοπού και του νοήματος ή μη της ανθρώπινης ύπαρξης.
Τους καλοκαιρινούς μήνες, η ομορφιά του κόσμου συγκινεί, με το φεγγάρι να φέγγει λίγο φωτεινότερα, και τις χαρούμενες φωνές των ανθρώπων στους δρόμους να προκαλούν ανατριχίλα. Και εκεί ακριβώς είναι που ξεκινάς να αναρωτιέσαι για την δική σου θέση μέσα σ’ όλα, και για την μελαγχολία που σε κυνηγά με κάθε πρώτο χτύπο του ξυπνητηριού, στις στιγμές μεταξύ ζωής και ονείρου, όπου η συνείδηση συναντά το ασυνείδητο, και το βάρος της πραγματικότητας στέκεται σαν κόμπος στον λαιμό σου.
Η μελαγχολία του καλοκαιριού δεν ξεπροβάλει απροσδόκητα- κρύβεται σε κάθε κόκκο άμμου που κολλάει στο μαγιό σου και φανερώνει τον εαυτό της σταδιακά και μελετημένα. Ο ενθουσιασμός για την νέα αρχή του Σεπτεμβρίου, δεν αργεί να γίνει ανησυχία για όσα θα ζήσεις και όσα δεν έζησες, για ευκαιρίες που δεν εκμεταλλεύτηκες, και για όλες τις φορές που δεν επέλεξες σωστά. Πού θα βρίσκεσαι το επόμενο καλοκαίρι, ή σε δέκα καλοκαίρια από τώρα, θα βρεις αυτό που αναζητάς ή θα παραμείνεις με χέρια άδεια και ταλαιπωρημένα από μια ζωή που δεν έζησες και μια μετάνοια που συνεχίζει να επισκέπτεται την πόρτα σου;
Το καλοκαίρι δεν είναι παρά μια αποδοχή, αποδοχή της ομορφιάς που δεν μπορείς να εξηγήσεις, και ενός κόσμου που δεν ήτανε ποτέ δικός σου να κρατήσεις. Άλλωστε, η ομορφιά κρατιέται χέρι- χέρι με την νοσταλγία, το δέντρο έξω από το μπαλκόνι σου μοιάζει με κάθε άλλο δέντρο που έχει πλαγιάσει στο παράθυρο σου, και το καλοκαίρι μυρίζει πάντα σαν γιασεμί και τηγανίτες της γιαγιάς. Ίσως, η όλη μελαγχολία να ξεκινά από την συνειδητοποίηση ότι ο χρόνος πέρασε πολύ πιο γρήγορα απ´όσο περίμενες, πως όσο και να τρέξεις δεν θα τον προλάβεις, και πως, και να τον προλάβεις, η ρόδα κυλά μόνο μπροστά. Και, ίσως, το πέρασμα του χρόνου να μην είναι και τόσο τρομακτικό, αφού πάντα θα ξανάρχεται το καλοκαίρι, τα πλακάκια θα καίνε κάτω από τα πόδια σου, και το ζεστό αεράκι του Αυγούστου θα εξακολουθεί να σε χτυπά.
Δεν είναι εύκολη η αποδοχή της παροδικότητας, ούτε του υπαρξιακού απροσδιόριστου. Η αλήθεια, ενδεχομένως, δεν κρύβεται στο ίδιο το νόημα, αλλά στην αμείωτη προσπάθεια σου να το βρεις. Δεν είναι καταχωνιασμένη στα απέραντα του ουρανού η βαθιά μέσα στο χώμα. Στέκεται τρεμάμενη μπροστά σου, σαν παιδάκι στοιχισμένο για την προσευχή. Αρκεί για λίγο να προσέξεις την γυναίκα απέναντι στο τρένο, τον μανάβη που τοποθετεί τα φρούτα σου στην ζυγαριά, και το μήλο που γλιστρά και κυλάει μέχρι τα πόδια σου.
Να έχετε ένα όμορφο καλοκαίρι! Σας εύχομαι να το περάσετε σε κάποια παραλία, σε ένα όμορφο νησί, σε ένα γραφικό εξοχικό, χωρίς να γυρίσετε άφραγκοι εξαιτίας των ανεβασμένων τιμών στα παραθεριστικά μέρη. Σας εύχομαι ο εργοδότης σας –που δεν τον ενδιαφέρει και πολύ αν θα πεθάνετε από τον καύσωνα και φέτος– να σας δώσει πάνω από τρεις μέρες άδεια και να ανήκετε στο 40% –τραγικό;– του ελληνικού πληθυσμού που βγάζει πάνω από 1817€ τον μήνα, ώστε να σας αρκούν και να έχετε την οικονομική δυνατότητα να βγείτε από το σπίτι σας. Και το κυριότερο; Σας εύχομαι να μείνετε σώοι και αβλαβείς –εσείς και τα σπίτια σας– από τις πυρκαγιές που ξεκίνησαν δυναμικά σε όλες τις άκρες της χώρας και φέτος.
Μέσα στον Ιούλιο του 2025 έχουμε 50 ενεργά μέτωπα σε διαφορετικές περιοχές. Οι φωτιές έχουν πάρει τεράστιες διαστάσεις σε περιοχές όπως το Κρυονέρι, τα Κύθηρα και ο Πισσώνας. Σημαντικές φωτιές υπήρξαν και μέσα στην Αττική, με τους πρόποδες του Υμηττού να παίρνουν φωτιά, απειλώντας και την Πανεπιστημιούπολη. Παλαιά Φώκαια, Δροσοπηγή, Χίος, Κρήτη, Χαλκιδική, και δεν συμμαζεύεται. Άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους, τις περιουσίες τους και κινδυνεύουν να χάσουν και τις ζωές τους – στο Κρυονέρι έγιναν τουλάχιστον 5 εισαγωγές σε νοσοκομείο για περιστατικά αναπνοής!–. Πυροσβέστες μάχονται καθημερινά με το πύρινο κύμα που εξαπλώνεται με τεράστιες ταχύτητες, εθελοντές χωρίς εξοπλισμό προσπαθούν με νύχια και με δόντια να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους, καταρρέουν και απελπίζονται μαζί με τους κατοίκους, που βλέπουν τη ζωή τους να καίγεται, μαζί με τον τόπο τους. Ανυπολόγιστες περιβαλλοντικές καταστροφές, μεγιστοποίηση της κλιματικής αλλαγής, ζώα και φυτά καίγονται, διαταράσσοντας την αλυσίδα και τον τρόπο λειτουργίας του οικοσυστήματός μας.
Και για ακόμη μια φορά, η κυβέρνηση ανεβαίνει στο βήμα και μοιράζει ευθύνες από εδώ και από εκεί, για να αποποιηθεί τις δικές της. Μιλάνε συνεχώς για «ατομική ευθύνη», για «κλιματική αλλαγή» προσπαθώντας να πείσουν τον λαό και τους εαυτούς τους ότι δεν ευθύνονται ΕΞΟΛΟΚΛΗΡΟΥ για το ζήτημα.
Πού είναι, κύριε Κυριάκο Μητσοτάκη, τα «νέα εξελιγμένα» πυροσβεστικά οχήματα που αγοράσατε; Και πού τα αγοράσατε, κοιτάξατε να δείτε αν είναι αρκετά για το μέγεθος των πυρκαγιών που ξέραμε μέχρι και εμείς πολύ καλά ότι θα ξεσπάσουν φέτος; Ή μήπως τα δημόσια ταμεία έχουν χρήματα μόνο για τα σκάνδαλά σας –βλ. ΟΠΕΚΕΠΕ–, για τις πολεμικές σας επιχειρήσεις, που αγοράζετε και στέλνετε πολεμικά αεροπλάνα και πλοία στο Ισραήλ για να συνεχίζει τη γενοκτονία απέναντι στους Παλαιστινίους και για την αστυνομία σας, που την έχετε διατάξει να λειτουργεί ως στρατός σε περίοδο χούντας, σαπίζοντας πραγματικά στο ξύλο όποιον απειλεί τη θέση σας και τον εγκληματικό σας κύκλο;
Πού είναι, κύριε Μητσοτάκη, οι χρηματοδοτήσεις που οφείλετε να κάνετε σε δήμους και δασαρχεία, για να κάνουν και αυτά στη συνέχεια τα απαραίτητα βήματα, όχι μόνο για να ΚΑΤΑΣΤΕΙΛΟΥΝ μια πυρκαγιά, αλλά για να την ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ; Με τι χρήματα θα γίνουν καθαρισμοί αντιπυρικών ζωνών, θα διαμορφωθούν δρόμοι πρόσβασης οχημάτων πυρόσβεσης, θα καθαριστούν οι άκρες οδικών δικτύων και εγκαταστάσεων και θα οργανωθούν σημεία υδροληψίας και πυροσβεστικών δεξαμενών;
Σε όλες τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού και των Υπουργών Πολιτικής Προστασίας αναφέρεται η εξέχουσα μέριμνα της κυβέρνησης για τις πυρκαγιές. Η πραγματικότητα, όμως, απέχει πολύ από τα λεγόμενά τους.
Εθελοντικές ομάδες, όπως στην περιοχή της Εκάλης, έχουν οχήματα τεχνολογίας του 1986…
Από τις αρμόδιες υπηρεσίες λείπουν 2.500 δασολόγοι και 10.000 δασεργάτες…
Το πρόγραμμα «Antinero» που είναι υπεύθυνο για τους καθαρισμούς, τις αποψιλώσεις, τους δασικούς δρόμους κ.λπ., το έχουν αναλάβει ιδιωτικές κατασκευαστικές επιχειρήσεις, οι οποίες κοστίζουν 4 με 5 φορές περισσότερο, απ’ ό,τι αν υλοποιούνταν από τις κρατικές δασικές υπηρεσίες…
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ας κοιτάξουμε λίγο και τις συνθήκες εργασίας των πυροσβεστών. Το Πανελλήνιο Σωματείο Συμβασιούχων Πυροσβεστών προσπαθεί να εφιστήσει την προσοχή μας στην αντιμετώπιση που δέχονται εδώ και πολλά χρόνια. Συγκεκριμένα, σε μια συνέντευξή του, ο Γενικός Γραμματέας του σωματείου Παύλος Ανδρέου, περιγράφει την κατάσταση άριστα.
Από 1 Μαΐου μέχρι 31 Οκτωβρίου που θεωρείται εποχή σημαντικής επικινδυνότητας πυρκαγιάς, οι πυροσβέστες προσλαμβάνονται από το κράτος, λαμβάνοντας 870€. Βέβαια, να μην είμαστε και άδικοι – πήραν μια αύξηση για επάγγελμα βαρέως ανθυγιεινό (ο μισθός ήταν 720€). Τώρα το αν είναι αξιοπρεπής ο μισθός αυτός για να ριψοκινδυνεύσει ένας άνθρωπος τη ζωή του για έξι μήνες χωρίς σταματημό, το αφήνω στην κρίση των αναγνωστών.
Το τραγελαφικό της υπόθεσης βρίσκεται περισσότερο στο τι γίνεται μετά τη 31 Οκτωβρίου. Οι πυροσβέστες μας απολύονται και μπαίνουν ταμείο ανεργίας. Όπως ανέφερε ο ίδιος ο κύριος Ανδρέου: «Ποιος εργοδότης θα προσλάβει στην επιχείρησή του άνθρωπο για έξι μήνες;». Και δίκιο έχει. Ως αποτέλεσμα, λοιπόν, οι άνθρωποι που το καλοκαίρι παλεύουν με τις φλόγες και σώζουν ζωές και περιουσίες, τον χειμώνα πεινάνε. Και όταν έρθει η στιγμή να επαναπροσληφθούν, δίνουν στους εποχικούς πυροσβέστες μια υγειονομική καρτέλα και απαιτούν από τους ίδιους να περάσουν από 12 γιατρούς (ψυχιάτρους, καρδιολόγους, ωτορινολαρυγγολόγους κ.ά.) με τεράστιο προσωπικό κόστος, ενώ παράλληλα, πολλοί πυροσβέστες που βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές, κυριολεκτικά αδυνατούν να βρουν όλους αυτούς τους γιατρούς.
Κάτι που πολλοί δεν γνωρίζουμε, είναι πως οι συμβασιούχοι πυροσβέστες έχουν ακριβώς τα ίδια καθήκοντα με τους μόνιμους. Δεν ασχολούνται αποκλειστικά με τις δασικές πυρκαγιές, αλλά με τις πλημμύρες, τις διασώσεις, τους απεγκλωβισμούς, τις φωτιές σε αστικές περιοχές κ.λπ.
Έτσι έχουν, λοιπόν, τα πράγματα για αυτούς τους ανθρώπους. Και όταν το νερό δεν το χρησιμοποιούν οι ίδιοι για να σβήνουν τις φωτιές, το χρησιμοποιεί η αστυνομία για να τους το πετάει με τα οχήματα ΑΥΡΑ. Μα πόσο οξύμωρο… το καλοκαίρι οι Υπουργοί μας τους σφίγγουν τα χέρια και τον χειμώνα δίνουν εντολές στους ένστολους να χρησιμοποιήσουν μέσα καταστολής για να σταματήσουν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους, για να σταματήσουν να ζητούν τα αυτονόητα.
Ανεξαρτήτως των διαφωνιών μας αναφορικά με την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης, οι φωτιές συνεχίζουν χωρίς να τους ενδιαφέρει τίποτα. Όσο εμείς συζητάμε και γκρινιάζουμε από τον καναπέ μας, ο πλανήτης μας καταστρέφεται και τα δάση μας καίγονται. Ίσως ήρθε η στιγμή για δραστικά μέσα, μπας και καταφέρουμε να αναπνεύσουμε. Γιατί τώρα δεν μπορούμε, είτε από τους καπνούς είτε από την καταπίεση που δεχόμαστε.
Δύναμη στους πυροσβέστες μας και τους πυρόπληκτους.
Τι σημαινει γειτονιά; Σύμφωνα με το «λεξικό της κοινής ελληνικής» ορίζεται ως: «τμήμα ενός οικιστικού συνόλου με ασαφή όρια και περιορισμένο αριθμό σπιτιών, που είναι χτισμένα το ένα κοντά στο άλλο». Μήπως όμως είναι κάτι περισσότερο άπο αυτό; Μηπως τελικά κρύβει μέσα της τεράστιο πολιτισμικό πλούτο;
Τι αξία έχει για τον άνθρωπο και πόσο διαφορετικά μεγαλώνει μέσα σε αυτή;
Λίγες περιοχές στην Ελλάδα αλλα και παγκοσμίως διατηρούν τα χαρακτηριστικά μιας αυθεντικής γειτονιάς. Εδω τίθεται ενα ερωτημα: τι πρέπει να διαθέτει ένα σύμπλεγμα οικιών για να ειναι γειτονιά;
Μεγαλο ρόλο παιζουν οι διαπροσωπικές σχεσεις. Είτε είναι καλές,είτε είναι κακές. Γειτονιά είναι να βγαίνεις έξω και να ακούς: «καλημέρα ρε γιώργο,σκληρό ξύλο η δουλειά σήμερα ε;». Γειτονιά είναι οι γιαγιάδες,που θα κάτσουν στο μπαλκόνι, με τα πόδια απλωμένα σε μια δεύτερη καρέκλα και μια χρωματιστή βεντάλια στα χέρια και θα σε ρωτήσουν για εκατοστή φορα «τι τάξη πας» και «ποτε θα βγει η δικη σου γιαγια απο το σπιτι», για να ξεκινήσουν να καθαρίζουν φασολάκια. Γειτονιά ειναι τα παιδιά, που θα βγουν έξω με την παντόφλα και τα σορτσακια και θα ακουστούν οι φωνές τους μέχρι το ακρειανο τετράγωνο, ενώ παράλληλα η μπάλα με τα χρωματιστά ψαράκια θα τους φύγει μέσα σε κάποια αυλή και θα την πάρουν πίσω σκασμένη ή δεν θα την πάρουν πίσω ποτέ. Γειτονιά είναι η περιοχή που θα βρεις τον απλό φούρνο και το απλό ψιλικατζίδικο και όχι το εξευγενισμένο καφέ με τα περίτεχνα κρουασάν Ντουμπάϊ και τις τιμές φαρμακείου. Αυτό σίγουρα ΔΕΝ ανήκει σε μια γειτονιά και θα έπρεπε να εξαφανιστεί απο προσώπου γης, αν με ρωτάτε. Για εμένα τουλάχιστον, αυτό υπήρξε η γειτονιά.
Λόγω της αστικοποίησης και της εκβιομηχάνισης οι γειτονιές έχουν εξαφανιστεί και μπλα μπλα μπλα, μας τα έχουν πει ένα εκατομμύριο φορές στο σχολείο. Τι θα γίνει όμως όταν πλέον δεν υπάρχει η αίσθηση της γειτονιάς; Της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης; Όταν οι άνθρωποι πάψουν να μιλάνε και να παίζουν μεταξύ τους, όταν σταματήσουν να συναισθάνονται και να υπάρχουν δημιουργικά σε κοινά πλαίσια;
Απόλυτη καταστροφή. Εγκληματικότητα,μίσος και φιλονικία, ανταγωνισμός και απληστία. Δεν έχουμε καταλάβει ακόμα την αξία της συνύπαρξης σε μια κοινότητα. Κάποτε ήταν δεδομένη η σημασία της, αλλά με το πέρασμα του χρόνου ξεχάστηκε. Ανάμεσα μας μπήκε η τεχνολογία και το κέρδος. Πόσες φορές βλέπεις πλέον παιδιά να παίζουν στους δρόμους; Γιαγιάδες να κάθονται στις αυλές τους; Παπππούδες να μαζεύονται στα καφενεία και να παίζουν τάβλι μέχρι να βραδιάσει; Όλοι πλέον – μεγάλοι και μικροί- κολλημένοι μπροστά άπο μια οθόνη, στα πρωινάδικα και στα κινούμενα σχέδια, τα οποία εξαπολύουν βόθρο στον νου μας και μας καθηλώνουν, εκεί, πάνω στον καναπέ ή στο κρεβάτι, για να μην κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον στα μάτια και συνειδητοποιήσουμε την δύναμή μας όταν είμαστε ενωμένοι, όταν ακουμπάμε το χέρι του άλλου και τον κοιτάμε με ειλικρίνεια και αθώα περιέργεια, χωρίς να θέλουμε κάτι άπο αυτόν.
Επειδή μπορεί να παρεξηγηθεί, η γειτονιά δεν χρειάζεται να λειτουργήσει στον σύγχρονο κόσμο ακριβώς όπως λειτουργούσε στον παλιό. Δεν είναι αναγκαίο να κρατήσει τις συνήθειες των ανθρώπων, όσο τον συμβολισμό των συνηθειών αυτών.
Δεν είναι απαραίτητα δύσκολο να προσδώσουμε στην καθημερινότητα μας το στοιχείο της γειτονιάς. Γειτονιά δεν ειναι απλά το μέρος που ζούμε, είναι τρόπος ζωής και φορέας αξιών. Αρκεί να θυμηθούνε οι παλιοί και να ρωτήσουν οι νέοι. Δύσκολο, είναι να αναγνωρίσουμε και να αποδεχτούμε την πραγματική ξεφτίλα που βιώνουμε και την ευθύνη που έχουμε απέναντι στους εαυτούς μας και στον περίγυρο μας. Όταν γίνουν όλα αυτά, τα παιδιά θα ξαναβγούν στις πλατείες, οι γιαγιάδες στις αυλές, οι παππούδες στα καφενεία και οι άνθρωποι εν γένη στον έξω κόσμο. Και τότε είναι αδιαμφισβήτητο πως τα πράγματα θα πάνε πολύ, μα πολύ καλύτερα σε κάθε επίπεδο της ζωής μας.
Και καθώς ενα ποίημα μπορει να περιγράψει πολυ πιο συντομα και στοχευμένα τις σκεψεις μας απο οποιοδήποτε πεζό, σας παραθέτω το εργο ενος δικού μου ανθρωπου, με ιδιαιτερο ταλέντο, που οταν διαβασε το άρθρο μου, εβγαλε τα δικα του τεφτέρια και μου το προσέφερε απλόχερα:
«Του κόσμου οι γειτονιές»
Που ‘ναι οι κατάλευκες αυλές, τα παραθύρια και των παιδιών που’ ναι οι φωνές ο καφενές με βάσανα ανθρώπων μύρια στέγες και τριανταφυλλιές.
Που ‘ναι τ’ ανώριμα φιλιά κρυφά απ’ τη μέρα και των πουλιών που ‘ναι η μιλιά που ‘ναι οι ματιές που γνέφανε για καλημέρα των γιασεμιών η ευωδιά.
Που ‘ναι των μανάδων οι ποδιές τα κρύα βράδια των κοριτσιών που ‘ναι οι ντροπές και μη μου λες πως δεν ειν’ η ζωή μας άδεια που ‘ναι του κόσμου οι γειτονιές.
Κάθε χρόνο, γύρω στα μέσα του Ιούλη τα πλακόστρωτα και μη σοκάκια του, γεμίζουν ανθρώπους, μηχανάκια, λιωμένα παγωτά πεσμένα κάτω.
Η ησυχία στους δρόμους και στις πλατείες εξαφανίζεται. Σπίτια που έμοιαζαν άδεια όλο το χειμώνα, τώρα γεμίζουν φωνές, ρούχα στα μανταλάκια, παιδιά που τρέχουν ξυπόλυτα στις αυλές.
Έτσι είναι ο Αστακός Αιτωλοακαρνανίας κάθε καλοκαίρι από τα μέσα του Ιουλίου έως τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου.
Μια κωμόπολη της Στερεάς Ελλάδας που κοιτάζει την θάλασσα, αλλά ακουμπάει το βουνό, το βουνό Βελούτσα συγκεκριμένα, όπως έχει ονομαστεί και είναι γνωστό στους ντόπιους. Κατοικείται μόνιμα από περίπου 2.500 ανθρώπους, αλλά το καλοκαίρι αυτός ο αριθμός σχεδόν διπλασιάζεται.
Εκείνο το διάστημα σφύζει από ζωή, καθώς πολλοί επιστρέφουν από τις πόλεις της Ελλάδας όπου μένουν ή ακόμη και από το εξωτερικό, μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς που «ξέρουν πως εδώ είναι το καλοκαίρι».
Ο οικισμός απλώνεται αμφιθεατρικά μπροστά στο Ιόνιο, με το λιμάνι να αποτελεί το κέντρο της ζωής, τόσο τις πρωινές όσο και τις απογευματινές ώρες.
Από εκεί, πηγαινοέρχονται και εκτελούν 2 δρομολόγια την ημέρα, μικρά φεριμπότ προς την Κεφαλονιά και την Ιθάκη.
Στην πλευρά της παραλίας, μετά το λιμάνι, είναι απλωμένα τα ταβερνάκια της πόλης, σε σειρά, το ένα πλάι στο άλλο, με το φρέσκο ψάρι τους, τις τοπικές νοστιμιές, τα πιάτα της ημέρας και πάντα με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο.
Ανάμεσα τους όμως είναι γαντζωμένες και οι περισσότερες καφετέριες της περιοχής καθώς και τα δύο παραδοσιακά καφενεία.
Το ένα από τα δύο φημίζεται για τα «παραδοσιακά γιαγιαδίστικα γλυκά» και το φρέσκο παγωτό του, ενώ το άλλο για τα γλυκά του κουταλιού. Εάν συνεχίσεις ευθεία την περατζάδα σου και στρίψεις αριστερά θα βρεις τον φάρο του λιμανιού μας, ενώ και παγκάκια που μπορείς να ξαποστάσεις και να χαζέψεις το Ιόνιο. Στον δρόμο προς τον φάρο όμως, κάθε καλοκαίρι εδώ και αρκετά χρόνια -πρέπει να μην πήγαινα καλά καλά σχολείο όταν ξεκίνησε να γίνεται- υπάρχει το μπαζάρ βιβλίων που διοργανώνει το ένα από τα δύο βιβλιοπωλεία που διαθέτει ο Αστακός.
Πιο πίσω, στο κέντρο της παραλίας και ανάμεσα στις καφετέριες, στο πλακόστρωτο αυτό σοκάκι θα βρείτε το Ianthi Accessories, ένα αυθεντικό μαγαζί με κοσμήματα για όλα τα γούστα και τις ηλικίες, γυναικεία κι ανδρικά, είδη θαλάσσης, ποικιλία από τουριστικά αναμνηστικά και σουβενίρ και πάνω από όλα την φιλική και πάντοτε βοηθητική ιδιοκτήτρια, την Ιάνθη.
Στον ακριβώς από πάνω δρόμο έχει μπόλικα φαστφουντάδικα και σουβλατζίδικα με γρήγορο και νόστιμο φαγητό. Στον ίδιο δρόμο, στον παράλληλο πεζόδρομο του λιμανιού ή πιο συγκεκριμένα και επίσημα -για τους πρωτευουσιάνους φίλους μας- στην εθνικής αντιστάσεως, εάν κοιτάξετε αριστερά, θα βρείτε το εναλλακτικό στέκι και αφτεράδικο του Αστακού, το Απάγκιο bar. Ένα ροκ μπαράκι που ξεχωρίζει χειμώνα καλοκαίρι για την ποιότητα και την ποικιλία της μουσικής, του κόσμου του, της αύρας που αποπνέει, καθώς και την πληθώρα σε ποτά, μπίρες και κοκτέιλ! Στο Απάγκιο λοιπόν, το hot spot της παραλίας, θα δεις επίσης να συχνάζουν άτομα όλων των ηλικιών, είτε μέσα, στο ξύλινο κλασικό μπαρ, είτε έξω, στα πολύχρωμα τραπεζάκια.
Φυσικά στους παράλληλους δρόμους από πάνω, στην αγορά, υπάρχουν μαγαζιά με ρούχα, κομμωτήρια, φούρνοι και ζαχαροπλαστεία με πρόσχαρους ανθρώπους, πάντοτε έτοιμους να εξυπηρετήσουν.
Στην ίδια ευθεία, δηλαδή στον παράλληλο δρόμο της κεντρικής πλατείας του Αστακού, υπάρχουν επιπλέον δύο βιβλιοπωλεία, κρεοπωλεία, σουπερμάρκετ, ανθοπωλεία, καφές take away, ένα γωνιακό ουζερί, φαρμακεία, κ.α.
Εάν συνεχίσεις στον ίδιο δρόμο, προς το τέλος του, στο δεξί σου χέρι θα δεις το Δημαρχείο της κωμόπολης.
Σαφώς αξίζει να αναφερθούμε και στους ελεύθερους επαγγελματίες που ποικίλλουν στην περιοχή: από ψυκτικούς, έναν ελεύθερο
επαγγελματία, ηλεκτρονικό τηλεοράσεων και ηχολήπτη, ηλεκτρολόγους κλπ, όσο και στους ψαράδες, τους αγρότες και κτηνοτρόφους της περιοχής.
Υπάρχουν βέβαια και ορισμένοι σύλλογοι κοινότητας, ένα λαογραφικό μουσείο στην κεντρική πλατεία, μια μαθητική θεατρική ομάδα, ξενοδοχεία και καταλύματα διαμονής, γυμναστηριακοί χώροι και διάφορα αθλήματα που μπορούν να απασχολήσουν τους ντόπιους, μικρούς και μεγάλους!
Όπως κοιτάζουμε το λιμάνι, εάν πάρουμε τον δρόμο στα αριστερά μας κατευθυνόμαστε προς την έξοδο από τον Αστακό. Σε αυτή την διαδρομή συναντάμε πάρκα και πλατείες, την παιδική χαρά, βενζινάδικα, ενώ από την απέναντι πλευρά γήπεδα μπάσκετ, ποδοσφαίρου, τέννις και βόλεϋ μέχρι που το μονοπάτι γίνεται ξαφνικά πιο ελκυστικό καθώς υπάρχει μια μικρή ξύλινη γεφυρούλα για να διασχίσεις ένα μικρό σχίσμα που ονομάζεται ποτάμι και ενώνεται με την θάλασσα.
Καθὼς προχωράμε θα δούμε στην ίδια πλευρά με τα γήπεδα, τον ανεμόμυλο του Αστακού, στην μέση μια πράσινης έκτασης δίπλα στην θάλασσα, ένα ακόμη hot spot για τους νέους καθώς παλιότερα ειδικά, σύχναζαν εκεί με μηχανάκια για να καθίσουν και να χαλαρώσουν, καθώς και για να συναγωνιστούν στην ταχύτητα με τα οχήματά τους…
Στην άλλη άκρη του Αστακού πάλι, θα βρεις τις παραλίες μας, οργανωμένες και μη!
Από την κλασική πλαζ, το έσχατο λαγκάδι, τα Γούλια που ακριβώς πάνω στην οργανωμένη παραλία θα συναντήσεις το παραδοσιακό μαγαζί «Το όμορφο Χοβολιό», μέχρι λίγο πιο πέρα 2-3 ακόμη ανοργάνωτες παραλίες με πιο καθαρά γαλαζοπράσινα νερά, ιδανικές για τυπάκια που θέλουν και λίγο την ησυχία τους όταν κολυμπάνε! Εάν προχωρήσεις ακόμη λίγο θα συναντήσεις το μονοπάτι που οδηγεί στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Ένα μικρό εκκλησάκι μέσα στην φύση, τα πεύκα και τα κυπαρίσσια.
Ακριβώς από δίπλα του είναι η ομώνυμη, οργανωμένη παραλία, «Άι Γιώργης» ενώ πολύ κοντά της ακόμη 3-4 ανοργάνωτες.
Φυσικά στην Βελούτσα, το βουνό μας, μπορείτε να ανεβείτε από διάφορα μονοπάτια, μέχρι ένα σημείο με το όχημα σας και ύστερα με τα πόδια σας! Η διαδρομή είναι απολαυστική και η θέα από την κορυφή θα σας ανταμείψει.
Αφού όμως πέσει το σκοτάδι και απλώσει η νύχτα, ο Αστακός τα καλοκαίρια γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον!
Με τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως η έκθεση τοπικών προϊόντων ένα διήμερο τον Αύγουστο, η γιορτή σαρδέλας και η παρουσίαση χορευτικών, η κλασική βαρκαρόλα , τα εκάστοτε μουσικά lives στην παραλία και όχι μόνο και τα πανηγύρια εντός Αστακού αλλά και των γύρω χωριών για τους λάτρεις!
Τα μαγαζιά τις ημέρες του Ιουλίου και του Αυγούστου, σφύζουν από ζωή και γέλιο, ποτά και καλοπέραση, μουσική, ωραία διάθεση και καλή παρέα είναι αρκετά για να διασκεδάσεις εδώ!
Ακριβώς απέναντι από την κωμόπολη του Αστακού, κοντά στην έξοδο, τους καλοκαιρινούς μήνες λειτουργεί και ένα μικρό κλαμπάκι που απορροφά τους νέους σαν σφουγγάρι!
Το γιασεμί και το νυχτολούλουδο σε ανασταίνουν σε κάθε γωνιά της πόλης, από κάθε αυλή που ξεπηδούν.
Άνθρωποι στις βεράντες τους απολαμβάνουν το παγωτό ή το υποβρύχιο τους ενώ το καλοκαιρινό αεράκι τους δροσίζει…
Μια απλή, λαϊκή κωμόπολη που δεν χάνει την ποιότητα και την αυθεντικότητα της, όσο κι αν μένει παραμελημένη, όσο κι αν έχει μικρύνει ο πληθυσμός της!
Ο Αστακός από άκρη σε άκρη έχει ταπεραμέντο, διατηρώντας την δική του μοναδική ταυτότητα,
Τα καλοκαίρια βέβαια είναι λιγάκι πιο χαμογελαστός γιατί θυμάται ποιος ήταν, τι ρόλο είχε άλλες δεκαετίες, εκείνες των ‘70ς, ‘80ς και ‘90ς… με τον πολύ του τον κόσμο, τις ντισκοτέκ, τους επισκέπτες και τους τουρίστες, τα φαγοπότια και την καλοπέραση.
Ανάμεσα στην Νάξο και την Αμοργό, δίπλα από τα Κουφονήσια στην καρδιά των μικρών Κυκλάδων βρίσκεται η Κέρος. Η έρημη αυτή βραχονησίδα είναι γεμάτη ιστορία διαφωτιστική ως προς την άνθιση του Κυκλαδικού πολιτισμού. Πριν από 4.500 χιλιάδες χρόνια εκεί γεννήθηκε ένα μοναδικό αρχαιολογικό μυστήριο το οποίο θα μας διηγηθούν κομμάτια από σπασμένα μαρμάρινα ειδώλια και κεραμικές κατασκευές.
Βρισκόμαστε στην 3η χιλιετία π.Χ., στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού στο Αιγαίο. Την περίοδο που ο Κυκλαδικός πολιτισμός βρισκόταν σε μεγάλη ακμή. Η Κέρος, ένα από τα μεγαλύτερα ακατοίκητα νησιά του Αιγαίου, και το γειτονικό της νησάκι Δασκαλειό φαίνεται πως ήταν ιεροί και μυστηριώδεις τόποι. Οι αρχαιολόγοι χαρακτηρίζουν την Κέρο ως την πρώιμη «Δήλο», καθώς η πρώτη είναι αρχαιότερη κατά τουλάχιστον δύο χιλιετίες από την ιστορικά γνωστή Δήλο.
Έως και την δεκαετία του 1960 το νησί υπέστη θύμα σκληρής λεηλασίας.Το 1963 ο Colin Renfrew, τότε νεαρός Βρετανός αρχαιολόγος, ήρθε για πρώτη φορά στην Κέρο με σκοπό την έρευνα για τη διδακτορική του διατριβή. Σήμερα του έχει αποδοθεί ο τίτλος του λόρδου ως φόρος τιμής για το πολύτιμο έργο που διεξήγαγε. Ήταν ο πρώτος που κατέγραψε επιστημονικά το τι υπήρχε στο νησί. Ανακάλυψε διασκορπισμένα κεραμικά και μαρμάρινα ειδώλια, κομμάτια από καράβια καθώς και όσα δεν ενδιέφεραν τους αρχαιοκάπηλους που είχαν επισκεφθεί νωρίτερα τον ιερό αυτό τόπο. Η πρώτη επίσημη ελληνική ανασκαφή πραγματοποιήθηκε το 1967. Οι αρχαιολόγοι Φωτεινή Ζαφειροπούλου και Κωνσταντίνος Τσάκος, μαζί με μια ομάδα εργατών, κατέφθασαν στο νησί και συνέλεξαν όσα λίγα ευρήματα είχαν απομείνει. Σήμερα ορισμένα από αυτά εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάξου.
Το μεγάλο αρχαιολογικό ερώτημα που αναδύεται είναι το εξής: Γιατί βρέθηκαν εκεί εκατοντάδες κομμάτια από σπασμένα κυκλαδικά ειδώλια, τα οποία δεν μπορούσαν να ενωθούν μεταξύ τους; Τι σήμαινε αυτό; Ήταν πράξη πίστης ή κάποια μορφή τελετουργίας; Ήταν καταστροφική ενέργεια των τότε ανθρώπων ή μορφή νεότερης αρχαιοκαπηλίας; Οι αρχαιολόγοι ακόμα ερευνούν. Μέσα από έρευνες διαπιστώθηκε η δραστηριότητα αρχαιοκαπήλων να συλλέγουν αντικείμενα αξίας και να παρατούν εκεί ό,τι δεν θεωρούσαν αρκετά χρήσιμο και κερδοφόρο. Οι έρευνες επίσης δείχνουν πως τα ίδια τα ευρήματα γεννούν υποψίες ότι επρόκειτο για σύμβολα τελετουργικής καταστροφής εκείνης της εποχής. Δηλαδή, ότι τα αντικείμενα αυτά είχαν σπαστεί σκόπιμα πριν χιλιάδες χρόνια και όχι από τη φθορά του χρόνου.
Επικρατεί η άποψη πως στην εποχή του Χαλκού, η στάθμη της θάλασσας ήταν χαμηλότερη κατά αρκετά μέτρα. Έτσι, η Κέρος και το Δασκαλειό ήταν πιθανότατα ενωμένα, σχηματίζοντας μια ενιαία τελετουργική τοποθεσία. Σύμφωνα με τον Renfrew, αποτελούσαν το κεντρικόιερό όλου του Κυκλαδικού κόσμου και ίσως της Ηπειρωτικής Ελλάδας. Εκεί μεταφέρονταν ειδώλια, κεραμικά και μαρμάρινα αντικείμενα που χρησίμευαν σε τελετουργικές δραστηριότητες (φόροι τιμής προς τους νεκρούς) που λάμβαναν χώρα αρχικά σε άλλα νησιά, στην ηπειρωτική Ελλάδα κ.ά. Στην Κέρο λέγεται πως συνεχίζονταν αυτές οι τελετές και το σπάσιμο των αντικειμένων αποτελούσε το τελικό στάδιο μιας τελετουργικής πράξης. Δεν υπάρχουν ενδείξεις για μόνιμους κατοίκους συνεπώς ο χώρος λειτουργούσε μόνο ως σημείο συνάντησης για ιερές πράξεις. Ωστόσο οι αρχαιολόγοι δεν μπορούν να γνωρίζουν τη συχνότητα αυτών των τελετών.
Αντικρίζοντας ξανά την Κέρο με μια άλλη ματιά βλέπουμε έναν ιερό τόπο ο οποίος κατέχει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του πλούσιου, παγκοσμίου φήμης, κυκλαδικού πολιτισμού. Παρά τις απώλειες και την λεηλασία που υπέστη η ομορφιά του παραμένει και μαγεύει αυτόν που ταξιδεύει στο παρελθόν του. Η σιωπηλή εκ πρώτης όψεως Κέρος «μιλάει» δυνατά στον κόσμο τόσο της ελληνικής, όσο και της παγκόσμιας ιστορίας.
Είτε είσαι 20 είτε είσαι 50 πάντα οι καλοκαιρινές διακοπές θα είναι θέμα συζήτησης ή πηγή άγχους: το λεγόμενο «FOMO» μάστιγα στους νέους ανθρώπους, είναι το σύνδρομο που σχετίζεται με αγωνία άγχους ότι ένα άτομο χάνει μια σημαντική εμπειρία που γνωστοί ή φίλοι του αποκτούν κάποια συγκεκριμένη στιγμή. Έρχεται Ιούλιος και ανοίγεις οποιοδήποτε μέσο κοινωνικής δικτύωσης και βλέπεις φωτογραφίες από Πάρο, Νάξο, Σαντορίνη, Μύκονο, Κίμωλο, Αμοργό από όλους τους φίλους κι γνωστούς. Και εσένα σε πιάνει μια μελαγχολία που είσαι στην Αθήνα και εγκλωβισμένος , και απένταρος και στο όριο για θερμοπληξία.
Η κοινωνική πίεση στα χρόνια του διαδικτύου για τις τέλειες διακοπές στα πανάκριβα, πλέον, ελληνικά νησιά με τις απλησίαστες «ταβέρνες» και τις γεμάτες νεόπλουτους και τουρίστες παραλίες, έχει γίνει πλέον επιτακτική ανάγκη του μέσου ατόμου σε οποιαδήποτε ηλικία . Στη πραγματικότητα όμως τα νησιά στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια έχουν γίνει απρόσιτα όχι μόνο οικονομικά . Νησιά γεμάτα τουρίστες και κόσμο έτσι που δεν μπορείς να περάσεις από τα στενά, να ηρεμήσεις και να ρεμβάσεις στις παραλίες από τη βαβούρα και να πλησιάσεις τις τιμές ούτε στην χασαποταβέρνα.
Οι τιμές σε δωμάτια, ή γενικότερα σε μαγαζιά είναι απλησίαστες για τον μέσο Έλληνα. Και έτσι ξεκίνησε το ρεύμα προς το κάμπινγκ ώστε να μπορέσουν οι άνθρωποι να κάνουν διακοπές χωρίς να πουλήσουν το αριστερό τους νεφρό. Μέχρι που η ακρίβεια έφτασε και τα οργανωμένα κάμπινγκ. Και όσο αναφορά το ελεύθερο κάμπινγκ, μια γενικότερα δύσκολη κατάσταση χωρίς τουαλέτες, ντουζ και αρκετές ανέσεις , έχει γίνει πλέον παιχνίδι «κλέφτες και αστυνόμοι», με τον κίνδυνο όντως να σε συλλάβει η τοπική αστυνομία αφού απαγορεύεται το ελεύθερο κάμπινγκ σε, παραλίες, δασικές περιοχές και γενικά σε δημόσιους χώρους με κίνδυνο πρόστιμο ή και φυλάκιση .
Άρα στο τέλος της ημέρας δεν αξίζει να πας καλοκαιρινές διακοπές σε νησί για να δείξεις στους ακόλουθους σου ότι περνάς καλά το καλοκαίρι σου ενώ στη πραγματικότητα ξεκληρίζεσαι οικονομικά , δεν ηρεμείς ούτε στιγμή από την πολυκοσμία και κατά πάσα πιθανότητα μένεις σε μια τρώγλη δωμάτιο το οποίο χρυσοπληρώνεις .
