Το φθινόπωρο για πολλού λαούς είναι η εποχή της αντίστασης, η εποχή που το ποτήρι… ξεχειλίζει και το κρύο αχνοφαίνεται πάνω από τα ανέλπιδα πρόσωπα χαμηλόμισθων και ταλαιπωρημένων οικογενειών. Ο Άλκης Αλκαίος έγραψε την «Ρόζα», ένα τραγούδι, ύμνος προς της Μαρξίστρια Ρόζα Λούξενμπουργκ. Ίσως οι στίχοι του τραγουδιού να αποτυπώνουν και την ιστορία της αλλά και το μεγάλο κεφάλαιο του αγώνα των λαών.
Ίσως από την άλλη οι στίχοι του Αλκαίου (χωρίς την δική του συγκατάθεση και ευθύνη) να έχουν μετατραπεί από ένα λαϊκό αγωνιστικό άσμα, σε ένα «ντεκαντάνς ξεφτηλέ», υπερθέαμα για τους λίγου των μπουζουκιών και των τριαντάφυλλων. Αυτό το φαινόμενο, κάτ εμέ, τραγικό, αναγράφεται σε πολλά κεφάλαια της ιστορίας. Τα μάτια μάς στραμμένα στην Παλαιστίνη και στην γενοκτονία την οποία έχει φτάσει στην «τελική φάση» από το κράτος γενοκτόνο, Ισραήλ.
Εδώ λοιπόν η ιστορία επαναλαμβάνετε μέσα από τις ίδιες τεχνικές αλλά από άλλους… τεχνίτες. Η ιστορία λοιπόν μπορεί να μην ξαναγράφεται ωστόσο πολύ εύκολά διασταυρώνεται. Ο αντισημίτης του 21ου αιώνα είναι αυτός που διαμαρτύρεται για την γενοκτονία ενός λαού, ενώ ο γενοκτόνος είναι το… θύμα του σύμπαντος, ο οποίος δικαιούται κάθε νίκη στο συμφέρον του.
Ίσως το πρόβλημα για άλλη μια φορά έγκειται στο πώς μεταφέρετε η ιστορία μέσω της παιδείας. Το πρόβλημα αυτό γίνεται εμφανές όταν η παιδεία σε ένα σύστημα όπως το καπιταλιστικό δεν συνιστά δικαίωμα και ανάγκη, αλλά συμφέρον και χρήμα.
Το σίγουρο είναι πως είτε κάποιος έχει την απαραίτητη παιδεία είτε όχι, μπορεί εύκολά να διακρίνει τι είναι πόλεμος και τι γενοκτονία.
Για όλα αυτά και για ακόμα περισσότερα η ιστορία δεν θα γίνει αυτή την φορά σιωπή και η Παλαιστίνη θα ελευθερωθεί.
