Εγχωρο…Κάρπια

Ηταν οι πρώτες πρωινές ώρες της 18ης Σεπτεμβρίου του 2013, όταν ο Παύλος Φύσσας πέφτει νεκρός από χέρι φασίστα. 

Ο Παύλος Φύσσας γεννήθηκε στις 10 Απριλίου του 1979 στο Πέραμα της Αθήνας, όπου και μεγάλωσε. Ασχολήθηκε με την ραπ μουσική υιοθετώντας ως καλλιτεχνικό του όνομα το «Killah P» που σήμαινε σύμφωνα με τον ίδιο, «Killah Past». Η μεγάλη του αγάπη, η μουσική του, αναφέρονταν σε πράγματα τα οποία ανέκαθεν υποστήριζε και στην καθημερινή του ζωή. Δήλωνε και ήταν αντιφασίστας! Έγραφε για κοινωνικές και ταξικές αδικίες, για αδικοχαμένους και δολοφονημένους ανθρώπους όπως ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και ο Κάρλο Τζουλιάνι, για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, για την βία των αρχών και του κατεστημένου! Ο Παύλος ήταν το παιδί της διπλανής πόρτας, ανθρωπιστής, αγωνιστής των ιδεών του, και εχθρός του τέρατος του φασισμού, η δράση του δείχνει ότι απεχθάνονταν την αδικία. Ήταν ένας από εμάς. Πάλευε για τα ιδανικά του, τραγουδούσε την ελπίδα και την έκανε φως. 

Αλλά αφού πήραμε μια γεύση, ας μπούμε στο ψητό!

Η ζωή του κυλούσε ομαλά. Όσο ομαλά δηλαδή μπορεί να κυλά η ζωή ενός τριαντάχρονου/ εικοσάχρονου στην Ελλάδα…

Όλα όμως αλλάζουν το βράδυ της 17ης του Σεπτέμβρη του 2013, όταν αποφασίζει μαζί με την κοπέλα του και την παρέα του, να βγει σε μια καφετέρια στο Κερατσίνι για να παρακολουθήσει μπάλα. 

Γνωστό μας είναι πλέον, πως Παύλος δεχόμενος πρόκληση, αρχίζει να διαπληκτίζεται με δύο τρία άτομα για τα οπαδικά… στην συνέχεια, η ίδια παρέα καλεί ενισχύσεις. Μέλος αυτών των λίγων ατόμων ήταν και ο Ιωάννης Άγγος, υπεύθυνος ασφαλείας της Τοπικής Οργάνωσης Νίκαιας -εν ολίγοις Χρυσαυγίτης…- . 

Ο ίδιος, κάποιο διάστημα αργότερα, ισχυρίστηκε στην απολογία του πως ενημέρωσε τον ανώτερο του, Καζαντζόγλου, για την παρουσία του Παύλου και της παρέας του στην καφετέρια. Ο Καζαντζόγλου τηλεφωνεί στον πυρηνάρχη Νίκαιας Χρυσής Αυγής, Γιώργο Πατέλη γύρω στις 23:30 κι εκείνος στέλνει μέσω υπολογιστή γραπτό μήνυμα σε μέλη της Χρυσής Αυγής από την Νίκαια, τα εξής:  «Όλοι τώρα τοπική. Όσοι είσαστε κοντά. Δεν θα περιμένουμε μακρινούς. Τώρα». Κάπου εδώ αξίζει να σημειωθεί, πως ο Γιώργος Πατέλης, σε ομιλία του το περασμένο από εκείνο καλοκαίρι -δηλαδή του 2012- δήλωσε στους παρευρισκόμενους Χρυσαυγίτες, πως μονάχα ύστερα από έγκριση του Γιώργου Λαγού (βουλευτής της ΧΑ και περιφερειάρχης του Πειραιά) θα στείλει μήνυμα στους οργανωμένους στην ΤΟ (τοπική οργάνωση) Νίκαιας για την συγκρότηση μιας ομάδας τραμπούκων, χρυσαυγιτών, που θα πάει να καθαρίσει τους αντιφασίστες που δεν κάθονται καλά! Λέγοντας και ακριβώς τις παρακάτω λέξεις: «Δε θα μείνει τίποτα όρθιο. Τίποτα! Ό,τι κινείται, σφάζεται»

Όπως ακριβώς έκαναν εκείνο το βράδυ, το βράδυ της 17ς του Σεπτέμβρη του επόμενου έτους, του 2013! 

Ο Πατέλης με τον Λαγό, σε διάστημα εικοσιτεσσάρων λεπτών αντάλλαξαν επτά τηλεφωνικές κλήσεις.

Η Αστυνομία δέχεται κλήση ότι περίπου 50 άτομα που κρατούν ρόπαλα, μετέβησαν στη διασταύρωση Ιφιγενείας και Παναγή Τσαλδάρη, στο Κερατσίνι κατευθυνόμενοι προς την καφετέρια «Κοράλι». Αφότου προηγήθηκε μικρή σύγχυση, οι αστυνομικοί δηλώνουν ότι προσπαθούν να κατευνάσουν τα πνεύματα, διότι Χρυσαυγίτες με σιδερομπουνιές και ρόπαλα κυνηγούν και τραμπουκίζουν ανθρώπους. Ύστερα, φασίστες της χρυσής Αυγής αρχίζουν να κινούνται προς την Παναγή Τσαλδάρη όπου ήδη ήταν συγκεντρωμένα 60 άτομ δικά τους. Οι αστυνομικοί τους ακολουθούν, μεσα στο πλήθος, εκεί, βλέπουν τον Παύλο να χάνει τις αισθήσεις του, φερόμενος τραύματα από μαχαίρι. Λίγο πριν χάσει τις αισθήσεις του όμως, υποδεικνύει τον δολοφόνο του, τον Ρουπακια, ο οποίος και συνελήφθη. 

Ο χρόνος πάγωσε… ο Παύλος κείτεται νεκρός! 

Ο ελληνικός φασισμός παίρνει σάρκα, μορφή και όνομα! Γιώργος Ρουπακιάς! 

Ο θάνατος του Παύλου διαπιστώθηκε στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας όπου και μεταφέρθηκε.

Οι μαχαιριές ήταν τρεις. Μια στον μηρό και δυο στον θώρακα. Κατάφεραν δηλαδή να επηρεάσουν και να προκαλέσουν τραύματα σε δύο ζωτικά όργανα, τον αριστερό πνεύμονα και την  καρδιά. 

Από το επόμενο κιόλας πρωί, οι αντιδράσεις σφοδρές! 

Ο λαός ξεσηκώνεται! Δεν σκύβει το κεφάλι στη φασιστική εκτέλεση ενός ανθρώπου, που πάλευε για τα αυτονόητα! 

Κάπου εδώ όμως, αξίζει να αναφερθούμε στην ιστορική δίκη της χρυσής αυγής! 

Του νεοναζιστικού αυτού σκουπιδιού, που ολοένα και περισσότερο έπαιρνε έκταση στην πονεμένη μας Ελλάδα! 

Η δίκη ξεκίνησε στις 20 Απριλίου του 2015. Κατηγορήθηκαν συνολικά 69 άτομα, ανάμεσά τους βουλευτές και πρωτοπαλίκαρα της ΧΑ.

 Η υπόθεση πέρα από την δολοφονία του Φύσσα -που ήταν η κορύφωση των κακουργημάτων τους- περιλάμβανε επιθέσεις εναντίον μεταναστών, αλιεργατών, αγώνες του ΠΑΜΕ κλπ. 

Ύστερα από μια δίκη που κράτησε περίπου πεντέμισι χρόνια, είχε περισσότερες από 450 συνεδρίες και είχε εξετάσει πάνω από 200 μάρτυρες, στις 7 Οκτωβρίου του 2020 έρχεται η πρώτη δικαίωση! 

«Η χρυσή αυγή, αποτελεί εγκληματική οργάνωση» ακούγεται από τα μεγάφωνα του Εφετείου Αθηνών και ο χρόνος παγώνει ξανά! 

Δεν υπάρχουν λόγια… μόνο φωνές και μάτια βουρκωμένα από δικαίωση και αγανάκτηση! 

Μια πρώτη ελπίδα ότι το τέρας του φασισμού έχει αντίπαλο…

Ποτέ δεν υπήρξε πολιτικό κόμμα! Ήταν πάντα μια εγκληματική οργάνωση υπό τον μανδύα ενός φασιστικού κόμματος! 

Ο ιδρυτής,  Νίκος Μιχαλολιάκος και η ηγετική του ομάδα καταδικάζονται για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, ο δολοφόνος Γιώργος Ρουπακιάς, καταδικάζεται ισόβια για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα! 

Όπως κι αν το πάρουμε είναι ιστορική απόφαση! 

Είναι μάλιστα, η πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που πολιτικό κόμμα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, κρίνεται ως εγκληματική οργάνωση! 

Κι ενώ 12 χρόνια μετά την δολοφονία του Παύλου είμαστε εδώ να παλεύουμε ακόμα με το τέρας του νεοναζισμού και του φασισμού, ο Νίκος Μιχαλολιάκος στις 12 Σεπτέμβρη του 2025 αποφυλακίζεται και τίθεται σε κατ’ οίκον περιορισμό… 

τα σχόλια δικά σας…! 

Εγχωρο…Κάρπια

Κάθε καλοκαίρι έχει ημερομηνία λήξης.
Γιατί όμως ο αποχαιρετισμός του να είναι πάντα τόσο δύσκολος;
Από τις πρώτες ζεστές μέρες του Ιούνη, ξέρεις ότι θα έρθει και θα φύγει σαν αστραπή. Το ξέρεις, κι όμως το περιμένεις όλο τον χειμώνα. Κι όταν επιτέλους έρχεται, θέλεις να το ζήσεις στο έπακρο· να χωρέσεις εμπειρίες, να καλύψεις τα «ίσως» των προηγούμενων χρόνων. Του φορτώνεις το άγχος να είναι «ένα γαμάτο, αξέχαστο καλοκαίρι».
Αν το σκεφτείς καλά, από τις πιο μικρές ηλικίες, το καλοκαίρι σημαίνει φυγή από την πόλη: χωριό ή νησί, παραλία όλη μέρα με ένα παγωτό στο χέρι, ψαράκι στις ταβέρνες της περιοχής, σπίτι, μπάνιο, βόλτα, ύπνος και ξανά μανά. Σ’ αυτή τη ρουτίνα όμως κρύβεται και το γλυκόπικρο συναίσθημα: ότι κάθε καλοκαίρι φέρνει και νέα άτομα στη ζωή μας. Καλοκαιρινούς φίλους, καλοκαιρινούς έρωτες, ανθρώπους περαστικούς και μη.
Όσο μεγαλώνουμε, η ρουτίνα αυτή παραμένει η ίδια, μόνο που αλλάζει γραμματοσειρά. Αντί για ύπνο μετά τη βραδινή βόλτα, έχει κλάμπινγκ ή άραγμα μέχρι το ξημέρωμα. Οι εικόνες ίδιες, αλλά πιο έντονες, πιο μεγάλες.
Κι εκεί που στις πρώτες μέρες στο χωριό ή στο νησί σε ρωτούν «πότε ήρθες;», μετά από λίγες μέρες ή εβδομάδες η ερώτηση αλλάζει και γίνεται «πότε θα φύγεις;». Και κάπως έτσι καταλαβαίνεις πως η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει.
Η βασική μου απορία λοιπόν είναι η εξής: γιατί τόση στεναχώρια μόνο όταν τελειώνει το καλοκαίρι;
Ίσως γιατί είναι η εποχή που μας χαρίζει ελευθερία και ξεγνοιασιά. Είναι η μόνη στιγμή που ο χρόνος μοιάζει να σταματά: διακοπές, παύση υποχρεώσεων, ταξίδια, θάλασσα, βόλτες ως αργά. Και όταν τελειώνει, σε επαναφέρει απότομα στους κανονικούς ρυθμούς, στις ευθύνες και στην «κανονικότητα».
Κι όμως, σκέφτομαι ότι ίσως εκεί κρύβεται η γοητεία του καλοκαιριού: στο ότι ξέρεις από την αρχή πως θα τελειώσει!
Κάθε ηλιοβασίλεμα, κάθε βραδινή βόλτα, κάθε σφηνάκι στο μπαρ, κάθε γέλιο με τους φίλους σου, κάθε βουτιά στη θάλασσα, έχει μέσα του τη σφραγίδα της προσωρινότητας. Και αυτή ακριβώς η προσωρινότητα είναι που κάνει τις στιγμές πιο έντονες, πιο αληθινές.
Μάλλον γι’ αυτό πονάει τόσο πολύ ο αποχαιρετισμός του. Γιατί το καλοκαίρι δεν είναι απλώς μια εποχή. Είναι ένα διάλειμμα από τον εαυτό μας όπως τον ζούμε τον υπόλοιπο χρόνο. Είναι η παιδικότητα που ξυπνάει, η ανεμελιά που πιστεύουμε ότι χάσαμε, η υπόσχεση πως «φέτος θα ζήσουμε λίγο περισσότερο».
Πιθανώς λοιπόν, το καλοκαίρι να είναι σαν εκείνους τους ανθρώπους που έρχονται στη ζωή μας για λίγο, αφήνουν το αποτύπωμά τους και μετά φεύγουν. Μας μαθαίνουν ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στη διάρκεια, αλλά και στην ένταση.
Και τελικά, ένα κομμάτι της στεναχώριας μας. βρίσκεται και στα «ίσως» που φορτώνουμε στα καλοκαίρια μας.
«Ίσως φέτος να είναι το πιο όμορφο καλοκαίρι.
Ίσως να ζήσουμε τον έρωτα που περιμέναμε.
Ίσως να κάνουμε το ταξίδι που ονειρευόμασταν.
Ίσως να βρούμε ξανά τον εαυτό μας.»
Τα καλοκαίρια μας είναι γεμάτα από «ίσως» και γι’ αυτό, όταν τελειώνουν, αφήνουν πίσω τους μια γλυκιά αίσθηση ανεκπλήρωτου. Ίσως όμως εκεί να βρίσκεται και η μαγεία τους: στο ότι κάθε χρόνο μας δίνουν ξανά την ευκαιρία να ελπίζουμε, δίνοντας πάλι την τελευταία μας αγκαλιά του Αυγούστου…

Εγχωρο…Κάρπια

Κάθε χρόνο, γύρω στα μέσα του Ιούλη τα πλακόστρωτα και μη σοκάκια του, γεμίζουν ανθρώπους, μηχανάκια, λιωμένα παγωτά πεσμένα κάτω. 

Η ησυχία στους δρόμους και στις πλατείες εξαφανίζεται. Σπίτια που έμοιαζαν άδεια όλο το χειμώνα, τώρα γεμίζουν φωνές, ρούχα στα μανταλάκια, παιδιά που τρέχουν ξυπόλυτα στις αυλές.

Έτσι είναι ο Αστακός Αιτωλοακαρνανίας κάθε καλοκαίρι από τα μέσα του Ιουλίου έως τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου. 

Μια κωμόπολη της Στερεάς Ελλάδας που κοιτάζει την θάλασσα, αλλά ακουμπάει το βουνό, το βουνό Βελούτσα συγκεκριμένα, όπως έχει ονομαστεί και είναι γνωστό στους ντόπιους. Κατοικείται μόνιμα από περίπου 2.500 ανθρώπους, αλλά το καλοκαίρι αυτός ο αριθμός σχεδόν διπλασιάζεται. 

Εκείνο το διάστημα σφύζει από ζωή, καθώς πολλοί επιστρέφουν από τις πόλεις της Ελλάδας όπου μένουν ή ακόμη και από το εξωτερικό, μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς που «ξέρουν πως εδώ είναι το καλοκαίρι».

Ο οικισμός απλώνεται αμφιθεατρικά μπροστά στο Ιόνιο, με το λιμάνι να αποτελεί το κέντρο της ζωής, τόσο τις πρωινές όσο και τις απογευματινές ώρες. 

Από εκεί, πηγαινοέρχονται και εκτελούν 2 δρομολόγια την ημέρα, μικρά φεριμπότ προς την Κεφαλονιά και την Ιθάκη.

Στην πλευρά της παραλίας, μετά το λιμάνι, είναι απλωμένα τα ταβερνάκια της πόλης, σε σειρά, το ένα πλάι στο άλλο, με το φρέσκο ψάρι τους, τις τοπικές νοστιμιές, τα πιάτα της ημέρας και πάντα με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο. 

Ανάμεσα τους όμως είναι γαντζωμένες και οι περισσότερες καφετέριες της περιοχής καθώς και τα δύο παραδοσιακά καφενεία.

Το ένα από τα δύο φημίζεται για τα «παραδοσιακά γιαγιαδίστικα γλυκά» και το φρέσκο παγωτό του, ενώ το άλλο για τα γλυκά του κουταλιού. Εάν συνεχίσεις ευθεία την περατζάδα σου και στρίψεις αριστερά θα βρεις τον φάρο του λιμανιού μας, ενώ και παγκάκια που μπορείς να ξαποστάσεις και να χαζέψεις το Ιόνιο. Στον δρόμο προς τον φάρο όμως, κάθε καλοκαίρι εδώ και αρκετά χρόνια -πρέπει να μην πήγαινα καλά καλά σχολείο όταν ξεκίνησε να γίνεται- υπάρχει το μπαζάρ βιβλίων που διοργανώνει το ένα από τα δύο βιβλιοπωλεία που διαθέτει ο Αστακός.

Πιο πίσω, στο κέντρο της παραλίας και ανάμεσα στις καφετέριες, στο πλακόστρωτο αυτό σοκάκι θα βρείτε το Ianthi Accessories, ένα αυθεντικό μαγαζί με κοσμήματα για όλα τα γούστα και τις ηλικίες, γυναικεία κι ανδρικά, είδη θαλάσσης, ποικιλία από τουριστικά αναμνηστικά και σουβενίρ και πάνω από όλα την φιλική και πάντοτε βοηθητική ιδιοκτήτρια, την Ιάνθη. 

Στον ακριβώς από πάνω δρόμο έχει μπόλικα φαστφουντάδικα και σουβλατζίδικα με γρήγορο και νόστιμο φαγητό. Στον ίδιο δρόμο, στον παράλληλο πεζόδρομο του λιμανιού ή πιο συγκεκριμένα και επίσημα -για τους πρωτευουσιάνους φίλους μας- στην εθνικής αντιστάσεως, εάν κοιτάξετε αριστερά, θα βρείτε το εναλλακτικό στέκι και αφτεράδικο του Αστακού, το Απάγκιο bar. Ένα ροκ μπαράκι που ξεχωρίζει χειμώνα καλοκαίρι για την ποιότητα και την ποικιλία της μουσικής, του κόσμου του, της αύρας που αποπνέει, καθώς και την πληθώρα σε ποτά, μπίρες και κοκτέιλ! Στο Απάγκιο λοιπόν, το hot spot της παραλίας, θα δεις επίσης να συχνάζουν άτομα όλων των ηλικιών, είτε μέσα, στο ξύλινο κλασικό μπαρ, είτε έξω, στα πολύχρωμα τραπεζάκια.

Φυσικά στους παράλληλους δρόμους από πάνω, στην αγορά, υπάρχουν μαγαζιά με ρούχα, κομμωτήρια, φούρνοι και ζαχαροπλαστεία με πρόσχαρους ανθρώπους, πάντοτε έτοιμους να εξυπηρετήσουν.

Στην ίδια ευθεία, δηλαδή στον παράλληλο δρόμο της κεντρικής πλατείας του Αστακού, υπάρχουν επιπλέον δύο βιβλιοπωλεία, κρεοπωλεία, σουπερμάρκετ, ανθοπωλεία, καφές take away, ένα γωνιακό ουζερί, φαρμακεία, κ.α. 

Εάν συνεχίσεις στον ίδιο δρόμο, προς το τέλος του, στο δεξί σου χέρι θα δεις το Δημαρχείο της κωμόπολης. 

Σαφώς αξίζει να αναφερθούμε και στους ελεύθερους επαγγελματίες που ποικίλλουν στην περιοχή: από ψυκτικούς, έναν ελεύθερο

επαγγελματία, ηλεκτρονικό τηλεοράσεων και ηχολήπτη, ηλεκτρολόγους κλπ, όσο και στους ψαράδες, τους αγρότες και κτηνοτρόφους της περιοχής. 

Υπάρχουν βέβαια και ορισμένοι σύλλογοι κοινότητας, ένα λαογραφικό μουσείο στην κεντρική πλατεία, μια μαθητική θεατρική ομάδα, ξενοδοχεία και καταλύματα διαμονής, γυμναστηριακοί χώροι και διάφορα αθλήματα που μπορούν να απασχολήσουν τους ντόπιους, μικρούς και μεγάλους! 

Όπως κοιτάζουμε το λιμάνι, εάν πάρουμε τον δρόμο στα αριστερά μας κατευθυνόμαστε προς την έξοδο από τον Αστακό. Σε αυτή την διαδρομή συναντάμε πάρκα και πλατείες, την παιδική χαρά, βενζινάδικα, ενώ από την απέναντι πλευρά γήπεδα μπάσκετ, ποδοσφαίρου, τέννις και βόλεϋ μέχρι που το μονοπάτι γίνεται ξαφνικά πιο ελκυστικό καθώς υπάρχει μια μικρή ξύλινη γεφυρούλα για να διασχίσεις ένα μικρό σχίσμα που ονομάζεται ποτάμι και ενώνεται με την θάλασσα. 

 Καθὼς προχωράμε θα δούμε στην ίδια πλευρά με τα γήπεδα, τον ανεμόμυλο του Αστακού, στην μέση μια πράσινης έκτασης δίπλα στην θάλασσα, ένα ακόμη hot spot για τους νέους καθώς παλιότερα ειδικά, σύχναζαν εκεί με μηχανάκια για να καθίσουν και να χαλαρώσουν, καθώς και για να συναγωνιστούν στην ταχύτητα με τα οχήματά τους…

Στην άλλη άκρη του Αστακού πάλι, θα βρεις τις παραλίες μας, οργανωμένες και μη!

Από την κλασική πλαζ, το έσχατο λαγκάδι, τα Γούλια που ακριβώς πάνω στην οργανωμένη παραλία θα συναντήσεις το παραδοσιακό μαγαζί «Το όμορφο Χοβολιό», μέχρι λίγο πιο πέρα 2-3 ακόμη ανοργάνωτες παραλίες με πιο καθαρά γαλαζοπράσινα νερά, ιδανικές για τυπάκια που θέλουν και λίγο την ησυχία τους όταν κολυμπάνε! Εάν προχωρήσεις ακόμη λίγο θα συναντήσεις το μονοπάτι που οδηγεί στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Ένα μικρό εκκλησάκι μέσα στην φύση, τα πεύκα και τα κυπαρίσσια.

Ακριβώς από δίπλα του είναι η ομώνυμη, οργανωμένη παραλία, «Άι Γιώργης» ενώ πολύ κοντά της ακόμη 3-4 ανοργάνωτες.

Φυσικά στην Βελούτσα, το βουνό μας, μπορείτε να ανεβείτε από διάφορα μονοπάτια, μέχρι ένα σημείο με το όχημα σας και ύστερα με τα πόδια σας! Η διαδρομή είναι απολαυστική και η θέα από την κορυφή θα σας ανταμείψει. 

Αφού όμως πέσει το σκοτάδι και απλώσει η νύχτα, ο Αστακός τα καλοκαίρια γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον! 

Με τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως η έκθεση τοπικών προϊόντων ένα διήμερο τον Αύγουστο, η γιορτή σαρδέλας και η παρουσίαση χορευτικών, η κλασική βαρκαρόλα , τα εκάστοτε μουσικά lives στην παραλία και όχι μόνο και τα πανηγύρια εντός Αστακού αλλά και των γύρω χωριών για τους λάτρεις!

Τα μαγαζιά τις ημέρες του Ιουλίου και του Αυγούστου, σφύζουν από ζωή και γέλιο, ποτά και καλοπέραση, μουσική, ωραία διάθεση και καλή παρέα είναι αρκετά για να διασκεδάσεις εδώ! 

Ακριβώς απέναντι από την κωμόπολη του Αστακού, κοντά στην έξοδο, τους καλοκαιρινούς μήνες λειτουργεί και ένα μικρό κλαμπάκι που απορροφά τους νέους σαν σφουγγάρι! 

Το γιασεμί και το νυχτολούλουδο σε ανασταίνουν σε κάθε γωνιά της πόλης, από κάθε αυλή που ξεπηδούν. 

Άνθρωποι στις βεράντες τους απολαμβάνουν το παγωτό ή το υποβρύχιο τους ενώ το καλοκαιρινό αεράκι τους δροσίζει…

Μια απλή, λαϊκή κωμόπολη που δεν χάνει την ποιότητα και την αυθεντικότητα της, όσο κι αν μένει παραμελημένη, όσο κι αν έχει μικρύνει ο πληθυσμός της! 

Ο Αστακός από άκρη σε άκρη έχει ταπεραμέντο, διατηρώντας την δική του μοναδική ταυτότητα,

Τα καλοκαίρια βέβαια είναι λιγάκι πιο χαμογελαστός γιατί θυμάται ποιος ήταν, τι ρόλο είχε άλλες δεκαετίες, εκείνες των ‘70ς, ‘80ς και ‘90ς… με τον πολύ του τον κόσμο, τις ντισκοτέκ, τους επισκέπτες και τους τουρίστες, τα φαγοπότια και την καλοπέραση.