Εγχωρο…Κάρπια

Κάθε καλοκαίρι έχει ημερομηνία λήξης.
Γιατί όμως ο αποχαιρετισμός του να είναι πάντα τόσο δύσκολος;
Από τις πρώτες ζεστές μέρες του Ιούνη, ξέρεις ότι θα έρθει και θα φύγει σαν αστραπή. Το ξέρεις, κι όμως το περιμένεις όλο τον χειμώνα. Κι όταν επιτέλους έρχεται, θέλεις να το ζήσεις στο έπακρο· να χωρέσεις εμπειρίες, να καλύψεις τα «ίσως» των προηγούμενων χρόνων. Του φορτώνεις το άγχος να είναι «ένα γαμάτο, αξέχαστο καλοκαίρι».
Αν το σκεφτείς καλά, από τις πιο μικρές ηλικίες, το καλοκαίρι σημαίνει φυγή από την πόλη: χωριό ή νησί, παραλία όλη μέρα με ένα παγωτό στο χέρι, ψαράκι στις ταβέρνες της περιοχής, σπίτι, μπάνιο, βόλτα, ύπνος και ξανά μανά. Σ’ αυτή τη ρουτίνα όμως κρύβεται και το γλυκόπικρο συναίσθημα: ότι κάθε καλοκαίρι φέρνει και νέα άτομα στη ζωή μας. Καλοκαιρινούς φίλους, καλοκαιρινούς έρωτες, ανθρώπους περαστικούς και μη.
Όσο μεγαλώνουμε, η ρουτίνα αυτή παραμένει η ίδια, μόνο που αλλάζει γραμματοσειρά. Αντί για ύπνο μετά τη βραδινή βόλτα, έχει κλάμπινγκ ή άραγμα μέχρι το ξημέρωμα. Οι εικόνες ίδιες, αλλά πιο έντονες, πιο μεγάλες.
Κι εκεί που στις πρώτες μέρες στο χωριό ή στο νησί σε ρωτούν «πότε ήρθες;», μετά από λίγες μέρες ή εβδομάδες η ερώτηση αλλάζει και γίνεται «πότε θα φύγεις;». Και κάπως έτσι καταλαβαίνεις πως η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει.
Η βασική μου απορία λοιπόν είναι η εξής: γιατί τόση στεναχώρια μόνο όταν τελειώνει το καλοκαίρι;
Ίσως γιατί είναι η εποχή που μας χαρίζει ελευθερία και ξεγνοιασιά. Είναι η μόνη στιγμή που ο χρόνος μοιάζει να σταματά: διακοπές, παύση υποχρεώσεων, ταξίδια, θάλασσα, βόλτες ως αργά. Και όταν τελειώνει, σε επαναφέρει απότομα στους κανονικούς ρυθμούς, στις ευθύνες και στην «κανονικότητα».
Κι όμως, σκέφτομαι ότι ίσως εκεί κρύβεται η γοητεία του καλοκαιριού: στο ότι ξέρεις από την αρχή πως θα τελειώσει!
Κάθε ηλιοβασίλεμα, κάθε βραδινή βόλτα, κάθε σφηνάκι στο μπαρ, κάθε γέλιο με τους φίλους σου, κάθε βουτιά στη θάλασσα, έχει μέσα του τη σφραγίδα της προσωρινότητας. Και αυτή ακριβώς η προσωρινότητα είναι που κάνει τις στιγμές πιο έντονες, πιο αληθινές.
Μάλλον γι’ αυτό πονάει τόσο πολύ ο αποχαιρετισμός του. Γιατί το καλοκαίρι δεν είναι απλώς μια εποχή. Είναι ένα διάλειμμα από τον εαυτό μας όπως τον ζούμε τον υπόλοιπο χρόνο. Είναι η παιδικότητα που ξυπνάει, η ανεμελιά που πιστεύουμε ότι χάσαμε, η υπόσχεση πως «φέτος θα ζήσουμε λίγο περισσότερο».
Πιθανώς λοιπόν, το καλοκαίρι να είναι σαν εκείνους τους ανθρώπους που έρχονται στη ζωή μας για λίγο, αφήνουν το αποτύπωμά τους και μετά φεύγουν. Μας μαθαίνουν ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στη διάρκεια, αλλά και στην ένταση.
Και τελικά, ένα κομμάτι της στεναχώριας μας. βρίσκεται και στα «ίσως» που φορτώνουμε στα καλοκαίρια μας.
«Ίσως φέτος να είναι το πιο όμορφο καλοκαίρι.
Ίσως να ζήσουμε τον έρωτα που περιμέναμε.
Ίσως να κάνουμε το ταξίδι που ονειρευόμασταν.
Ίσως να βρούμε ξανά τον εαυτό μας.»
Τα καλοκαίρια μας είναι γεμάτα από «ίσως» και γι’ αυτό, όταν τελειώνουν, αφήνουν πίσω τους μια γλυκιά αίσθηση ανεκπλήρωτου. Ίσως όμως εκεί να βρίσκεται και η μαγεία τους: στο ότι κάθε χρόνο μας δίνουν ξανά την ευκαιρία να ελπίζουμε, δίνοντας πάλι την τελευταία μας αγκαλιά του Αυγούστου…

Εγχωρο…Κάρπια

Κάθε χρόνο, γύρω στα μέσα του Ιούλη τα πλακόστρωτα και μη σοκάκια του, γεμίζουν ανθρώπους, μηχανάκια, λιωμένα παγωτά πεσμένα κάτω. 

Η ησυχία στους δρόμους και στις πλατείες εξαφανίζεται. Σπίτια που έμοιαζαν άδεια όλο το χειμώνα, τώρα γεμίζουν φωνές, ρούχα στα μανταλάκια, παιδιά που τρέχουν ξυπόλυτα στις αυλές.

Έτσι είναι ο Αστακός Αιτωλοακαρνανίας κάθε καλοκαίρι από τα μέσα του Ιουλίου έως τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου. 

Μια κωμόπολη της Στερεάς Ελλάδας που κοιτάζει την θάλασσα, αλλά ακουμπάει το βουνό, το βουνό Βελούτσα συγκεκριμένα, όπως έχει ονομαστεί και είναι γνωστό στους ντόπιους. Κατοικείται μόνιμα από περίπου 2.500 ανθρώπους, αλλά το καλοκαίρι αυτός ο αριθμός σχεδόν διπλασιάζεται. 

Εκείνο το διάστημα σφύζει από ζωή, καθώς πολλοί επιστρέφουν από τις πόλεις της Ελλάδας όπου μένουν ή ακόμη και από το εξωτερικό, μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς που «ξέρουν πως εδώ είναι το καλοκαίρι».

Ο οικισμός απλώνεται αμφιθεατρικά μπροστά στο Ιόνιο, με το λιμάνι να αποτελεί το κέντρο της ζωής, τόσο τις πρωινές όσο και τις απογευματινές ώρες. 

Από εκεί, πηγαινοέρχονται και εκτελούν 2 δρομολόγια την ημέρα, μικρά φεριμπότ προς την Κεφαλονιά και την Ιθάκη.

Στην πλευρά της παραλίας, μετά το λιμάνι, είναι απλωμένα τα ταβερνάκια της πόλης, σε σειρά, το ένα πλάι στο άλλο, με το φρέσκο ψάρι τους, τις τοπικές νοστιμιές, τα πιάτα της ημέρας και πάντα με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο. 

Ανάμεσα τους όμως είναι γαντζωμένες και οι περισσότερες καφετέριες της περιοχής καθώς και τα δύο παραδοσιακά καφενεία.

Το ένα από τα δύο φημίζεται για τα «παραδοσιακά γιαγιαδίστικα γλυκά» και το φρέσκο παγωτό του, ενώ το άλλο για τα γλυκά του κουταλιού. Εάν συνεχίσεις ευθεία την περατζάδα σου και στρίψεις αριστερά θα βρεις τον φάρο του λιμανιού μας, ενώ και παγκάκια που μπορείς να ξαποστάσεις και να χαζέψεις το Ιόνιο. Στον δρόμο προς τον φάρο όμως, κάθε καλοκαίρι εδώ και αρκετά χρόνια -πρέπει να μην πήγαινα καλά καλά σχολείο όταν ξεκίνησε να γίνεται- υπάρχει το μπαζάρ βιβλίων που διοργανώνει το ένα από τα δύο βιβλιοπωλεία που διαθέτει ο Αστακός.

Πιο πίσω, στο κέντρο της παραλίας και ανάμεσα στις καφετέριες, στο πλακόστρωτο αυτό σοκάκι θα βρείτε το Ianthi Accessories, ένα αυθεντικό μαγαζί με κοσμήματα για όλα τα γούστα και τις ηλικίες, γυναικεία κι ανδρικά, είδη θαλάσσης, ποικιλία από τουριστικά αναμνηστικά και σουβενίρ και πάνω από όλα την φιλική και πάντοτε βοηθητική ιδιοκτήτρια, την Ιάνθη. 

Στον ακριβώς από πάνω δρόμο έχει μπόλικα φαστφουντάδικα και σουβλατζίδικα με γρήγορο και νόστιμο φαγητό. Στον ίδιο δρόμο, στον παράλληλο πεζόδρομο του λιμανιού ή πιο συγκεκριμένα και επίσημα -για τους πρωτευουσιάνους φίλους μας- στην εθνικής αντιστάσεως, εάν κοιτάξετε αριστερά, θα βρείτε το εναλλακτικό στέκι και αφτεράδικο του Αστακού, το Απάγκιο bar. Ένα ροκ μπαράκι που ξεχωρίζει χειμώνα καλοκαίρι για την ποιότητα και την ποικιλία της μουσικής, του κόσμου του, της αύρας που αποπνέει, καθώς και την πληθώρα σε ποτά, μπίρες και κοκτέιλ! Στο Απάγκιο λοιπόν, το hot spot της παραλίας, θα δεις επίσης να συχνάζουν άτομα όλων των ηλικιών, είτε μέσα, στο ξύλινο κλασικό μπαρ, είτε έξω, στα πολύχρωμα τραπεζάκια.

Φυσικά στους παράλληλους δρόμους από πάνω, στην αγορά, υπάρχουν μαγαζιά με ρούχα, κομμωτήρια, φούρνοι και ζαχαροπλαστεία με πρόσχαρους ανθρώπους, πάντοτε έτοιμους να εξυπηρετήσουν.

Στην ίδια ευθεία, δηλαδή στον παράλληλο δρόμο της κεντρικής πλατείας του Αστακού, υπάρχουν επιπλέον δύο βιβλιοπωλεία, κρεοπωλεία, σουπερμάρκετ, ανθοπωλεία, καφές take away, ένα γωνιακό ουζερί, φαρμακεία, κ.α. 

Εάν συνεχίσεις στον ίδιο δρόμο, προς το τέλος του, στο δεξί σου χέρι θα δεις το Δημαρχείο της κωμόπολης. 

Σαφώς αξίζει να αναφερθούμε και στους ελεύθερους επαγγελματίες που ποικίλλουν στην περιοχή: από ψυκτικούς, έναν ελεύθερο

επαγγελματία, ηλεκτρονικό τηλεοράσεων και ηχολήπτη, ηλεκτρολόγους κλπ, όσο και στους ψαράδες, τους αγρότες και κτηνοτρόφους της περιοχής. 

Υπάρχουν βέβαια και ορισμένοι σύλλογοι κοινότητας, ένα λαογραφικό μουσείο στην κεντρική πλατεία, μια μαθητική θεατρική ομάδα, ξενοδοχεία και καταλύματα διαμονής, γυμναστηριακοί χώροι και διάφορα αθλήματα που μπορούν να απασχολήσουν τους ντόπιους, μικρούς και μεγάλους! 

Όπως κοιτάζουμε το λιμάνι, εάν πάρουμε τον δρόμο στα αριστερά μας κατευθυνόμαστε προς την έξοδο από τον Αστακό. Σε αυτή την διαδρομή συναντάμε πάρκα και πλατείες, την παιδική χαρά, βενζινάδικα, ενώ από την απέναντι πλευρά γήπεδα μπάσκετ, ποδοσφαίρου, τέννις και βόλεϋ μέχρι που το μονοπάτι γίνεται ξαφνικά πιο ελκυστικό καθώς υπάρχει μια μικρή ξύλινη γεφυρούλα για να διασχίσεις ένα μικρό σχίσμα που ονομάζεται ποτάμι και ενώνεται με την θάλασσα. 

 Καθὼς προχωράμε θα δούμε στην ίδια πλευρά με τα γήπεδα, τον ανεμόμυλο του Αστακού, στην μέση μια πράσινης έκτασης δίπλα στην θάλασσα, ένα ακόμη hot spot για τους νέους καθώς παλιότερα ειδικά, σύχναζαν εκεί με μηχανάκια για να καθίσουν και να χαλαρώσουν, καθώς και για να συναγωνιστούν στην ταχύτητα με τα οχήματά τους…

Στην άλλη άκρη του Αστακού πάλι, θα βρεις τις παραλίες μας, οργανωμένες και μη!

Από την κλασική πλαζ, το έσχατο λαγκάδι, τα Γούλια που ακριβώς πάνω στην οργανωμένη παραλία θα συναντήσεις το παραδοσιακό μαγαζί «Το όμορφο Χοβολιό», μέχρι λίγο πιο πέρα 2-3 ακόμη ανοργάνωτες παραλίες με πιο καθαρά γαλαζοπράσινα νερά, ιδανικές για τυπάκια που θέλουν και λίγο την ησυχία τους όταν κολυμπάνε! Εάν προχωρήσεις ακόμη λίγο θα συναντήσεις το μονοπάτι που οδηγεί στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Ένα μικρό εκκλησάκι μέσα στην φύση, τα πεύκα και τα κυπαρίσσια.

Ακριβώς από δίπλα του είναι η ομώνυμη, οργανωμένη παραλία, «Άι Γιώργης» ενώ πολύ κοντά της ακόμη 3-4 ανοργάνωτες.

Φυσικά στην Βελούτσα, το βουνό μας, μπορείτε να ανεβείτε από διάφορα μονοπάτια, μέχρι ένα σημείο με το όχημα σας και ύστερα με τα πόδια σας! Η διαδρομή είναι απολαυστική και η θέα από την κορυφή θα σας ανταμείψει. 

Αφού όμως πέσει το σκοτάδι και απλώσει η νύχτα, ο Αστακός τα καλοκαίρια γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον! 

Με τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως η έκθεση τοπικών προϊόντων ένα διήμερο τον Αύγουστο, η γιορτή σαρδέλας και η παρουσίαση χορευτικών, η κλασική βαρκαρόλα , τα εκάστοτε μουσικά lives στην παραλία και όχι μόνο και τα πανηγύρια εντός Αστακού αλλά και των γύρω χωριών για τους λάτρεις!

Τα μαγαζιά τις ημέρες του Ιουλίου και του Αυγούστου, σφύζουν από ζωή και γέλιο, ποτά και καλοπέραση, μουσική, ωραία διάθεση και καλή παρέα είναι αρκετά για να διασκεδάσεις εδώ! 

Ακριβώς απέναντι από την κωμόπολη του Αστακού, κοντά στην έξοδο, τους καλοκαιρινούς μήνες λειτουργεί και ένα μικρό κλαμπάκι που απορροφά τους νέους σαν σφουγγάρι! 

Το γιασεμί και το νυχτολούλουδο σε ανασταίνουν σε κάθε γωνιά της πόλης, από κάθε αυλή που ξεπηδούν. 

Άνθρωποι στις βεράντες τους απολαμβάνουν το παγωτό ή το υποβρύχιο τους ενώ το καλοκαιρινό αεράκι τους δροσίζει…

Μια απλή, λαϊκή κωμόπολη που δεν χάνει την ποιότητα και την αυθεντικότητα της, όσο κι αν μένει παραμελημένη, όσο κι αν έχει μικρύνει ο πληθυσμός της! 

Ο Αστακός από άκρη σε άκρη έχει ταπεραμέντο, διατηρώντας την δική του μοναδική ταυτότητα,

Τα καλοκαίρια βέβαια είναι λιγάκι πιο χαμογελαστός γιατί θυμάται ποιος ήταν, τι ρόλο είχε άλλες δεκαετίες, εκείνες των ‘70ς, ‘80ς και ‘90ς… με τον πολύ του τον κόσμο, τις ντισκοτέκ, τους επισκέπτες και τους τουρίστες, τα φαγοπότια και την καλοπέραση.