ΚρυφόTopic

Για εκατομμύρια χρόνια, το είδος μας πάλευε για επιβίωση. Η πείνα, οι πανδημίες και οι πόλεμοι ήταν σταθεροί εφιάλτες της ανθρώπινης ύπαρξης. Σήμερα όμως, για πρώτη φορά στην ιστορία, οι εφιάλτες αυτοί δεν είναι πια αξεπέραστοι. Ο Homo sapiens κατάφερε να μετατρέψει την ίδια του τη φύση σε πεδίο ελέγχου του. Και όμως, την ίδια στιγμή που νομίζουμε πως θριαμβεύσαμε, βρισκόμαστε σε ένα νέο και ταυτόχρονα τρομακτικό ερώτημα: 

Τι σημαίνει να “νικάς” την ίδια σου τη φύση;

Από τον Homo sapiens στον Homo deus

Η επιστήμη και η τεχνητή νοημοσύνη δεν περιορίζονται πια στο να γιατρεύουν ασθένειες ή να αυξάνουν την παραγωγή τροφής. Τολμούν να αγγίξουν τα θεμέλια της ίδιας της ζωής (τον νου, τη συνείδηση, τη θνητότητα). Εάν ο Homo sapiens ήταν το ζώο, που αφηγήθηκε ιστορίες και πίστεψε σε θεούς, ο Homo deus θα είναι το ον που θα πλάθει νέες μορφές ύπαρξης (από βιολογικές έως και υβριδικές). 

Η τεχνολογία δεν είναι πλέον εργαλείο· γίνεται υποκείμενο. Οι αλγόριθμοι γνωρίζουν τις επιθυμίες μας καλύτερα από εμάς. Γνωρίζουν ήδη τι θέλουμε να αγοράσουμε, “ποιον θα ερωτευτούμε” ή πιο τραγούδι θα μας συγκινήσει. Η γενετική υπόσχεται να επεξεργαστεί το ίδιο το DNA, χαρίζοντας ενδεχομένως υγεία και μακροζωία, αλλά ταυτόχρονα απειλεί να δημιουργήσει μία νέα ταξικότητα μεταξύ “βελτιωμένων” και “ξεπερασμένων” ανθρώπων. Η βιοτεχνολογία προχωρά σε δημιουργία συνθετικής ζωής, ανοίγοντας την πόρτα σε μορφές ύπαρξης, που ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε. Για πρώτη φορά ο άνθρωπος στέκεται ο ίδιος στη θέση του δημιουργού. 

Η Σιωπηλή Απειλή

Η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι η καταστροφή μας, αλλά η αχρήστευσή μας. Εκατομμύρια άνθρωποι ενδέχεται να βρεθούν εκτός του νέου “παιχνιδιού”, όχι επειδή θα καταστραφούν, αλλά επειδή δεν θα έχουν καμία σημασία. O Homo deus ίσως να μην χρειάζεται τον Homo Sapiens. Η ιστορία μας δείχνει ότι η αδιαφορία σκοτώνει πιο αποτελεσματικά από το μίσος. 

Και έτσι, το ερώτημα δεν είναι αν η ανθρωπότητα θα επιβιώσει. Το ερώτημα είναι: Όταν η ίδια η έννοια του ανθρώπου αλλάξει ριζικά, θα έχουμε το θάρρος να ορίσουμε τι σημαίνει να ζούμε με νόημα;

*Εμπνευσμένο από το βιβλίο του Yuval Noah Harari/ Homo Deus

ΚρυφόTopic

Διανύουμε μια εποχή που πολιτικά μιλώντας, εγώ θα την χαρακτήριζα χαοτική. Ο Τραμπ, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, καταδικασμένος εγκληματίας και φασίστας (ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας) και γενικά η αύξηση της ακροδεξιάς νοοτροπίας ακόμη και στην Ευρώπη, οι γυναικοκτονίες και ταυτόχρονα ο λαός της Παλαιστίνης βιώνει μια γενοκτονία, που όλοι είμαστε μάρτυρες της, αυτά είναι ίσως από τα πιο επίκαιρα ζητήματα και όχι μόνο, καθώς η λίστα είναι μεγάλη.

Παρολ ́ αυτά, παρατηρείται μια απάθεια και ένα «έλα μωρέ, τι ασχολείσαι», είτε αυτό αφορά ένα στόρι που σκοπό έχει να αναδείξει ή το οτιδήποτε. Αλλά ακριβώς αυτή η απάθεια, η «πολιτική» του ότι «όλα σκατά είναι άρα γιατί να ασχοληθείς, δεν θα αλλάξει κάτι» είναι γιατί οι ακροδεξιές απόψεις αρχίζουν και επιστρέφουν. Ακόμη και στην γενοκτονία της Παλαιστίνης, η αδράνεια των κρατών να τιμωρήσουν το Ισραήλ για τα εγκλήματα πολέμου που έχει διαπράξει και η άρνηση να παραδεχτούν ότι είναι γενοκτονία (ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μας αρνείται να χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη γιατί είναι βαρύ σαν όρος) είναι μέρος του προβλήματος της πολιτικής απάθειας.

Με το να δείχνουμε απάθεια στα πολιτικά δρώμενα ως πολίτες χάνουμε τον έλεγχο, ακόμη και η νοοτροπία του να μην ασχοληθείς ή να μην ψηφίσεις είτε γιατί πιστεύεις ότι είναι ανούσιο ή ως «αντίδραση» είτε επειδή δεν ενδιαφέρεσαι είναι μια επικίνδυνη νοοτροπία που επικρατεί. Το 41% του Μητσοτάκη δεν είναι τυχαίο, ακόμη και αυτό είναι αποτέλεσμα της απολιτικής που μας έχει κυριεύσει.

Δεν θα σας πω ψέματα, όσο τα γράφω όλα αυτά βάζω και τον εαυτό μου μέσα καθώς και η ίδια πολλές φορές μόνο στην ιδέα να διαβάσω κάτι πολιτικό, κουράζομαι και απελπίζομαι για το που κατευθυνόμαστε ως κοινωνία. Αλλά αρνούμαι να αφήσω αυτή την απάθεια να με κατακλύσει γιατί ακριβώς αυτή η αδιαφορία είναι που μας έχει φτάσει, σε αυτό το χάος που κανένας δεν είναι ασφαλης. Πλέον η ελευθερία για πολλούς έχει καταντήσει να είναι ένα παιχνίδι ρωσικής ρουλέτας.

ΚρυφόTopic

Εδώ και κάποιες μέρες διανύουμε αισίως τον 9 ο μήνα του
ημερολογιακού μας έτους, που συμπτωματικά για φέτος η 1 η του μήνα έπεσε Δευτέρα -αν και θεωρητικά το ξεκίνημα της εβδομάδας είναι την ημέρα Κυριακή-, κάτι που για πολλούς σήμανε ένα νέο ξεκίνημα, κυρίως γιατί απλά ήρθε η επιστροφή στην δουλειά. Για άλλους ήταν απλά αδιάφορο. Για εμένα πάλι έφτασε η εποχή καλωσορίσματος του γνωστού σε όλ@ Spooky Season (ναι φίλε αναγνώστη, είχα και στο χωριό μου).

Για να μην παρεξηγηθώ, είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που
μπορεί να χρησιμοποιήσουν μια ορολογία, μια φράση ή μια λέξη για να εξηγήσω άλλα 800 πράγματα. Ο εγκέφαλος μου απλά αρκείται σε αυτό, και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Παρόλη την εγκεφαλική μου δομή, είστε τυχεροί, γιατί θα μπω στην διαδικασία να εξηγήσω.

Παρατήρησα αυτές τις μέρες πως έχω ένα έντονο αίσθημα
νοσταλγίας. Ελπίζω να βρέθηκε έστω και έν@ να κατάλαβε το
λογοπαίγνιο στον τίτλο. Η δική μου νοσταλγία όμως δεν είναι από
εκείνες που σου χτυπούν την πόρτα της εσωτερικής κατάθλιψης του νου, είναι από κείνες που σε παρακινούν. Σκέφτομαι ποια ήμουν στο παρελθόν αυτή την περίοδο και όχι μόνο παίρνω κουράγιο, αλλά και δύναμη. Κι αυτό γιατί, ναι, νοσταλγώ το σχολείο που κανονικά θα πήγαινα ακόμα, αν δεν είχα κάνει είσοδο με μαύρο χαλί στην ενηλικίωση. Το κόκκινο μου χαλί το στρώνω αυτή την περίοδο που για εμένα είναι μια περίοδος από ‘κείνες που ο κοινός Αμερικάνικος κόσμος αποκαλεί “time for new year’s resolutions”. Η δική μου νοσταλγία πυροδοτεί απλώς την αναγέννηση μου.

Το εύλογο ερώτημα όμως είναι «τί σχέση έχει αυτό με το Spooky
Season;». Ως ένα παιδί που μεγάλωσε με The Vampire Diaries (Netflix you have my heart), με μουσική εποχών από τότε που ούτε σαν ιδέα δεν υπήρχα και με μια τρελή αγάπη για μεταμφιέσεις & έρωτα προς το μυστήριο και τον τρόμο, νομίζω είναι εμφανές γιατί λατρεύω αυτή την περίοδο. Παρόλο που στην Ελλάδα ο ήλιος φλερτάρει ακόμα με την ζέστη, το μυαλό και η καρδιά μου έχουν ήδη ντυθεί με πορτοκαλί, σκούρο πράσινο και καφέ χρώμα σε ρυθμούς Thriller του λατρεμένου μου Michael Jackson. Μέρα με την μέρα ερχόμαστε πιο κοντά στην στιγμή που ο ήλιος μας θα δύει από τις 17:00 (κάπου τον Φεβρουάριο αυτή η κατάσταση με κουράζει τόσο πολύ, που με το που αλλάξει η ώρα και η μέρα μεγαλώσει γίνομαι παιδί των λουλουδιών), ντυνόμαστε με χρωματικές παλέτες βγαλμένες από το Gilmore Girls και γιατί όχι,
μετράμε αντίστροφα για τα Χριστούγεννα. Το αποκαλούμενο Spooky Season, για μένα είναι περίοδος αναγέννησης. Η αγάπη μου για το φανταστικό, για το θέμα Dark Academia, για βρικόλακες, μάγισσες, το φεγγάρι & τους λύκους, τα χρώματα του φθινοπώρου, τις μυρωδιές και την όψη της φύσης, με γυρνούν ξανά σε έναν εαυτό που θα ήθελα να μην αποχωρίζομαι ποτέ. Τα φύλλα πέφτουν και εγώ σηκώνομαι. Πώς να μην το κάνω άλλωστε όταν το εσωτερικό μου πανηγύρι έχει μια πίστα στην οποία βρίσκονται πάνω όσοι απαρτίζουν τις αγαπημένες μου σειρές
(αναφορικά και μόνο, μιλώ για The Vampire Diaries, Stranger Things, Supernatural & Gilmore Girls) να χορεύουν το Thriller και στο κοινό να βρίσκονται φίλοι, παρέα με χαρακτήρες από ταινίες τρόμου. Αν το κάνατε εικόνα, απλά πείτε μου πως ήταν το λιγότερο αστείο.Κάθε μέρα, ένα αεράκι από φθινόπωρο καλωσορίζει την κάθε μέρα που περνά, φέρνοντας ενέργεια και ελπίδα. Ο τρόμος γεμίζει αδρεναλίνη το σώμα, κάτι που μας υπενθυμίζει πως είμαστε ακόμα ζωντανοί. Η παλιά μουσική είναι το χάδι του ανθρώπου που σου ψιθυρίζει «είμαι πλάι σου». Τα χρώματα και η όψη που παίρνει η φύση σιγά σιγά, είναι η στιγμή που χαζεύεις έναν Αναγεννησιακό πίνακα, και απλά ευχόσουν να
ήσουν μέσα σε εκείνον. Τα βιβλία μου, νομίζω έχουν άλλη μυρωδιά κάθε τέτοια εποχή. Με τον Edgar Alan Poe γινόμαστε κολλητοί. Και θυμάμαι κάθε τόσο, τότε που μας ρωτούσαν ποια είναι η αγαπημένη μας εποχή. Με σιγουριά θα πω, το φθινόπωρο. Η εποχή που πίνεις ουίσκι με ευχαρίστηση, που ντύνεσαι ανάλαφρα με μια ζακέτα που σ ’αγκαλιάζει, που το σπίτι και οι δρόμοι έχουν άλλη μυρωδιά και όψη. Η στιγμή που αδημονώ να πιώ cappuccino, ζεστή σοκολάτα & να φτιάξω μπισκότα- φαντασματάκια.

Εύχομαι λοιπόν να έχετε ένα υπέροχο φθινόπωρο, τόσο υπέροχο
όσο το συναίσθημα που ήθελα να σας μεταφέρω. Να είστε δημιουργικοί, γιατί η δημιουργία είναι ένα προνόμιο που μοιραζόμαστε με την φύση η οποία ζωγραφίζει σε όποια εποχή και να βρισκόμαστε.

“Autumn is my season, dear. It is, after all, the season of the soul.”

-Virginia Woolf

ΚρυφόTopic

Έχετε μπει ποτέ σε μετρό; Σε μέσο μαζικής μεταφοράς γενικά; Έχετε υπάρξει ποτέ σε δρόμο με αμάξι; Σε ουρά στο σούπερ μάρκετ; 

Στην Αθήνα και στην επαρχία, επικρατεί η έννοια του «εαυτούλη». Ο κάθε «εαυτούλης» μεγαλώνει καθημερινά και δεν μπορεί κανείς να τον χωρέσει ούτε στην αθήνα αλλά ούτε και στην επαρχία . Από πού όμως πηγάζει αυτό; Είναι ο μόνος λόγος το άγχος και η πίεση της καθημερινότητας;

Κύριοι λόγοι  για εμένα ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα είναι η κοινωνικής αποξενωση που επικρατεί στις  πόλεις,  η κοινωνική πίεση, η αδικία ή η φτώχεια που συχνά εκφράζονται ως εκνευρισμός προς τρίτους. 

Ο συνωστισμός στις μεγαλουπόλεις που δημιουργεί πολλές τριβές και προφανώς και η μίμηση; δηλαδή  αν πολλοί γύρω είναι αγενείς, αυτό ενισχύει το ίδιο μοτίβο συμπεριφοράς και σε εσένα. 

Παρά όλα αυτά που είναι κοινωνικά φαινόμενα ο  κύριος λόγος πίσω από όλα αυτά που δημιουργεί και όλα αυτά είναι καπιταλισμός ο οποίος «γέννησε» και τον «εαυτούλη»: δηλαδή τον ατομικισμό, τον ανταγωνισμό, την ιδέα ότι η αξία του ατόμου προέρχεται από το τι κατέχει και όχι από το ποιος είναι. Ετσι λοιπόν σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που καλλιεργείται ο «εαυτουλης» , όλοι οι άνθρωποι κοιτάνε μόνο τα συμφέροντα τους και δεν υπάρχει χώρος για αλληλεγγύη και συλλογικότητα. 

Οπότε την επόμενη φορά που θα σας σπρώξουν στο μέτρο θα σας βρίσουν στο δρόμο θα σας πάρουν την σειρά στα τυριά στο σουπερμάρκετ κατηγορείστε τον καπιταλισμό ρίξτε ένα γαμωσταυριδι και αλλάξτε πλευρό. 

ΚρυφόTopic

Το ανθρώπινο μυαλό είναι το πιο σπουδαίο εργαλείο που έχουμε
εμείς οι άνθρωποι. Τα ζώα έχουν το προνόμιο να έχουν μυαλό που τα βοηθά να συντηρούνται, να συνυπάρχουν & να επιβιώνουν. Και το ερώτημα είναι εύλογο. Γιατί προνόμιο;

Φαντάσου (κύρια λειτουργία του ανθρώπινου νου) να είχαμε την
ικανότητα να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας μόνο για να βρούμε τροφή, να τσακωθούμε ή να πάμε τσάρκες παρέα για να ψάξουμε για τροφή, να συντηρούμε τα παιδιά μας ως προς την απλή επιβίωση και όλα τα συναφή που κάνουν τα ζώα. Αντ’ αυτού, εμείς προσπαθούμε να εξελίξουμε το μυαλό μας και τις δυνατότητές μας. Διαβάζουμε, αντιλαμβανόμαστε, εκφράζουμε τα όσα σκεφτόμαστε, κατεβάζουμε ιδέες για οτιδήποτε μπορεί να μας περάσεις από το μυαλό σαν μια μικρή σπίθα. Θυμάμαι στην φιλοσοφία του λυκείου, υπήρχε μια ενότητα την οποία η καθηγήτρια μας εξήγησε με πολύ απλά λόγια : «Υπάρχει φιλοσοφική άποψη ότι τα όσα βλέπουμε στην πραγματικότητα είναι κάτι άλλο από αυτό που νομίζουμε, αισθανόμαστε και βλέπουμε. Ένα παράδειγμα, μια καρέκλα απεικονίζεται όπως την βλέπουμε. Την αισθανόμαστε όταν την αγγίζουμε & βλέπουμε τα πόδια της να αγγίζουν το πάτωμα. Ε, αυτό που βλέπετε είναι απλώς ένα αντίγραφο από τον πραγματικό-πραγματικό κόσμο που υφίσταται. Πιθανόν, η κανονική καρέκλα να είναι τελείως διαφορετική από αυτό που εμείς οι άνθρωποι λογίζουμε ως καρέκλα. Και αυτή ήταν εν συντομία η θεωρία του «Ιδεατού» που ανέπτυξε και μας χάρισε ο Πλάτωνας. Οι σκόρπιες σκέψεις στο κεφάλι μου με κάνουν να αναρωτιέμαι, φαντάσου πόσο εξελιγμένοι είμαστε ώστε να σκεφτούμε πως αυτά που βλέπουμε και νιώθουμε, δεν είναι όντως αυτά που υφίσταται σε αυτό το χωροχρονικό συνεχές, αλλά κάτι άλλο. Κάτι άλλο που μας αποδεικνύουν καθημερινά τα απλά-not-μαθηματικά και η φυσική. Και σας ρωτάω, αν όντως αυτά που βλέπουμε, είναι αντίγραφα και απεικονίσεις μιας πραγματικότητας την οποία εμείς νομίζουμε πως έτσι είναι ουσιαστικά και πραγματικά, τα συναισθήματά μας είναι και αυτά ένα αντίγραφο; Είναι κάτι άλλο από αυτό που νομίζουμε πως νιώθουμε όντως; Στην τελική, τί είναι «νιώθω»;

Οι σύγχρονοι ρομαντικοί, μας μιλούν για την αιώνια κόντρα
μυαλού και καρδιάς. Λογικής και συναισθήματος. Εμένα αν με ρωτάτε θεωρώ πως το μυαλό, κερδίζει. Πολλοί είναι εκείνοι που καθημερινά καταρρίπτουν τις ρομαντικές απόψεις περί «αν το λέει η καρδούλα μας μπορούμε να τα κάνουμε όλα». Κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι και το «θέλω». Το «θέλω» είναι το μεταίχμιο μεταξύ λογικής και συναισθήματος. Εμένα η καρδιά μου έλεγε πως ότι και να θέλω, μπορώ να το καταφέρω. Οι συνθήκες μου απέδειξαν το αντίθετο. Γιατί εκεί που υπήρχε συναίσθημα, η λογική ήταν απούσα. Και θα μου πείτε, μα αν το ήθελες πραγματικά, θα γινόταν. Κι όμως, τα συναισθήματα μας, μάλλον
είναι πιο κοντά στο «ιδεατό» παρά στο «πραγματικό». Από την άλλη, ποιος τα ορίζει αυτά. Εγώ σας γράφω κάποιες σκέψεις την στιγμή που ο Πλάτωνας πιθανόν ακυρώνει κατά μια έννοια την ίδια μας την ύπαρξη. Είδες τι παιχνίδια κάνει το μυαλό; Αν δεν ήταν πολυεργαλείο το μυαλό, πώς θα έγραφε το «Inception» ο Christopher Nolan;

Πόσο κοινότυπη αλλά και πόσο αληθινή η φράση «όλα είναι στο
μυαλό». Το ίδιο μας το μυαλό, αυτός ο ικανότατος διαβολάκος, είναι εκείνο που μας επιτρέπει να τα κάνουμε όλα. Ακόμη και το να νιώσουμε. Πιάσατε ποτέ τους εαυτούς σας να αυθυποβάλλονται; Αν το έχετε κάνει ξέρετε ακριβώς τι εννοώ.

Θα κλείσω αυτές τις σκόρπιες αράδες με μια φράση που θα σας
φανεί πεσιμιστική, αλλά αν έστω και μια φορά σκεφτήκατε το πόσο τυχερά είναι τα ζώα, πόσο τραγική και ταυτόχρονα παραδεισένια είναι η πραγματικότητα που ζείτε, πόσο τυχεροί & ταυτόχρονα άτυχοι είμαστε που ζούμε, πόσο ψεύτικα είναι τα όσα μας ταλανίζουν γιατί αν ήταν πραγματικά, δεν θα ήταν όλα τόσο μαύρα όσο τα νιώθουμε και τα αντιλαμβανόμαστε, ποιο το νόημα αυτής της ανύπαρκτης ύπαρξης, τότε αγαπητοί μου θα καταλάβετε. «Μέσα σε κάθε κυνικό άνθρωπο, κρύβεται ένας απογοητευμένος ιδεαλιστής» .

George Carlin Léan

ΚρυφόTopic

Είναι περίεργο να μεγαλώνεις στο περιθώριο. Οταν οι άλλοι βγαίνουν στα κέντρα διασκέδασης, εσύ να κλείνεσαι στο μπαρ με άλλους τελειωμένους μπεκρήδες και να συγκρίνεσαι. Απογοητευμένοι από γυναίκες ή από δουλειά ή από τον εαυτό τους, κρύβουν πάντα το πόνο τους πίνοντας μπυρα μετά το σφηνάκι. Πάντα το σφηνάκι το σβήνεις με μπυρα, σαν να θες να σβήσεις την φωτιά στο δάσος ρίχνοντας της ένα ποτήρι νερό.

Μεγαλώνοντας με ανθρώπους διαφοράς ηλικίας από 15 έως και 40 χρόνια μπορείς να ωριμάσεις πριν την ώρα σου, θα πάρεις και τα καλά τους, τη σοβαρότητα, την ωριμότητα, την υπομονή τους και θα κλέψεις μια ματιά από την επόμενη πίστα της ζωής αλλά μπορεί πιο εύκολα να πάρεις και τα κακά τους, απαισιοδοξία, μιζέρια, άγχος και παθήσεις ή εθισμούς, ή και τα δύο μαζί.

Καθώς «αράζεις» στο μπαρ που δουλεύεις από τις 01:30 και μετά θα αρχίσει να βγαίνει ο εαυτός που θες να δεις, που συνειδητά θα στον περάσουν στον χαρακτήρα σου, στην καθημερινότητασου, με αποτέλεσμα, να μην μπορείς να επικοινωνήσεις με τους συνομήλικους σου και χωρίς να υπάρχει επιστροφή. Μιας που θα μπεις στην δεύτερη πίστα της ζωής, δεν θα την βιώσεις, θα την γευτείς και δεν θα ξέρεις όμως και πως θα είσαι όταν θα την βιώνεις. Θα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού σου η φοβία του ότι αν ξεκινήσεις να είσαι τόσο μίζερος από τα 23, στα 33 πως θα είσαι;

Σίγουρα έχεις φύγει από την μάζα, δεν είσαι πια πρόβατο, έχεις γίνει λύκος, ή λυκάκι; Ή πρόβατο με την γούνα λύκου; Εκεί είναι τα επόμενα ερωτήματα σε αυτό το παραλήρημα. Είσαι ώριμος; Είσαι σοβαρός; Μπορείς να διαχειριστείς καταστάσεις σαν έναν 23χρονο; Ή ακόμα δεν ξέρεις ποια κοπέλα να κρατήσεις; Αυτή που θα σε κάνει να νιώθεις όμορφα ή αυτή που θα την κάνεις εσύ να νιώθει όμορφα;

Για όλα αυτά τα ερωτήματα πρέπει να δωθούν και απαντήσεις. Τη σημερον ημέρα οι νέοι έχουν την τάση να μεγαλώνουν πριν την ώρα τους. Στην γενιά μου συναναστρεφόμασταν με μεγαλύτερους και μεγαλώσαμε με το»ένας μπαφος δεν σε κάνει χασικλή»,» ένα κρατητήριο δεν σε κάνει φυλακόβιο». Παιδιά που δεν ξέρουν να φιλάνε, αναλύουν το βιβλίο «Η θεωρία του αναρχισμού». Οι ίδιες απορίες και σκέψεις δεν έφεραν τον μπεκρή της πρώτης παραγράφου σε αυτή τη θέση. Η ιδεολογία και η θεωρία τον έφεραν γιατί υπερ ανέλυε το τι πρόκειται να πει για να μην κατακριθεί.

Ο άγιος Μπόμπ Ντύλαν, φίλε μου, δεν σκέφτηκε ποτέ τι θα κατακριθεί και τι όχι. Δεν του έβαλαν ποτέ καμία ταμπέλα. Με 40 studio albums (δεν τα πήγε και άσχημα) το καθένα πιο διαφορετικό και πιο αντισυμβατικό από το άλλο έκανε ακριβώς ότι ένιωθε. Δεν νοιάστηκε ποτέ για το τι θα πει ο κόσμος και αν το «παίζει» μεγάλος για τα πράγματα που έγραφε. Το κομμάτι συγκεκριμένα «Don’t think twice it’s alright» το έγραψε σε ηλικία 23 ετών και έγραψε ότι ένιωθε, για έρωτα, ναι. Δεν νιώθεις έρωτα στα 23; Εννοείται πως νιώθεις, γιατί αυτόν τον έρωτα που ένιωθες στα 23 αν τον εξέφραζες έτσι στην κοπέλα/αγόρι που ήσουν και το έλεγες… Δεν θα ήσουν στο μπαρ 43 χρονών να μιλάς ακόμα για το ίδιο θέμα με έναν 23 χρονών.

Εν ολίγοις, η ωριμότητα αλλά και η εξέφραση των συναισθημάτων δεν είναι πολύπλοκη. Σταμάτα να κρύβεις τα συναισθήματα σου. Μην χάσεις αυτόν τον ανθρωπάκο που αγαπάς γιατί πίστεψε με δεν θα ξαναβρεθεί, σίγουρα θα υπάρξει κάποιος άλλος, αλλά ο κάθε ένας είναι μοναδικός. Για όλους μας είναι γραφτό να είμαστε με κάποιον άλλον άνθρωπο. One lover just for another one. Ίσως και να μην καταλλήξουμε στην θέση του μπεκρή. Όλοι θα περάσουμε από την θέση του, θα τον ακούσουμε και θα μας συμβουλέψει, τον καθένα διαφορετικά. Άλλοι σηκώθηκαν και βρήκαν το θάρρος να ψάξουν το άλλο τους μισό, ή το άλλο τους ολόκληρο. Άλλοι άργησαν να σηκωθούν όμως το έκαναν. Άλλοι δυστυχώς είναι γραφτό να κάτσουν στη θέση του μπεκρή να συμβουλέψουν τις επόμενες γενιές. Όλοι χρειάζονται στην αλυσίδα, είναι η φύση, τι να κάνουμε;

* Η Φωτογραφια του θέματος: « Γεράκια της νύχτας» του ζωγράφου Έντουαρτ Χοπερ