Ο Άγιος Σεβαστιανός στον συγκεκριμένο πίνακα αποδίδεται δεμένος και τρυπημένες από βέλη αλλά με μια έκφραση, περισσότερο σαν ένα παράξενο μειδίαμα που ακροβατεί ανάμεσα στην γαλήνη – λύτρωση και τον πόνο. Το σώμα του, αποπνέει μια αίσθηση αντοχής αλλά ίσως και εσωτερικής δύναμης. Εδώ δίνεται έμφαση κυρίως στον σωματικό πόνο.
Το τραγούδι του Βρετανικού συγκροτήματος Placebo, μιλάει για το κενό που νιώθει κάποιο άτομο όταν χάνει έναν άνθρωπο που σήμαινε πολλά για εκείνο. Δίνει έμφαση στον ψυχικό πόνο και την απόγνωση αλλά και στην ίδια την ύπαρξη που κατά κάποιο τρόπο τώρα δεν βρίσκει νόημα να υπάρξει, δεν ξέρει ποια είναι πλέον. Βλέπουμε εδώ την ψυχική κατάσταση κυρίως.
Τέλος, το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι το μόνο από τα τρία αυτά έργα που κατά κάποιο τρόπο αρνείται την τωρινή πραγματικότητα. Προσπαθεί με τα λόγια και τα σημεία στίξης να πείσει πως όλα είναι καλά και ο θάνατος είναι απλά κάτι προσωρινό, κάτι που δεν συνέβη ποτέ. Το συναίσθημα αυτό δεν είναι οριστικό, δεν θα κρατήσει για πάντα, δεν μπορεί να μας καθορίσει. Κάποια στιγμή η πληγή θα κλείσει και η ψυχή θα λυτρωθεί.
Ίσως όλο αυτό που αξίζει τελικά και που μπορεί να απαλύνει αλλά και να δημιουργήσει τον πόνο, πόσο μάλλον να ξεπεράσει τον θάνατο, είναι η αγάπη.
Το ποίημα «Ο θάνατος Δεν Είναι Τίποτα.» του Henry Scott-Holland.
Ο θάνατος δεν είναι τίποτα. Δεν μετράει. Απλά πέρασα στο διπλανό δωμάτιο. Δεν έγινε τίποτα.
Όλα μένουν ακριβώς όπως ήταν. Εγώ είμαι εγώ, και εσύ είσαι εσύ, και η παλιά ζωή που ζήσαμε τόσο τρυφερά μαζί είναι ανέγγιχτη, αμετάβλητη. Οτιδήποτε ήμασταν ο ένας για τον άλλον, αυτό παραμένουμε.
Φωνάξτε με με το παλιό, οικείο όνομα. Μιλήστε μου με τον απλό τρόπο που πάντα χρησιμοποιούσατε. Μην αλλάξετε τον τόνο σας. Μην κάνετε πλάτες σοβαρότητας ή θλίψης.
Γελάστε όπως πάντα γελούσαμε στα μικρά αστεία που απολαμβάναμε μαζί. Παίξτε, χαμογελάστε, σκεφτείτε με, προσευχηθείτε για μένα. Ας είναι το όνομά μου πάντα η οικεία λέξη που πάντα ήταν. Ας λέγεται χωρίς κόπο, χωρίς σκιά πάνω του.
Η ζωή σημαίνει ό,τι πάντα σήμαινε. Είναι η ίδια όπως πάντα ήταν. Υπάρχει απόλυτη και αδιάκοπη συνέχεια. Τι είναι αυτός ο θάνατος παρά ένα ασήμαντο ατύχημα;
Γιατί να με ξεχάσετε επειδή δεν με βλέπετε; Απλά σας περιμένω, για λίγο, κάπου πολύ κοντά, ακριβώς στην γωνία.
Όλα είναι καλά. Τίποτα δεν πονάει. Τίποτα δεν χάθηκε. Μια σύντομη στιγμή και όλα θα είναι οπως πριν. Πόσο θα γελάσουμε με την ταλαιπωρία του χωρισμού όταν ξαναβρεθούμε!»
