The Under Line

Ο Κόσμος Με Μία Άλλη Ματιά

Συντάκτης: Βασίλης Τσουκαλάς

  • Μέχρι το τελευταίο φώς

    Μέχρι το τελευταίο φώς

    Διεθνής Ματιά

    Στον ορίζοντα η Παλαιστίνη, 50 ΝΜ μακριά. Η ελπίδα κρατά καλά ανάμεσα από τις κρεατομηχανές του Ισραήλ. Ο Παύλος Φύσσας το Οξυγόνο των παιδιών από τα Τέμπη και ο Βαγγέλης Πισσίας συνεχίζουν ανάμεσα στα αναχαιτισμένα πλοία του ανθρωπιστικού στόλου για την Γάζα.

    Μια ελπίδα μένει ζωντανή, ένα φως αχνοφαίνεται στην διαδρομή της κολάσεως. Άνθρωποι από όλο τον πλανήτη πλέουν για να συναντήσουν ένα καλύτερο αύριο.

    Όλα τα μάτια στην Γάζα, όλα τα μάτια στον στολίσκο, όλα τα βλέμματα στην ανθρωπιά.

    Την Πέμπτη 2/10 βρισκόμαστε το πρωί δίπλα στους ανθρώπους μας, δίπλα σε αυτούς που κουβαλούν την ιστορία και την τοποθετούν στο ψηλότερο βάθρο από όλα, αυτό του αγώνα και της ανθρωπιάς. Για την Παλαιστίνη τα Τέμπη και για εκατομμύρια άλλους λόγους με της σωστή ματιά στην ιστορία… μέχρι το τελευταίο φώς.

  • Το ματωμένο Φθινόπωρο

    Το ματωμένο Φθινόπωρο

    ΑφιερωσέΤο

    Μπήκε ο Οκτώβριος και ξεκίνησαν τα κρύα, τα τζάκια πήραν μπρός και τα πολύχρωμα κασκόλ βγήκαν από τις ντουλάπες. Η εποχή της μεταβατικότητας ήρθε, αλλά ξέχασε άλλους πίσω. Με το ανυπόφορο κρύο της μεσογείου, άνθρωποι, γέροι και μικρά παιδιά παγώνουν στα έγκατα της μεσογείου, και χάνουν την ζωή τους κάτω από την ελπίδα της καλύτερης ζωής. Πολλές Ιθάκες για πολλούς Οδυσσείς που δεν έφτασαν ποτέ στην αγαπημένη τους «νέα πατρίδα». Ένα άλλο φθινόπωρο σε αυτό το ΑφιερωσέΤο εμφανίζεται, «Το ματωμένο Φθινόπωρο» της προσφυγιάς.

    Ο πίνακας του Κλοντ Μονέ «impression, Sunrise» Αποδίδει ένα μελαγχολικό αλλά πανέμορφο ηλιοβασίλεμα και από δίπλα μία βάρκα, ένα καράβι της φυγής , το οποίο ψάχνει την δικιά του Ιθάκη.

    Η επιλογή της μουσικής ήταν εύκολη: Ένα τραγούδι του 2024 σε κείμενο της Μάρθας Φριτζήλα, μουσική του Μιχάλη Καλογεράκη και ερμηνεία της Μάρθρας Φριντζήλας, του Παντελή Καλογεράκη και τησ Carol Sansour, το «Τραγούδι Πρώτο».

    Απόσπασμα από ποίημα του Μαχμούτ Νταρουίς «Να σκέφτεσαι τους άλλους» ο οποίος θεωρείται εθνικός ποιητής της Παλαιστίνης και ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Άραβες ποιητές.

    Να σκέφτεσαι τους άλλους
    Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, 
    να σκέφτεσαι τους άλλους.
    Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.
    ‘Όταν πολέμους ξεκινάς, 
    να σκέφτεσαι τους άλλους.
    Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη.
    Όταν πληρώνεις το νερό, 
    να σκέφτεσαι τους άλλους.
    Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν
    να τους θηλάσουν.
    Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, 
    να σκέφτεσαι τους άλλους.
    Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα.
    Όταν τα αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, 
    να σκέφτεσαι τους άλλους.
    Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν.
    Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
    Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν.
    Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους τους άλλους,
    στον εαυτό σου γύρισε και πες:
    «Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι».

  • Πως η ανάγκη γίνεται ιστορία, πως η ιστορία γίνεται σιωπή

    Πως η ανάγκη γίνεται ιστορία, πως η ιστορία γίνεται σιωπή

    Διεθνής Ματιά

    Το φθινόπωρο για πολλού λαούς είναι η εποχή της αντίστασης, η εποχή που το ποτήρι… ξεχειλίζει και το κρύο αχνοφαίνεται πάνω από τα ανέλπιδα πρόσωπα χαμηλόμισθων και ταλαιπωρημένων οικογενειών. Ο Άλκης Αλκαίος έγραψε την «Ρόζα», ένα τραγούδι, ύμνος προς της Μαρξίστρια Ρόζα Λούξενμπουργκ. Ίσως οι στίχοι του τραγουδιού να αποτυπώνουν και την ιστορία της αλλά και το μεγάλο κεφάλαιο του αγώνα των λαών.

    Ίσως από την άλλη οι στίχοι του Αλκαίου (χωρίς την δική του συγκατάθεση και ευθύνη) να έχουν μετατραπεί από ένα λαϊκό αγωνιστικό άσμα, σε ένα «ντεκαντάνς ξεφτηλέ», υπερθέαμα για τους λίγου των μπουζουκιών και των τριαντάφυλλων. Αυτό το φαινόμενο, κάτ εμέ, τραγικό, αναγράφεται σε πολλά κεφάλαια της ιστορίας. Τα μάτια μάς στραμμένα στην Παλαιστίνη και στην γενοκτονία την οποία έχει φτάσει στην «τελική φάση» από το κράτος γενοκτόνο, Ισραήλ.

    Εδώ λοιπόν η ιστορία επαναλαμβάνετε μέσα από τις ίδιες τεχνικές αλλά από άλλους… τεχνίτες. Η ιστορία λοιπόν μπορεί να μην ξαναγράφεται ωστόσο πολύ εύκολά διασταυρώνεται. Ο αντισημίτης του 21ου αιώνα είναι αυτός που διαμαρτύρεται για την γενοκτονία ενός λαού, ενώ ο γενοκτόνος είναι το… θύμα του σύμπαντος, ο οποίος δικαιούται κάθε νίκη στο συμφέρον του.

    Ίσως το πρόβλημα για άλλη μια φορά έγκειται στο πώς μεταφέρετε η ιστορία μέσω της παιδείας. Το πρόβλημα αυτό γίνεται εμφανές όταν η παιδεία σε ένα σύστημα όπως το καπιταλιστικό δεν συνιστά δικαίωμα και ανάγκη, αλλά συμφέρον και χρήμα.

    Το σίγουρο είναι πως είτε κάποιος έχει την απαραίτητη παιδεία είτε όχι, μπορεί εύκολά να διακρίνει τι είναι πόλεμος και τι γενοκτονία.

    Για όλα αυτά και για ακόμα περισσότερα η ιστορία δεν θα γίνει αυτή την φορά σιωπή και η Παλαιστίνη θα ελευθερωθεί.

  • Θερινοί έρωτες

    Θερινοί έρωτες

    ΑφιερωσέΤο

    Άλλη μια εβδομάδα άλλο ένα ΑφιερωσέΤο με μια… μυρωδιά καλοκαιριού απ τις παλιές. Το καλοκαίρι βαφτίζεται ως «Η εποχή του έρωτα» και εκεί προκύπτουν όλων των ειδών τα περιστατικά. Χωρισμοί αλλαγές, συναισθηματικές μετατοπίσεις και γεωπολιτικοί… τσακωμοί. Για αυτό αυτή την εβδομάδα θα αφιερώσουμε και θα αφιερωθούμε στον θερινό έρωτα.

    Τραγούδι:

    Από την θεατρική παράσταση το «Έκτο Πάτωμα», η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Σταμάτης Κραουνάκης, μας χάρησαν την «Κρουαζιέρα του διαδρόμου» ή αλλιώς την «Κουπαστή» με την μοναδική φωνή της Κατιάνας Μπαλανίκα.

    Ποίημα:

    Απόσπασμα από το ποίημα «Μια εποχή στην Κόλαση» του Αρθούρου Ρεμπώ

    Καλοκαίρι τέσσερις το χάραμα

    Στου έρωτα τον ύπνο βυθισμένοι

    Το δασάκι στην αχνοβολή τη μυρωμένη

    Από το νυχτερινό ξεφάντωμα.

    Πέρα εκεί, στο ξυλουργείο το αχανές

    Στων Εσπερίδων την ανατολή

    Πηγαινοέρχονται ανασκουμπωμένοι

    Οι Μαραγκοί.

    Μες στων νεφών τις Ερημιές και τη γαλήνη

    Θόλους λαμπρούς θα στήσουν

    Όπου οι άνθρωποι

    Ψεύτικους ουρανούς θα ζωγραφίσουν.

    Α! τι Τεχνίτες λεβεντιά

    Στη Βαβυλώνα υπήκοοι κάποιου βασιλιά

    Λιγάκι, για χάρη τους, Αφροδίτη

    Τους στεφανωμένους εραστές ν’ αφήσεις.

    Των Εραστών Βασίλισσα εσύ

    Κέρασε τους εργάτες με ρακή

     Να ανασάνουν λίγο απ’ τη δουλειά

    Να ‘ρθει το μεσημέρι, να βρουν θαλασσινή δροσιά.

    Πίνακας:

    Ένας από τους ποιο επιδραστικούς ερωτικούς πίνακες «στολίζει» το ΑφιέρωσεΤο αυτής της εβδομάδας και δεν είναι άλλος από τον πίνακα «Το φιλί» του Γκουστάφ Κλιμτ.

  • Σοφία, όπως λένε στο χωριό μου «σκάσε και κολύμπα»

    Σοφία, όπως λένε στο χωριό μου «σκάσε και κολύμπα»

    Εγχωρο…Κάρπια

    Η υποκρισία δεν ξαφνιάζει. Η αλλαγή πολιτικής στάσης δεν είναι κάτι καινούργιο. Το ξέπλυμα μέσα από κυβερνητικά κανάλια δεν ενθουσιάζει πλέον. Υπάρχει κάτι όμως το οποίο σοκάρει ακόμη, προκαλεί δέος, Φόβο, πόνο και αγανάκτηση. Αυτό δεν είναι άλλο από τον καθημερινό γολγοθά που περνάει ένας λαός από συστημικές κυβέρνησης συμφεροντολογικές και άνθρωπο – ελλειπτικές.

    Βασικό ζήτημα, κάθε καλοκαιριού, οι φωτιές αυτές που επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ  έκαψαν ζωντανούς πάνω από 100 ανθρώπους. Αυτές που επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας έκαψαν όλη την Εύβοια, την ήπειρο, τους πνεύμονες της Αθήνας, ακόμη  και νησιά όπως την Ρόδο και την Χίο. Η έλλειψη πυροσβεστικών δυνάμεων και κρατικού μηχανισμού δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο ίσα-ίσα έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Έχουμε συνηθίσει το «πρόσωπο του τέρατος» και πλέον δε μας ξαφνιάζει τίποτα. Η κατρακύλα έχει ενόχους και συνενόχους. Το όνομα της λέγεται κέρδος, υποστηρικτές της όλα τα συστημικά κόμματα που παραμένουνε σιωπηλά σε κάθε κατρακύλα αλλά και όλοι εμείς που κανονικό – πιούμε την κατρακύλα και την κατατάσσουμε στα φυσικά γεγονότα. Κάτι ακόμα όμως το οποίο όχι μόνο ξαφνιάζει αλλά ενοχλεί ακόμη και του τους πιο παθητικούς από εμάς, τους πιο αδιάφορους και «Πλατωνικά» αχρείαστους είναι η απληστία και η  έλλειψη ντροπής.

    Σήμερα Τετάρτη 13 Αυγούστου 2025, η κυρία Βούλτεψη για άλλη μία φορά είχε το θράσος να μιλήσει για έλλειψη εθελοντών πυροσβεστών. Η ίδια κυρία η οποία αποτελεί κομμάτι μίας κυβέρνησης που κάθε χειμώνα ξυλοκοπά, μέσω των ΜΑΤ, τις πυροσβεστικές δυνάμεις είτε αυτές είναι εθελοντικές είτε είναι κρατικές. Αυτή η κυρία (τρόπος του λέγειν) Θα μπορούσε κρατώντας την ίδια πολιτική στάση που πάντα κρατάει (η οποία μόνο πολιτική δεν είναι) τουλάχιστον να έραβε το στόμα της και να μην τόλμαγε τέτοιες δύσκολες ώρες να μιλάει για απουσία εθελοντών. 

    Υγ: Οπότε Σοφία μου σκάσε και κολύμπα.

  • Ο ταλαντούχος, μαλάκας Ozzy Osbourne

    Ο ταλαντούχος, μαλάκας Ozzy Osbourne

    Του Λόγου…Συνθέσεις

    Δεν είναι πολλές οι φορές που ένας άνθρωπος ο οποίος, με τον τρόπο του, έγραψε μία ιστορία την οποία υιοθέτησαν εκατομμύρια άνθρωποι ανά τη γη, Φεύγει από τη ζωή. Πιθανότατα ο τίτλος Ενοχλεί όχι μόνο τους θαυμαστές αλλά και αυτούς που κατέκριναν τον Ozzy Osbourne. Από την Τετάρτη, δηλαδή την ημέρα που ο 76χρονος πρίγκιπας του σκότους έφυγε από τη ζωή ,μέχρι και σήμερα έχει «ανοίξει» ένας τεράστιος διάλογος σε πλατφόρμες social media για τον Ozzy Osbourne ως άνθρωπο, ως καλλιτέχνη και ως… μαλάκα.

    Πράγματι ο άνθρωπος που επί της ουσίας ίδρυσε την heavy metal δεν ήταν το πρότυπο ενός φιλάνθρωπου και ηθικού ανθρώπου. Ανά διαστήματα ενέργειες, πράξεις και δηλώσεις του καλλιτέχνη τον έκαναν απωθητικό σε ανθρώπους οι οποίοι πάλευαν για Αρχές όπως η ειρήνη, η ισότητα, η αγάπη, η ελευθερία. Πράγματι ο Ozzy δεν φαίνεται να καιγόταν για την γενοκτονία στη Γάζα ή για τις ανθρωπιστικές κρίσης ανά τον πλανήτη αλλά περισσότερο για την δική του καλοπέραση. Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να γίνει ξεκάθαρο κάτι βασικό και επίκαιρο το οποίο απασχολεί συνεχώς την πλανητική κοινωνία. Πολλοί υποστηρίζουν ότι σε ζητήματα ανθρωπιστικής κρίσης υπάρχουν τρεις δρόμοι. Ο ένας είναι ο δρόμος της δράσης και του αγώνα, ο άλλος, αυτός της παθητικότητας και τέλος ο δρόμος του λάθους. Μπορεί να φαίνεται ακραίο αλλά ο δρόμος της παθητικότητας είναι πολύ πιο επικίνδυνος και πολύ πιο ύπουλος από το δρόμο του λάθους και αυτό γιατί οι εξελίξεις προχωράνε και η παθητικότητα δεν εμπεριέχει ενέργεια μέσα της – όχι μεταφορικά αλλά κυριολεκτικά – δηλαδή απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις και αποδέχεται τα αποτελέσματα τους δηλώνοντας… αθώα.

    Εδώ τίθεται και ένα άλλο ερώτημα· Διαχωρίζεται ο καλλιτέχνης από το έργο του; ή αλλιώς είναι άλλος ο άνθρωπος κι άλλος ο καλλιτέχνης Ozzy Osbourne; Καθώς η ερώτηση δεν μπορεί -κατά την ταπεινή μου γνώμη- να έχει μία τεκμηριωμένη απάντηση ας γυρίσουμε πίσω στο πρώτο σκέλος του ζητήματος. Ο καθένας λαμβάνει τις αποφάσεις του και ακολουθεί τη δική του πορεία στην ζωή. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα δεχθεί κριτική, τουναντίον η πλανητική κριτική θα έχει τον τελευταίο λόγο για την δική του σελίδα στην ιστορία, ωστόσο το θέμα παραμένει στο ζήτημα του πως διεξάγεται αυτή η κριτική. Βασικό λάθος της σύγχρονης εποχής των social media και του μικρού attention span είναι το «τσουβάλιασμα».

    Δε γίνεται μαζί με τα ξερά να καίμε και τα χλωρά και μιλώντας ξεκάθαρα για το συγκεκριμένο ζήτημα δε γίνεται μαζί με το χαρακτήρα και τις μαλακίες του Ozzy να ακυρώνουμε και το τεράστιο μουσικό έργο που έχει προσφέρει. Για όλα αυτά Τα πολλά και ίσως απέριττα, ο τίτλος τα καλύπτει όλα «Ο ταλαντούχος, μαλάκας Ozzy Osbourne».

    Υγ. Rest in peace ή Rest in piss

  • Θέλω Να Τα Ξέρω Όλα

    Θέλω Να Τα Ξέρω Όλα

    ΑφιέρωσεΤο

    Το σημερινό ΑφιέρωσεΤο πραγματεύεται την «κουτσομπόλα» της γειτονίας. Με λίγα Λόγια και τρία έργα, όλα θα ειπωθούν.

    «Το Τραγούδι της Κουτσομπόλας» από την θεατρική παράσταση «Το Έκτο Πάτωμα» σε ερμηνεία της Άννας Παναγιωτοπούλου, μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη και στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου.

    O Πίνακας του ΑφιέρωσεΤο δεν είναι άλλος από το «Two Women Running on the Beach (The Race)» Του Πάμπλο Πικάσο. Τέλος το ποίημα της εβδομάδας το έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης στο έργο του «Προσανατολισμοί»

    «Ἡ συναυλία τῶν γυακίνθων»

    Έμβρυο πιο φωτεινής επιτυχίας
    -μέρα λαξεμένη με κόπο
    πάνω στ’ αχνάρια του αγνώστου.
    Όσο πληρώνεται το δάκρυ
    ξεφεύγει απ’ τον ήλιο.
    Κι εσύ που μασάς τις ώρες σου
    σαν πικροδάφνη
    γίνεσαι οιωνός τρυφερού ταξιδιού
    μέσ’ στην αθανασία.

  • Ο Mark Edelman, Ο υπερήφανος ομοφυλόφιλος του IDF και η… χαμένη ανθρωπιά

    Ο Mark Edelman, Ο υπερήφανος ομοφυλόφιλος του IDF και η… χαμένη ανθρωπιά

    Διεθνής Ματιά

    Μπαίνεις στο Google και έχεις ένα ερώτημα, όχι τόσο δημοφιλές, όσο πχ το πόσο χρονών είναι η Taylor Swift ή ποια είναι τα ζώδια της ημέρας. Το ερώτημα είναι απλό, πότε ξεκίνησε η Γενοκτονία των παλαιστινίων από το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ; 

    Η απάντηση που θα δίνει το Wikipedia είναι 7 Οκτωβρίου του 2023, δηλαδή την ημερομηνία που η Χαμάς επιτέθηκε στο φεστιβάλ Supernova. Συγκεκριμένα οι «συντάκτες» του Wikipedia γράφουν: «Ο πόλεμος μεταξύ παλαιστινιακών οργανώσεων υπό την ηγεσία της Χαμάς και του Ισραήλ ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου 2023, από ένοπλους Παλαιστίνιους που εισέβαλαν στα Ισραηλινά εδάφη γεγονός το οποίο συνιστά τη μεγαλύτερη τρομοκρατική επίθεση από συστάσεως του κράτους του Ισραήλ. Μία ημέρα αργότερα ξεκίνησε η Ισραηλινή αντεπίθεση, με συνεχείς βομβαρδισμούς και ολικό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας, καθώς και συμπλοκές στην Δυτική Όχθη και στα σύνορα του Ισραήλ με τον Λίβανο. Οι παλαιστινιακές ομάδες ονόμασαν την επίθεσή τους “Επιχείρηση Κατακλυσμός του Αλ-Άκσα”, και το Ισραήλ ονόμασε την αντεπίθεση του “Επιχείρηση Σιδερένια Ξίφη”».

     Αν κάποιος ανατρέξει σε απλές πηγές όπως στο Office Of The Historian (Αμερικανική σελίδα) θα διαβάσει την ημερομηνία 14 Μαΐου του 1948 και θα δει την λέξη Νάκμπα. Αντίστοιχα το ίδιο θα βρει και στον Ιστότοπο του ΟΗΕ ή στο Council On Foreign Relations. Την Δευτέρα ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και Υφυπουργός Παρά τω Πρωθυπουργό Παύλος Μαρινάκης στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών είχε να πει τα εξής για τους ανθρώπους που βγαίνουν κάθε εβδομάδα στους δρόμους για την Γενοκτονία στην Παλαιστίνη: «Σε πολιτικό επίπεδο οι θλιβεροί, αυτοί, τύποι δεν έχουν καμία διαφορά από την Χρυσή Αυγή. Ίσως είναι και χειρότεροι γιατί περνιούνται για επαναστάτες. Πρέπει να ερευνηθούν οι πράξεις τους από την δικαιοσύνη. Έχει διαταχθεί προανακριτική εξέταση. Φασίστες είναι αυτοί».

    Είναι πλέον καθαρό ότι ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας, κατά την οποία διαπράττεται μια Γενοκτονία, άνευ όρων, και ενώ τα πάντα καταγράφονται κανείς δεν μιλάει. Εδώ ταιριάζει και η παροιμία «κεφάλι που σηκώνεται κόβεται» και πράγματι αυτή είναι η αλήθεια. Γενοκτονία σε «live streaming» και στην περίπτωση που κάποιος αναφερθεί στο δικαίωμα στην ζωή και στην ελευθερία, θα βρεθεί άμεσα αντιμέτωπος με την απονομή «δικαιοσύνης» της ΕΛΑΣ. Αν ανατρέξουμε στα χρόνια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου θα δούμε, πως επαναλαμβάνεται η ιστορία. Πιάνουμε το βιβλίο του Mark Edelman, κατά την ταπεινή μου γνώμη μία πραγματική κατάθεση ψυχής από τις λίγες, με τίτλο «Οι μάχες του γκέτο».  Ο Mark Edelman ήταν ένας εκ των ηγετών της εξέγερσης του γκέτο της Βαρσοβίας ο οποίος από τύχη έζησε να πει την ιστορία μιας γενοκτονίας. 

    Το βιβλίο είναι μικρό, περίπου 80 σελίδες, και δεν έχει λογοτεχνική χροιά, παρά μόνο κατάθεση ιστορίας. Στο τέλος της εισαγωγής αναγράφετε «Χρέος μας σήμερα, ως αντιφασίστες να κρατήσουμε την μνήμη ζωντανή για να αποτρέψουμε τα ολοκαυτώματα του μέλλοντος». Χρέος μας απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης, είτε αυτή είναι πολιτική και προέρχεται από κυβερνητικούς εκπροσώπους, είτε είναι μιντιακή μέσα από ανώνυμους συντάκτες. Το βρώμικο παιχνίδι του σιωνισμού έχει φτάσει εδώ και καιρό σε απροκάλυπτο σημείο και καλό παράδειγμα για αυτό είναι οι διαδικτυακές κοινωνικές πλατφόρμες (Social Media). Εκεί ο καθένας μπορεί με ευκολία να αντικρίσει αυτό το «πρόσωπο του τέρατος» που ανέφερε συχνά ο μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις. Τα παραδείγματα πολλά αλλά το πιο συγκλονιστικό, με διαφορά, μια φωτογραφία ενός στρατιώτη του IDF (ισραηλινός στρατός) με την χρωματιστή σημαία υπερηφάνειας του αγώνα για την σεξουαλική απελευθέρωση, πάνω στα συντρίμμια ενός σπιτιού στην Γάζα, με την επιγραφή «In the name of love (Στο όνομα της αγάπης)».

    Ο δρόμος, λοιπόν, είχε την δική του ιστορία γιατί κάποιοι λίγοι την έγραψαν. Εδώ στην ρωγμή του χρόνου αργοπορημένα πρέπει να ξυπνήσουμε από τον φασιστικό λήθαργο του συστήματος και να πάρουμε δράση όχι μόνο για εμάς αλλά για τον Εβραίο Edelman, για την Γιαννίνα (τον έρωτα του Ιάκωβου Καμπανέλη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μάουτχάουζεν) και για όλους αυτούς τους ανθρώπους που έπεσαν θύματα της Φασιστικής, καπιταλιστικής κρεατομηχανής.