The Under Line

Ο Κόσμος Με Μία Άλλη Ματιά

Συντάκτης: Αγγελική Χρόνη

  • Νομπελίστας πολέμου: Ντόναλντ Τραμπ

    Νομπελίστας πολέμου: Ντόναλντ Τραμπ

    Διεθνής Ματιά

    Μετά από δύο χρόνια ολέθρου, θανάτου και καταστροφής, οι κάτοικοι της Γάζας κατάφεραν να πάρουν μια ανάσα, καθώς υπεγράφη συμφωνία ειρήνης ανάμεσα στο κράτος του Ισραήλ και τη Χαμάς. Η συγκεκριμένη συμφωνία προτάθηκε από τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Εθνών, Ντόναλντ Τραμπ, σε μια προσπάθεια «συμφιλίωσης» των δύο μερών της πολεμικής σύρραξης. Στην πραγματικότητα, αυτό που συνέβαινε τα τελευταία χρόνια —αλλά και από το 1948— ήταν η πλήρης εξολόθρευση οποιουδήποτε παλαιστινιακού στοιχείου από αυτά τα εδάφη, μέσω μιας μορφής γενοκτονίας, όπου το Ισραήλ επιτίθονταν ασταμάτητα στον άμαχο λαό της Παλαιστίνης, και όχι μια ισάξια αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο κράτη με το ίδιο πολεμικό δυναμικό και ισότιμη διεθνή ισχύ.

    Πολλά ακούγονται περί βράβευσης του Ντόναλντ Τραμπ με Νόμπελ Ειρήνης, ενώ πολλοί υποστηρίζουν πως ο ίδιος αποτελεί ειρηνιστή. Γελάσανε και τα μουστάκια μας. Δικαίως τώρα, πολλοί συμπολίτες μας που δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Αμερική —και συγκεκριμένα στον Λευκό Οίκο— θα πουν ότι: «Να οι αποδείξεις που θέλατε! Ο Τραμπ κατάφερε να σταματήσει τον πόλεμο στη Γάζα, άρα είναι ειρηνιστής και αποτελεί πρότυπο ηγεσίας.» Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ μακριά από αυτό.

    Πιο συγκεκριμένα, ο Αμερικανός Πρόεδρος έδωσε το «πράσινο φως» στη CIA να επιχειρήσει μυστικές, επιθετικές και εν δυνάμει θανατηφόρες επιχειρήσεις στη Βενεζουέλα, προκειμένου να αποκαλύψουν τα υποτιθέμενα «καρτέλ διακίνησης ναρκωτικών». Ταυτόχρονα δήλωσε πως «εξετάζει» την ενδεχόμενη χερσαία πολεμική επιχείρηση του αμερικανικού στρατού στην προαναφερθείσα χώρα, με απώτερο σκοπό την απομάκρυνση του Προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολά Μαδούρο, από την πολιτική σκηνή.

    Ο «ειρηνιστής» Ντόναλντ Τραμπ, από τις αρχές Σεπτεμβρίου, έχει επιχειρήσει τουλάχιστον πέντε βομβιστικές επιθέσεις σε πλεούμενα στις θάλασσες της Βενεζουέλας, με πηγές να αναφέρουν πως έχουν σκοτωθεί 27 άτομα. Παράλληλα, αυτή τη στιγμή στις ακτές της Βενεζουέλας πλέουν οχτώ αμερικανικά πολεμικά πλοία, ενώ πάνω από το Πουέρτο Ρίκο πετούν προηγμένα πολεμικά αεροσκάφη με εντολή του Τραμπ. Οι παραπάνω κινήσεις αποτελούν ένα έμμεσο πραξικόπημα κατά του Νικολά Μαδούρο και σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζουν στο προφίλ του «προασπιστή της ειρήνης» που προβάλλει σθεναρά ο Αμερικανός ηγέτης.

    Επιπροσθέτως, σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου, έχει σταματήσει «έξι με εφτά πολέμους» (δεν είναι και σίγουρος). Με μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο μπορούμε να ανακαλύψουμε ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, ο Τραμπ δεν αποτέλεσε τίποτα περισσότερο από έναν μέτριο διαμεσολαβητή και πως, ακόμα και στις περιπτώσεις που διασφάλισε την ειρήνη, αυτή είναι πολύ εύθραυστη, και από στιγμή σε στιγμή τα κράτη που βρίσκονταν προηγουμένως σε πολεμική κατάσταση, θα βρεθούν πάλι στον ίδιο δρόμο.

    Ακόμα και στην πρόσφατη περίπτωση της εκεχειρίας ανάμεσα σε Ισραήλ – Χαμάς, ήταν οφθαλμοφανές πως ο ίδιος, αυτά τα δύο χρόνια της γενοκτονίας των Παλαιστινίων, όχι απλώς στήριζε το κράτος-δολοφόνο στις δηλώσεις του, αλλά βοηθούσε έμπρακτα τη σφαγή αμάχων με αποστολή πολεμικού εξοπλισμού στο Ισραήλ.

    Μάλιστα, σε πρόσφατη ομιλία του ανέφερε:

    «Ο “Μπίμπι” πολλές φορές θα με έπαιρνε τηλέφωνο και θα μου έλεγε: “Μπορείς να μου βρεις αυτό το όπλο, αυτό το όπλο, αυτό το όπλο” — κάποια από τα οποία δεν τα είχα ξανακούσει ποτέ στη ζωή μου — και τα έφτιαχνα. Πάντα στα φέρναμε, ε; Και ήταν τα καλύτερα που υπήρχαν, αλλά τα χρησιμοποίησες και σωστά.»

    Ιδού, τα λόγια του «ειρηνιστή» μας.

    Και τέλος, ας μην ξεχνάμε τον μαζικό οικονομικό πόλεμο που έχει ξεκινήσει κατά των ανατολικών κρατών, και συγκεκριμένα της Ρωσίας και της Κίνας, που έχει γονατίσει αποκλειστικά και μόνο τον αμερικανικό λαό, με τους αυξημένους στα ύψη δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα. Η συγκεκριμένη κίνηση του Ντόναλντ Τραμπ μπορεί πολύ εύκολα να μεταφέρει το πεδίο της σύγκρουσης από την οικονομία στα όπλα, ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ανατολή.

    Ας μην έχουμε αυταπάτες. Ο Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί έναν ηγέτη που όχι απλώς δεν επιδιώκει την ειρήνη, αλλά είναι ο πιο πιθανός από όλους να ξεκινήσει έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι ο άνθρωπος που μέσα σε λίγα χρόνια έχει καταφέρει να σπείρει την καταστροφή και τη διχόνοια σε μια ολόκληρη ήπειρο, να αφαιρέσει όλα τα δικαιώματα των μειονοτήτων, να αυξήσει τους θανάτους από όπλα και να καταστήσει τη βιωσιμότητα στην Αμερική βασανιστική. Είναι ο άνθρωπος που έχει καταδικαστεί για ένα σωρό κακουργήματα — από σεξουαλικές παρενοχλήσεις, μέχρι οικονομικά σκάνδαλα και συμμετοχές σε ευτράπελα όπως τα «πάρτι του Έπσταϊν».

    Με ένα κλικ στο διαδίκτυο, οι ειδεχθείς πράξεις αυτού του πολιτικού είναι ξεκάθαρες σε όλους μας.

    Αυτός ο άνθρωπος, με αυτά τα μυαλά, αξίζει Νόμπελ Ειρήνης;

  • Ο φαύλος κύκλος της επιβεβαίωσης

    Ο φαύλος κύκλος της επιβεβαίωσης

    Προσωπικά…

    Ξυπνάς. Κάνεις ένα γρήγορο τσιγάρο με τον απαίσιο φραπέ σου, με τον οποίο αντικατέστησες τον φρέντο σου, γιατί πλέον σου πέφτει ακριβός. Πριν προλάβεις να σκεφτείς το οτιδήποτε άλλο, δουλειές και υποχρεώσεις έχουν κατακλύσει τους διαδρόμους του μυαλού σου, και πνιγμένος μέσα σε μια κουταλιά νερό σκέφτεσαι: «Μα γιατί φόρτωσα και φέτος τόσο πολύ το πρόγραμμά μου;»

    Βέβαια, το καλοκαίρι που κάπως ηρέμησες από τις υποχρεώσεις σου, υπέφερες κανονικά και με τον νόμο. Ένιωθες παράσιτο που δεν έκανες κάτι παραγωγικό, που δεν δούλευες, που δεν περνούσες ώρες ολόκληρες μέσα στα μέσα μαζικής μεταφοράς, που μοιάζουν με την κόλαση προσωποποιημένη.

    Και κάπου εδώ αρχίζει ο πανικός. Δεν μ’ αρέσει η καθημερινότητά μου, δεν μ’ αρέσει που δεν έχω χρόνο για τον εαυτό μου, δεν μ’ αρέσει που λέω «ναι» στα πάντα, κι ας μη θέλω να το κάνω. Σιχαίνομαι τη ρουτίνα, σιχαίνομαι τους ανθρώπους με τους οποίους αναγκάζομαι να συναναστρέφομαι και, πάνω απ’ όλα, σιχαίνομαι την ασχήμια της πόλης μου που αγαπώ τόσο πολύ. Ταυτόχρονα, όμως, ασφυκτιώ όταν δεν έχω κάτι να κάνω. Μα τι αδιέξοδο είναι αυτό! Γιατί αισθάνομαι έτσι;

    Όταν οι σκέψεις αυτές καταφέρνουν να κατευναστούν, ξεχωρίζεις μια φωνή μέσα στο κεφάλι σου που πρώτη φορά ακούς: «Πρέπει να αποδείξεις την αξία σου στους άλλους. Δεν είσαι αρκετός αν δεν είσαι καλός στα πάντα.» Και έτσι, ξαφνικά, όλα βγάζουν νόημα. Ο λόγος που βλέπεις τους γύρω σου να τρέχουν κι αυτοί όλη μέρα, αλλά να το ευχαριστιούνται —σε αντίθεση με εσένα που νιώθεις να αργοπεθαίνεις— είναι γιατί εκείνοι όλα αυτά τα κάνουν για τον εαυτό τους. Εσύ, απ’ την άλλη, προσπαθείς να αποδείξεις σε όλους τους άλλους, ΟΧΙ ΣΕ ΕΣΕΝΑ, στους ΑΛΛΟΥΣ, ότι είσαι καλός, έξυπνος και εργατικός άνθρωπος. Με αποτέλεσμα να ρίχνεις τη ζωή σου και τον εαυτό σου σε έναν λάκκο που έσκαψες με τα ίδια σου τα χέρια.

    Αυτή η κακούργα, πονηρή και δολιοφθόρα φωνούλα δεν υπάρχει μόνο στο δικό σου μυαλό. Υπάρχει και στο δικό μου και σίγουρα σε πολλών ανθρώπων γύρω σου. Όλα είναι μια απόφαση — μια στιγμή που αρπάζεις τη ζωή σου από τα μαλλιά, την κοιτάς κατάματα και της λες ότι θέλεις να αλλάξει. Ότι από εδώ και πέρα ζεις για εσένα και όχι για την επιβεβαίωση του κύκλου σου. Ότι έχεις δικαίωμα να ξαπλώσεις στο κρεβάτι σου για μία μέρα και να μην αισθάνεσαι τύψεις που δεν έκανες κάτι. Να σταματήσεις να είσαι εργασιομανής και να έρθεις αντιμέτωπος με τις ανησυχίες σου και τα προβλήματά σου, που τα έβαζες σε ένα κουτάκι βαθιά, στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου, και αρνιόσουν να τα αποδεχτείς και να τα αντιμετωπίσεις, με δικαιολογία ότι δεν έχεις χρόνο γι’ αυτά.

    Η ανάγκη για επιβεβαίωση είναι βαθιά ριζωμένη σε όλους μας. Την χρειαζόμαστε και την αποζητάμε σε όλες τις ηλικίες. Όταν όμως φτάνει στο σημείο να γίνεται παθολογική ανάγκη και να αποτελεί την κινητήρια δύναμη για όλες μας τις πράξεις, καταλήγει καταστροφική. Η ισορροπία ανάμεσα στην αποδοχή από τους γύρω μας και από τον εαυτό μας είναι απολύτως σημαντική για τη διατήρηση της ψυχολογικής μας υγείας και της υπόστασής μας ως ενεργά μέλη της κοινότητας.

    Όσο πιο πολύ μισείς την καθημερινότητά σου, τόσο περισσότερο μισείς τον εαυτό σου. Εννοείται πως πρέπει να είμαστε παραγωγικοί και να προσφέρουμε έργο στην κοινωνία, αλλά οι λόγοι που το κάνουμε πρέπει να είναι οι σωστοί, για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στις προκλήσεις που θα μας έρθουν. Αλλιώς καταρρέουμε — κι εμείς και τα όνειρά μας.

  • Κύριε Άδωνι Γεωργιάδη, παραιτηθείτε!

    Κύριε Άδωνι Γεωργιάδη, παραιτηθείτε!

    Εγχωρο…Κάρπια

    Ύστερα από αρκετό καιρό παρακολούθησης των Μέσων Μαζικής Δικτύωσης και των αναφορών τους στο όνομα του Υπουργού Υγείας «Άδωνι Γεωργιάδη», αποφάσισα ότι θέλω να συμμετάσχω έμπρακτα στο κύμα μίσους που περιβάλλει το πρόσωπό του.

    Όλοι γνωρίζουμε πως ο Υπουργός Υγείας διορίστηκε σε αυτό το Υπουργείο για να κάνει το ακριβώς αντίθετο και οτιδήποτε άλλο πέρα από τα πραγματικά του καθήκοντα. Σε πολλές σκηνές τον βλέπουμε να γελοιοποιείται, να φωνάζει εξοργισμένος – θυμίζοντάς μου προσωπικά στο ύφος έναν γνωστό δικτάτορα της Γερμανίας – και να απαγγέλλει κατηγορίες σε όλους τους υπόλοιπους εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό.

    Τον τελευταίο καιρό, παρακολουθούμε με μεγάλη ευχαρίστηση την υποδοχή που δέχεται ο Άδωνι – ή αλλιώς, κατά τον αξιοθαύμαστο κωμικό Χρήστο Ζαραλίκο, αρσενική Εύα Μπράουν (σύζυγος του Χίτλερ που μοιάζουν εξωφρενικά πολύ τόσο στην όψη όσο και στις πράξεις) – στα νοσοκομεία μας σε όλη τη χώρα. Με ελάχιστο ψάξιμο μπορούμε να δούμε τους υπαλλήλους των Κέντρων Υγείας να τον γιουχάρουν, να του πετάνε αντικείμενα, να τον βρίζουν πατόκορφα ενώ παράλληλα να του υποδεικνύουν ξεκάθαρα, μέσω της κατάστασης στα νοσοκομεία, την άθλια δουλειά του.

    Το αδιανόητο της υπόθεσης είναι οι απαντήσεις του Υπουργού Γεωργιάδη στη δυσανασχέτηση των γιατρών. Πριν από λίγες ημέρες, ο εν λόγω άνθρωπος ακύρωσε την επίσκεψή του στο Νοσοκομείο Δράμας, καθώς σύμφωνα με τον ίδιο, δεχόταν απειλές ότι θα τον δολοφονήσουν. Στη συνέχεια, επισκέφτηκε το Νοσοκομείο Σερρών και ανάρτησε μια δημοσίευση στο Twitter – που πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτή η εφαρμογή χρησιμοποιείται κατά κόρον για το ξεκατίνιασμα μεταξύ πολιτικών – στην οποία αναφέρει τα εξής ανήκουστα:

    «Δείτε την αντίθεση μεταξύ της πρωινής εικόνας στο Νοσοκομείο Δράμας, με τις εικόνες βίας και της στείρας διαμαρτυρίας και τις εικόνες πριν από λίγο στο Νοσοκομείο Σερρών, όπου οι εργαζόμενοι με περίμεναν με λουλούδια και κάναμε ενώπιον των καμερών ενδελεχή συζήτηση για το παρόν και το μέλλον του νοσοκομείου. Ευχαριστώ τις Σέρρες για τη θερμή υποδοχή και λυπούμαι για τη Δράμα που έχασαν την ευκαιρία να βρούμε λύση στο πρόβλημα της ελλείψεως παθολόγων εκεί.»

    Έτσι λοιπόν απαντάει ο Άδωνις Γεωργιάδης στην αγανάκτηση των πολιτών. «Αφού δεν με υποδέχτηκες με λουλούδια και προσκύνημα, δεν σου βρίσκω λύση για την έλλειψη παθολόγων». Καθίστε ψαχτείτε μόνοι σας Δραμινοί, να δείτε αν έχετε κανέναν όγκο, ο Άδωνης έχει πολύ μεγάλη αξιοπρέπεια για να ανεχτεί τέτοια ταπείνωση.

    Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το μάτι μου έπεσε σε άλλη μια ανάρτηση του απάνθρωπου αυτού Υπουργού, στην Washington Post, όπου αναφέρει πως «Ασθένειες όπως ο καρκίνος δεν θεωρούνται επείγουσες, εκτός αν είσαι στα τελικά στάδια» (!)

    Τέτοιες κουβέντες δεν τολμά να ξεστομίσει κανένας άλλος εκτός από τον Άδωνη Γεωργιάδη. Η εξέχουσα Νέα Δημοκρατία, φημισμένη για το καλό της γούστο στα μέλη της κυβέρνησής της, έφτασε στην κορυφή. Κατάφερε, να επιλέξει τον χειρότερο άνθρωπο όχι μόνο για τη θέση του Υπουργού Υγείας, αλλά τον χειρότερο άνθρωπο γενικά και οικουμενικά.

    Σε μια ακόμα στιγμή παραφροσύνης του ο κύριος Γεωργιάδης ανέφερε πως «θαυμάζει το Ισραήλ» και πως «πρέπει να του μοιάσουμε» ενώ δεν ξέχασε να παραλείψει το παγκοσμίως αυτονόητο: «Γι’ αυτό λοιπόν υποστηρίζω τον Εβραϊκό Λαό και το Κράτος του Ισραήλ, ένα θαύμα της σύγχρονης ανθρωπότητας, που ενώ έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, παραμένει βαθύτατα δημοκρατικό, σέβεται την άλλη άποψη».

    Τώρα τι τον νοιάζει τον κύριο Άδωνι αν το Ισραήλ έχει σκοτώσει πάνω από 30.000 παιδιά και έχει καταπατήσει κάθε ανθρώπινο δικαίωμα; Τι τον ενδιαφέρει αν το συνέδριο του ΟΗΕ έχει επισήμως κηρύξει τη στρατιωτική επιχείρηση του Ισραήλ στη Γάζα ως «γενοκτονία»; Άλλωστε είναι γνωστό πως ο ίδιος αρέσκεται σε ανυπόστατες δηλώσεις που ως σκοπό έχουν μόνο να ερίσουν και όχι να προσφέρουν αλήθεια και γνώση στο ακροατήριό του. Η μόνη αλήθεια που γνωρίζει ο Άδωνις είναι το χρήμα, η διαφθορά και η εκμετάλλευση. Όλα τα άλλα του είναι απολύτως περιττά, γιατί πολύ απλά δεν τον συμφέρουν. Και από τη στιγμή που του δίνεται ο χώρος από το κράτος να αγορεύει ελεύθερος και να πράττει κατά του λαού, γιατί να διστάσει;

  • Η πολιτική της απάθειας

    Η πολιτική της απάθειας

    Διεθνής Ματιά

    Με αφορμή την εν ψυχρω δολοφονία του Charlie Kirk, ενος φανερού υποστηρικτή του Donald Trump και του κράτους-δολοφόνο Ισραήλ, ο οποιος δήλωνε ανοιχτά τις ρατσιστικές,σεξιστικές και ομοφοβικές αντιλήψεις του, ενα ερωτημα γεννήθηκε μεσα μου. 

    « Ειναι απάνθρωπο που δεν στεναχωρηθηκα ουτε στο ελάχιστο με αυτη την είδηση;»

    Απο την μια πλευρα η απάθεια με την οποια αντιμετωπίζουμε τον θανατο ειναι τραγελαφική. Εχουμε συνηθίσει τοσο πολυ στην βία, την τρωμε με το κουτάλι καθημερινά, ειτε στις ταινίες, ειτε στις ειδήσεις, στον δρομο  κλπ, που πλεον βλεπουμε εναν ανθρωπο να πυροβολείται στον λαιμό και δεν μας σοκάρει ουτε στο ελάχιστο. Εγω προσωπικα συνέχισα να πινω τον καφε μου.

    Ο ωμός τροπος με τον οποιο προβάλεται ο θάνατος και η βία στα μεσα μαζικης ενημέρωσης δεν στερείται ανώτερου σχεδίου. Οσο περισσοτερο βλεπει ο κοσμος το αιμα τοσο περισσοτερο το συνηθίζει. Και οσο περισσοτερο το συνηθίζει τοσο λιγοτερο το απεχθάνεται. Και οσο λιγοτερο το απεχθάνεται τοσο πιο σπάνια αντιδρά. Απλή συλλογιστική πορεια που εχει χρησιμοποιηθεί προκειμένου να κρατησει τον λαο σε εναν αιώνιο λήθαργο, οσο τα πλήθη σφάζονται κατω απο τα ματια μας. 

    Αν και η δολοφονία του Kirk αποτελεί την αφορμή για το άρθρο, θελω να τονίσω για να μην παρεξηγηθώ πως μου φαινεται απολυτα φυσιολογικο να μην βαλουμε την γατα μας να κλάψει για τον θανατο του. Ο συγκεκριμένος ανθρωπος εχει εξαπολύσει τέτοιον κοινωνικοπολιτικό βόθρο που τον εχει καταστήσει απο τους πιο αντιπαθείς ανθρωπους στην Αμερική, για να μην πω σε ολο το κοσμο. Οταν λοιπον μαθαίνεις οτι δολοφονήθηκε εν ωρα δημοσιας ομιλίας – στην οποια μαλιστα υποστήριζε ανοιχτά την νόμιμη χρήση όπλων στην Αμερική-, σου ξεφεύγει ενα χαμόγελο της Τζοκόντας και προχωράς με την μερα σου. 

    Οταν ομως πιάνεις τον εαυτο σου να βλεπει ΣΚΑΪ και να παρακολουθείς με πλήρη ψυχραιμία τον ξυλοδαρμό μιας γυναίκας, τα υποσιτισμένα αθώα παιδια στην Γάζα να αργοπεθαίνουν και τους πυραύλους να εκτοξεύονται και να γκρεμίζουν πολεις, τοτε κατι εχει παει πολυ λαθος για εμας και πολυ σωστα για αυτους που τα προβάλουν.

    Ειναι αδήριτη ανάγκη  να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας οτι αυτες οι σκηνές πρεπει να μας κανουν να εξοργιζόμαστε και να θρηνούμε, οχι να ρίχνουμε ενα στενάχωρο βλεμα στην οθόνη και να μην το σκεφτομαστε ποτε ξανα. Πρεπει να θυμηθούμε οτι ο βασανισμός του συνανθρώπου μας αποτελεί την πιο αποκρουστική εικόνα που μπορουμε να αντικρίσουμε και οχι μια καθημερινότητα. Οσο κιαν προσπαθούν να μας πεισουν για το αντιθετο.

  • Η δήλωση της Ανατολής

    Η δήλωση της Ανατολής

    Διεθνής Ματιά

    Συνταρακτικά μπήκε ο Σεπτέμβρης με τη σύνοδο κορυφής στη Σαγκάη, στην οποία συμμετείχαν οι ηγέτες 27 χωρών της Ανατολής, με κύριους παίκτες τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία.

    Κατά τη διάρκεια αυτής της ιστορικής συνάντησης των αρχηγών, κλείστηκαν κολοσσιαίες οικονομικές συμφωνίες, οι οποίες δεν επηρεάζουν μόνο την Ανατολή αλλά και τη Δύση. Για αρχή, υπογράφηκε ένα μνημόνιο μεταξύ Κίνας και Ρωσίας, το οποίο προβλέπει τη δημιουργία αγωγών αερίου περίπου πενήντα εκατομμυρίων κυβικών μέτρων, που θα ξεκινάνε από τη Ρωσία και μέσω της Μογγολίας θα καταλήγουν στην Κίνα.

    Μια από τις σημαντικότερες αποφάσεις, όμως, πάρθηκε από τον Κινέζο ηγέτη, για ένα ανεξάρτητο χαμηλότοκο νομισματικό ταμείο. Συγκεκριμένα, ο Σι δήλωσε πως θα προσφέρει ένα πακέτο στήριξης ύψους 2 δισ. γουάν, τα οποία δεν θα συνοδεύονται από τόκους και 10 δισ. γουάν με πολύ μικρό επιτόκιο. Έτσι, τα κράτη-μέλη της συνόδου, δεν θα εξαρτώνται πλέον ούτε στο ελάχιστο από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που, όπως οι Έλληνες γνωρίζουμε πολύ καλά από το 2010, χαρακτηρίζεται από μείζονες παθογένειες και δυσλειτουργίες.

    Ταυτόχρονα, είδαμε μετά από πολύ καιρό τον Ινδό πρωθυπουργό να εμφανίζεται πλάι πλάι με τον Σι Τζιπίνγκ, γεγονός που δείχνει δείγμα καλής θέλησης για την επίλυση των εδαφικών ζητημάτων των δύο χωρών.

    Όλα αυτά στέλνουν ένα ηχηρό μήνυμα, που κάνει τα φυλλοκάρδια της Δύσης –και κυρίως του μισητού Ντόναλντ Τραμπ– να τρέμουν από φόβο: «Τέλος στη δυτική κυριαρχία, ώρα για πολυπολικότητα». Οι Ανατολίτες καθιστούν κατανοητό ότι δεν έχουν ανάγκη ούτε τον Τραμπ, ούτε την Ευρώπη ούτε κανέναν Δυτικό. Μέσω των διπλωματικών τους συμφωνιών έχουν καταφέρει να διαμορφώσουν μια κατάσταση, όπου πλέον μπορούν να μιλούν και να πράττουν με δικούς τους όρους, χωρίς να λογοδοτούν και να χρειάζονται τη στήριξη της Αμερικής.

    Οι δηλώσεις της συνόδου επισφραγίστηκαν την επόμενη μέρα από αυτή της συνόδου, την Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2025, όπου στο Πεκίνο, διοργανώθηκε μια μεγαλειώδης στρατιωτική παρέλαση, για να γιορτάσουν την επέτειο των 80 χρόνων από τη λήξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου.Για πρώτη φορά είδαμε όπλα τελευταίας τεχνολογίας –ένας νέος ICBM, όπλα λέιζερ– εκατομμύρια στρατιώτες με απίστευτη πειθαρχία και συγκλονιστικό συγχρονισμό.Την ιστορική αυτή παρέλαση παρακολούθησαν πάνω από 50.000 θεατές όπως και ο Βλάντιμιρ Πούτιν και ο Κιμ Γιονγκ Ουν. Σε ένδειξη ειρήνης απελευθερώθηκαν στον αέρα χιλιάδες περιστέρια – τώρα πώς συνδυάζονται τα τανκς στη γη με τα περιστέρια στον ουρανό, δεν μπορώ να σας το απαντήσω.

    Ένα είναι σίγουρο. Ο κόσμος μεταβάλλεται, η δύναμη αλλάζει στρατόπεδο αργά και σταθερά, και όλοι μας γινόμαστε άπραγοι θεατές σε ένα επικίνδυνο σόου, του οποίου οι χαμένοι είμαστε εμείς. Με την κυβέρνησή μας να αποτελεί ακλόνητο σύμμαχο του Ντόναλντ Τραμπ, και τον Κυριάκο Μητσοτάκη να στηρίζει όλες τις παράλογες, παρορμητικές και φασιστικές επιλογές του Αμερικάνου προέδρου, τα πράγματα προμηνύονται δύσκολα όχι μόνο για τους Έλληνες, αλλά για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες.

    Είναι επιτακτική η ανάγκη για αλλαγή των κυβερνήσεων της Ευρώπης, ώστε να ξεφύγουμε από τη δεξιά –σε πολλές περιπτώσεις φασιστική– πολιτική τους, που θα μας οδηγήσει στην καταστροφή. Και αυτό, διότι οι υπάρχουσες κυβερνήσεις εκπροσωπούν μια οικονομική ελίτ η οποία επιβάλλει μέσω των πολιτικών εκπροσώπων νεοφιλελεύθερες πολιτικές, με όρους λιτότητας, ακρίβειας, έλλειψης δημοκρατίας, διαφθοράς και σκανδάλων.

    Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, η Αμερική ενδεχομένως να καταφέρει να σταθεί στα πόδια της, παρά τις αναταράξεις που την απειλούν. Έχοντας 800 στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον πλανήτη, βρίσκεται σίγουρα σε προνομιούχα θέση σε σύγκριση με τους Ευρωπαίους, οι οποίοι όχι μόνο δεν διαθέτουμε ανεξαρτησία στις αποφάσεις μας –κοιτάζοντας ψηλά τον πατέρα Τραμπ να μας νταντέψει– αλλά δημιουργούμε συνεχείς διενέξεις μεταξύ μας όπως και στο εσωτερικό των χωρών μας.

    Από εδώ και πέρα, το μέλλον της Ευρώπης, όπως και της υπόλοιπης ανθρωπότητας βρίσκεται στα χέρια του λαού και ιδιαιτέρως των νέων. Ήρθε η στιγμή μας να αποδείξουμε την απαισιόδοξη οπτική ορισμένων πως η νέα γενιά αποτελεί μια απολίτικ χειραγωγούμενη μάζα που δεν γνωρίζει τίποτα για τον κόσμο που την περιβάλλει και τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να κάνει τη φωνή της να ακουστεί, λανθασμένη.

    Κλείνοντας αγαπητοί αναγνώστες θα σας πρότεινα να δέσετε τις ζώνες σας και να ετοιμαστείτε για ταξίδι με πολλά κενά αέρος. Καλή μας τύχη.

  • Τὰ πάντα ῥεῖ

    Τὰ πάντα ῥεῖ

    Προσωπικά…

    Ποιος μπορεί να μας πείσει ότι ένας άνθρωπος αλλάζει; Και ότι δεν προσποιείται; Βέβαια, ποιος μπορεί να μας πείσει ότι ένας άνθρωπος δεν αλλάζει;

    Περίπλοκος ο νους του ανθρώπου και ημιμαθείς οι περισσότεροι για να μπορέσουν να τον κρίνουν σωστά.

    Ζούμε σε μια εποχή που τα πάντα είναι αμφιλεγόμενα και προς συζήτηση, όπου οι πράξεις ενός ανθρώπου δεν τον καθορίζουν και αντιθέτως τα λάθη θεωρούνται ένδειξη δύναμης και αυτοπεποίθησης. Μέγα λάθος και καταστροφικό για τη φύση του ανθρώπου.

    Πιθανώς έχουμε ξεχάσει ότι η δύναμη δεν είναι να σφάλεις, αλλά να παραδέχεσαι και να αναγνωρίζεις τα σφάλματά σου, να τρέφεσαι μέσω αυτών και να αναδεικνύεις μια νέα εξελιγμένη πτυχή του εαυτού σου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν διατηρείς τον σκελετό της προσωπικότητάς σου και της ψυχοσύνθεσής σου.

    Συνηθίζουμε σε αυτό που μας είναι γνώριμο. Το αγκαλιάζουμε και αποδεχόμαστε ότι αυτό είναι για εμάς και αυτό μας αξίζει. Μέχρι που έρχεται κάτι καινούργιο και μας αλλάζει την εικόνα που έχουμε για τον κόσμο, τους ανθρώπους και τον ίδιο μας τον εαυτό. Ξαφνικά τίποτα δεν είναι όπως ήταν, κολυμπάμε σε βαθιά νερά πάλι, αλλά με χαρά και τεράστια θέληση.

    Στην ερώτηση «αλλάζει ο άνθρωπος» η απάντηση της συγκεκριμένης αρθρογράφου είναι ότι αλλάζει όσο του επιτρέπουν οι συνθήκες. Τίποτα δεν μένει στάσιμο στη φύση, οπότε πώς να μείνει ένα ζώο με συνείδηση; Όπως αναφέρει και ο μέγιστος Βίκτωρ Ουγκό: «Ο άνθρωπος που ανοίγει τον εαυτό του σε μια νέα ιδέα δεν θα επιστρέψει ποτέ στο αρχικό του μέγεθος». Και έχει δίκιο. Άρα λοιπόν πριν τρέξουμε να καταδικάσουμε τον διπλανό μας και να τον στριμώξουμε σε κουτάκια και κελιά, ας κοιτάξουμε λίγο τη διάθεση και θέλησή του να ανοιχτεί σε νέες ιδέες και πραγματικότητες.

    Πολλοί θα διαφωνήσουν με αυτή τη θέση, θεωρώντας αν όχι απούσα, απειροελάχιστη την πιθανότητα αλλαγής σε έναν άνθρωπο που έχει βαθιά ριζωμένες τις καταβολές του μέσα του. Για τους θιασώτες αυτής της αντίληψης η απάντηση βρίσκεται κάτω από τη μύτη τους. Και είναι ο ίδιος τους ο εαυτός, ως απόδειξη του αντιθέτου.

    Και για να γίνουμε και λίγο μελό, δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη από αυτή της αγάπης, είτε είναι για έναν άνθρωπο, είτε για μια ιδέα, είτε για ένα αντικείμενο δημιουργικής ενασχόλησης, είτε για ό,τι επιθυμεί η ψυχούλα σας. Με κινητήρια δύναμη την αγάπη και με λίγο σπρώξιμο από την πίστη μας στον διπλανό μας, μπορούμε να καταφέρουμε θαύματα.

    Οι πράξεις μιλάνε από μόνες τους. Και αν δεν μιλήσουν, τότε έχετε όλα τα δικαιώματα του κόσμου να φύγετε από μια κατάσταση που σας πνίγει και σας τραβάει στη στασιμότητα μαζί της. Αλλά είναι άδικο και καθόλου γόνιμο για όλους να είμαστε προκατειλημμένοι απέναντι σε μια κατάσταση που δεν γνωρίζουμε.

    Και ακόμα πιο άγονο είναι να πιστεύουμε ότι τα γνωρίζουμε όλα, πόσο μάλλον αυτά που δεν έχουμε συναντήσει ξανά.

    Θα κλείσω με μια φράση, που μπορεί να αποτελέσει την περίληψη όλου του άρθρου:

    «Τὰ πάντα ῥεῖ, μηδέποτε κατὰ τ’ αὐτὸ μένειν.»

    – Ἡράκλειτος

  • Στάχτη στα μάτια μας

    Στάχτη στα μάτια μας

    Εγχωρο…Κάρπια

    Να έχετε ένα όμορφο καλοκαίρι! Σας εύχομαι να το περάσετε σε κάποια παραλία, σε ένα όμορφο νησί, σε ένα γραφικό εξοχικό, χωρίς να γυρίσετε άφραγκοι εξαιτίας των ανεβασμένων τιμών στα παραθεριστικά μέρη. Σας εύχομαι ο εργοδότης σας –που δεν τον ενδιαφέρει και πολύ αν θα πεθάνετε από τον καύσωνα και φέτος– να σας δώσει πάνω από τρεις μέρες άδεια και να ανήκετε στο 40% –τραγικό;– του ελληνικού πληθυσμού που βγάζει πάνω από 1817€ τον μήνα, ώστε να σας αρκούν και να έχετε την οικονομική δυνατότητα να βγείτε από το σπίτι σας. Και το κυριότερο; Σας εύχομαι να μείνετε σώοι και αβλαβείς –εσείς και τα σπίτια σας– από τις πυρκαγιές που ξεκίνησαν δυναμικά σε όλες τις άκρες της χώρας και φέτος.

    Μέσα στον Ιούλιο του 2025 έχουμε 50 ενεργά μέτωπα σε διαφορετικές περιοχές. Οι φωτιές έχουν πάρει τεράστιες διαστάσεις σε περιοχές όπως το Κρυονέρι, τα Κύθηρα και ο Πισσώνας. Σημαντικές φωτιές υπήρξαν και μέσα στην Αττική, με τους πρόποδες του Υμηττού να παίρνουν φωτιά, απειλώντας και την Πανεπιστημιούπολη. Παλαιά Φώκαια, Δροσοπηγή, Χίος, Κρήτη, Χαλκιδική, και δεν συμμαζεύεται. Άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους, τις περιουσίες τους και κινδυνεύουν να χάσουν και τις ζωές τους – στο Κρυονέρι έγιναν τουλάχιστον 5 εισαγωγές σε νοσοκομείο για περιστατικά αναπνοής!–. Πυροσβέστες μάχονται καθημερινά με το πύρινο κύμα που εξαπλώνεται με τεράστιες ταχύτητες, εθελοντές χωρίς εξοπλισμό προσπαθούν με νύχια και με δόντια να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους, καταρρέουν και απελπίζονται μαζί με τους κατοίκους, που βλέπουν τη ζωή τους να καίγεται, μαζί με τον τόπο τους. Ανυπολόγιστες περιβαλλοντικές καταστροφές, μεγιστοποίηση της κλιματικής αλλαγής, ζώα και φυτά καίγονται, διαταράσσοντας την αλυσίδα και τον τρόπο λειτουργίας του οικοσυστήματός μας.

    Και για ακόμη μια φορά, η κυβέρνηση ανεβαίνει στο βήμα και μοιράζει ευθύνες από εδώ και από εκεί, για να αποποιηθεί τις δικές της. Μιλάνε συνεχώς για «ατομική ευθύνη», για «κλιματική αλλαγή» προσπαθώντας να πείσουν τον λαό και τους εαυτούς τους ότι δεν ευθύνονται ΕΞΟΛΟΚΛΗΡΟΥ για το ζήτημα.

    Πού είναι, κύριε Κυριάκο Μητσοτάκη, τα «νέα εξελιγμένα» πυροσβεστικά οχήματα που αγοράσατε; Και πού τα αγοράσατε, κοιτάξατε να δείτε αν είναι αρκετά για το μέγεθος των πυρκαγιών που ξέραμε μέχρι και εμείς πολύ καλά ότι θα ξεσπάσουν φέτος; Ή μήπως τα δημόσια ταμεία έχουν χρήματα μόνο για τα σκάνδαλά σας –βλ. ΟΠΕΚΕΠΕ–, για τις πολεμικές σας επιχειρήσεις, που αγοράζετε και στέλνετε πολεμικά αεροπλάνα και πλοία στο Ισραήλ για να συνεχίζει τη γενοκτονία απέναντι στους Παλαιστινίους και για την αστυνομία σας, που την έχετε διατάξει να λειτουργεί ως στρατός σε περίοδο χούντας, σαπίζοντας πραγματικά στο ξύλο όποιον απειλεί τη θέση σας και τον εγκληματικό σας κύκλο;

    Πού είναι, κύριε Μητσοτάκη, οι χρηματοδοτήσεις που οφείλετε να κάνετε σε δήμους και δασαρχεία, για να κάνουν και αυτά στη συνέχεια τα απαραίτητα βήματα, όχι μόνο για να ΚΑΤΑΣΤΕΙΛΟΥΝ μια πυρκαγιά, αλλά για να την ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ; Με τι χρήματα θα γίνουν καθαρισμοί αντιπυρικών ζωνών, θα διαμορφωθούν δρόμοι πρόσβασης οχημάτων πυρόσβεσης, θα καθαριστούν οι άκρες οδικών δικτύων και εγκαταστάσεων και θα οργανωθούν σημεία υδροληψίας και πυροσβεστικών δεξαμενών;

    Σε όλες τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού και των Υπουργών Πολιτικής Προστασίας αναφέρεται η εξέχουσα μέριμνα της κυβέρνησης για τις πυρκαγιές. Η πραγματικότητα, όμως, απέχει πολύ από τα λεγόμενά τους.

    Εθελοντικές ομάδες, όπως στην περιοχή της Εκάλης, έχουν οχήματα τεχνολογίας του 1986…

    Από τις αρμόδιες υπηρεσίες λείπουν 2.500 δασολόγοι και 10.000 δασεργάτες…

    Το πρόγραμμα «Antinero» που είναι υπεύθυνο για τους καθαρισμούς, τις αποψιλώσεις, τους δασικούς δρόμους κ.λπ., το έχουν αναλάβει ιδιωτικές κατασκευαστικές επιχειρήσεις, οι οποίες κοστίζουν 4 με 5 φορές περισσότερο, απ’ ό,τι αν υλοποιούνταν από τις κρατικές δασικές υπηρεσίες…

    Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ας κοιτάξουμε λίγο και τις συνθήκες εργασίας των πυροσβεστών. Το Πανελλήνιο Σωματείο Συμβασιούχων Πυροσβεστών προσπαθεί να εφιστήσει την προσοχή μας στην αντιμετώπιση που δέχονται εδώ και πολλά χρόνια. Συγκεκριμένα, σε μια συνέντευξή του, ο Γενικός Γραμματέας του σωματείου Παύλος Ανδρέου, περιγράφει την κατάσταση άριστα.

    Από 1 Μαΐου μέχρι 31 Οκτωβρίου που θεωρείται εποχή σημαντικής επικινδυνότητας πυρκαγιάς, οι πυροσβέστες προσλαμβάνονται από το κράτος, λαμβάνοντας 870€. Βέβαια, να μην είμαστε και άδικοι – πήραν μια αύξηση για επάγγελμα βαρέως ανθυγιεινό (ο μισθός ήταν 720€). Τώρα το αν είναι αξιοπρεπής ο μισθός αυτός για να ριψοκινδυνεύσει ένας άνθρωπος τη ζωή του για έξι μήνες χωρίς σταματημό, το αφήνω στην κρίση των αναγνωστών.

    Το τραγελαφικό της υπόθεσης βρίσκεται περισσότερο στο τι γίνεται μετά τη 31 Οκτωβρίου. Οι πυροσβέστες μας απολύονται και μπαίνουν ταμείο ανεργίας. Όπως ανέφερε ο ίδιος ο κύριος Ανδρέου: «Ποιος εργοδότης θα προσλάβει στην επιχείρησή του άνθρωπο για έξι μήνες;». Και δίκιο έχει. Ως αποτέλεσμα, λοιπόν, οι άνθρωποι που το καλοκαίρι παλεύουν με τις φλόγες και σώζουν ζωές και περιουσίες, τον χειμώνα πεινάνε. Και όταν έρθει η στιγμή να επαναπροσληφθούν, δίνουν στους εποχικούς πυροσβέστες μια υγειονομική καρτέλα και απαιτούν από τους ίδιους να περάσουν από 12 γιατρούς (ψυχιάτρους, καρδιολόγους, ωτορινολαρυγγολόγους κ.ά.) με τεράστιο προσωπικό κόστος, ενώ παράλληλα, πολλοί πυροσβέστες που βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές, κυριολεκτικά αδυνατούν να βρουν όλους αυτούς τους γιατρούς.

    Κάτι που πολλοί δεν γνωρίζουμε, είναι πως οι συμβασιούχοι πυροσβέστες έχουν ακριβώς τα ίδια καθήκοντα με τους μόνιμους. Δεν ασχολούνται αποκλειστικά με τις δασικές πυρκαγιές, αλλά με τις πλημμύρες, τις διασώσεις, τους απεγκλωβισμούς, τις φωτιές σε αστικές περιοχές κ.λπ.

    Έτσι έχουν, λοιπόν, τα πράγματα για αυτούς τους ανθρώπους. Και όταν το νερό δεν το χρησιμοποιούν οι ίδιοι για να σβήνουν τις φωτιές, το χρησιμοποιεί η αστυνομία για να τους το πετάει με τα οχήματα ΑΥΡΑ. Μα πόσο οξύμωρο… το καλοκαίρι οι Υπουργοί μας τους σφίγγουν τα χέρια και τον χειμώνα δίνουν εντολές στους ένστολους να χρησιμοποιήσουν μέσα καταστολής για να σταματήσουν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους, για να σταματήσουν να ζητούν τα αυτονόητα.

    Ανεξαρτήτως των διαφωνιών μας αναφορικά με την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης, οι φωτιές συνεχίζουν χωρίς να τους ενδιαφέρει τίποτα. Όσο εμείς συζητάμε και γκρινιάζουμε από τον καναπέ μας, ο πλανήτης μας καταστρέφεται και τα δάση μας καίγονται. Ίσως ήρθε η στιγμή για δραστικά μέσα, μπας και καταφέρουμε να αναπνεύσουμε. Γιατί τώρα δεν μπορούμε, είτε από τους καπνούς είτε από την καταπίεση που δεχόμαστε.

    Δύναμη στους πυροσβέστες μας και τους πυρόπληκτους.

  • Viva la palestina

    Viva la palestina

    ΑφιέρωσεΤο

    Το εβδομαδιαίο «αφιέρωσε το» δεν θα μπορούσε να πραγματεύεται κάτι άλλο , πέρα άπο την γενοκτονία των παλαιστινιών άπο το κράτος-δολοφόνο Ισραήλ. Βέβαια το συμβάν αυτό δεν συμβαίνει μόνο αυτή τη βδομάδα, αλλά άπο το 1948. 

    Ποιοί μπορούν να μιλήσουν καλύτερα για αυτό το έγκλημα, άπο τους ίδιους τους παθόντες; Κανεις. 

    Ο ποιήτής του παρακάτω ποιήματος, λοιπόν, είναι ο παλαιστίνιος Ταουφίκ Ζαγιάντ.

    Πάνω στον κορμό της ελιάς

    Επειδή δεν πλέκω με νήματα
    και κάθε μέρα περιμένω ένταλμα συλλήψεως
    επειδή το σπίτι μου κάθε μέρα
    περιμένει επίσκεψη της αστυνομίας
    για έρευνα- σάρωμα,
    επειδή δε μπορώ ν’ αγοράσω χαρτί
    θα χαράξω αυτά που τραβάω
    τα μυστικά μου όλα θα χαράξω
    πάνω στον κορμό μιας ελιάς
    στην αυλή του σπιτιού μου.

    Θα χαράξω την ιστορία μου
    τις πράξεις της τραγωδίας
    τους αναστεναγμούς για τα περβόλια
    κι όλα τα αχ πάνω στους τάφους των προγόνων μου.
    Θα χαράξω
    την κάθε πίκρα που γεύτηκα
    την πίκρα που με το ‘να δέκατο
    απ’ τη μελλούμενη ευτυχία θα σβήσει.

    Θα χαράξω όλα τα στοιχεία
    του κάθε χωραφιού που αρπάχτηκε
    του χωριού μου τα σύνορα
    τα σπίτια των ανθρώπων που ανατινάχτηκαν
    τα δέντρα μου που ξεριζώθηκαν
    τα’ αγριολούλουδα που πατήθηκαν
    τα ονόματα εκείνων που το μάσημα των νεύρων μου το ‘κάμαν τέχνη
    τα ονόματα των φυλακών
    το είδος κάθε χειροπέδης που μου μάγκωσε τα χέρια
    τις μορφές των δεσμοφυλάκων
    και τις βρισιές
    που μού ‘ριξαν κατάμουτρα.

    Θα χαράξω,
    Κάφρου Κάσεμ δε σε ξεχνώ
    Θα χαράξω,
    Ντερ Γιασίν ρίζωσε μέσα μου η θύμησή σου.
    Θα χαράξω
    φτάσαμε στο κορύφωμα της τραγωδίας
    μας μάσησε, τη μασήσαμε, μα φτάσαμε.

    Όσα μου λέει ο ήλιος θα χαράξω
    όσα μου λέει το φεγγάρι
    κι όσα λαλεί ο κορυδαλλός που κάθεται
    σε τούτο το πηγάδι που οι δικοί του έχουν μισέψει.

    Για να θυμούμαι θα χαράξω πάντα
    της τραγωδίας όλες τις πράξεις και τις φάσεις
    όλης της συμφοράς
    πάνω στον κορμό μιας ελιάς
    στην αυλή του σπιτιού μου.

    Αντίστοιχα, ο πίνακας αυτής τής βδομάδας ανήκει σε  Παλαιστίνιο καλλιτέχνη και συγκεκριμένα στον Malak Mattar άπο την συλλογή του « Σύγχρονα έργα άπο την Γάζα» και κοσμεί την κεντρική φωτογραφία του θέματος.

    Τέλος, το τραγούδι μας ειναι το «Leve Palestina», ένα παλαιστινιακό- σουηδικό τραγούδι, που έγινε viral το 2023 ως παγκόσμιο σύνθημα αλληλεγγύης για την γενοκτονία στη Γάζα.

  • Όταν η γειτονιά ήταν οικογένεια

    Όταν η γειτονιά ήταν οικογένεια

    Εγχωρο…Κάρπια

    Τι σημαινει γειτονιά; Σύμφωνα με το «λεξικό της κοινής ελληνικής» ορίζεται ως: «τμήμα ενός οικιστικού συνόλου με ασαφή όρια και περιορισμένο αριθμό σπιτιών, που είναι χτισμένα το ένα κοντά στο άλλο». Μήπως όμως είναι κάτι περισσότερο άπο αυτό; Μηπως τελικά κρύβει μέσα της τεράστιο πολιτισμικό πλούτο; 

    Τι αξία έχει για τον άνθρωπο και πόσο διαφορετικά μεγαλώνει μέσα σε αυτή; 

    Λίγες περιοχές στην Ελλάδα αλλα και παγκοσμίως διατηρούν τα χαρακτηριστικά μιας αυθεντικής γειτονιάς. Εδω τίθεται ενα ερωτημα: τι πρέπει να διαθέτει ένα σύμπλεγμα οικιών για να ειναι γειτονιά;

    Μεγαλο ρόλο παιζουν οι διαπροσωπικές σχεσεις. Είτε είναι καλές,είτε είναι κακές. Γειτονιά είναι να βγαίνεις έξω και να ακούς: «καλημέρα ρε γιώργο,σκληρό ξύλο η δουλειά σήμερα ε;». Γειτονιά είναι οι γιαγιάδες,που θα κάτσουν στο μπαλκόνι, με τα πόδια απλωμένα σε μια δεύτερη καρέκλα και μια χρωματιστή βεντάλια στα χέρια και θα σε ρωτήσουν για εκατοστή φορα «τι τάξη πας» και «ποτε θα βγει η δικη σου γιαγια απο το σπιτι», για να ξεκινήσουν να καθαρίζουν φασολάκια. Γειτονιά ειναι τα παιδιά, που θα βγουν έξω με την παντόφλα και τα σορτσακια και θα ακουστούν οι φωνές τους μέχρι το ακρειανο τετράγωνο, ενώ παράλληλα η μπάλα με τα χρωματιστά ψαράκια θα τους φύγει μέσα σε κάποια αυλή και θα την πάρουν πίσω σκασμένη ή δεν θα την πάρουν πίσω ποτέ. Γειτονιά είναι η περιοχή που θα βρεις τον απλό φούρνο και το απλό ψιλικατζίδικο και όχι το εξευγενισμένο καφέ με τα περίτεχνα κρουασάν Ντουμπάϊ και τις τιμές φαρμακείου. Αυτό σίγουρα ΔΕΝ ανήκει σε μια  γειτονιά και θα έπρεπε να εξαφανιστεί απο προσώπου γης, αν με ρωτάτε. Για εμένα τουλάχιστον, αυτό υπήρξε η γειτονιά. 

    Λόγω της αστικοποίησης και της εκβιομηχάνισης οι γειτονιές έχουν εξαφανιστεί και μπλα μπλα μπλα, μας τα έχουν πει ένα εκατομμύριο φορές στο σχολείο. Τι θα γίνει όμως όταν πλέον δεν υπάρχει η αίσθηση της γειτονιάς; Της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης; Όταν οι άνθρωποι πάψουν να μιλάνε και να παίζουν μεταξύ τους, όταν σταματήσουν να συναισθάνονται και να υπάρχουν δημιουργικά σε κοινά πλαίσια; 

    Απόλυτη καταστροφή. Εγκληματικότητα,μίσος και φιλονικία, ανταγωνισμός και απληστία. Δεν έχουμε καταλάβει ακόμα την αξία της συνύπαρξης σε μια κοινότητα. Κάποτε ήταν δεδομένη η σημασία της, αλλά με το πέρασμα του χρόνου ξεχάστηκε. Ανάμεσα μας μπήκε η τεχνολογία και το κέρδος. Πόσες φορές βλέπεις πλέον παιδιά να παίζουν στους δρόμους; Γιαγιάδες να κάθονται στις αυλές τους; Παπππούδες να μαζεύονται στα καφενεία και να παίζουν τάβλι μέχρι να βραδιάσει; Όλοι πλέον – μεγάλοι και μικροί- κολλημένοι μπροστά άπο μια οθόνη, στα πρωινάδικα και στα κινούμενα σχέδια, τα οποία εξαπολύουν βόθρο στον νου μας και μας καθηλώνουν, εκεί, πάνω στον καναπέ ή στο κρεβάτι, για να μην κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον στα μάτια και συνειδητοποιήσουμε την δύναμή μας όταν είμαστε ενωμένοι, όταν ακουμπάμε το χέρι του άλλου και τον κοιτάμε με ειλικρίνεια και αθώα περιέργεια, χωρίς να θέλουμε κάτι άπο αυτόν.

    Επειδή μπορεί να παρεξηγηθεί, η γειτονιά δεν χρειάζεται να λειτουργήσει στον σύγχρονο κόσμο ακριβώς όπως λειτουργούσε στον παλιό. Δεν είναι αναγκαίο να κρατήσει τις συνήθειες των ανθρώπων, όσο τον συμβολισμό των συνηθειών αυτών.

    Δεν είναι απαραίτητα δύσκολο να προσδώσουμε στην καθημερινότητα μας το στοιχείο της γειτονιάς. Γειτονιά δεν ειναι απλά το μέρος που ζούμε, είναι τρόπος ζωής και φορέας αξιών. Αρκεί να θυμηθούνε οι παλιοί και να ρωτήσουν οι νέοι. Δύσκολο, είναι να αναγνωρίσουμε και να αποδεχτούμε την πραγματική ξεφτίλα που βιώνουμε και την ευθύνη που έχουμε απέναντι στους εαυτούς μας και στον περίγυρο μας. Όταν γίνουν όλα αυτά, τα παιδιά θα ξαναβγούν στις πλατείες, οι γιαγιάδες στις αυλές, οι παππούδες στα καφενεία και οι άνθρωποι εν γένη στον έξω κόσμο. Και τότε είναι αδιαμφισβήτητο πως τα πράγματα θα πάνε πολύ, μα πολύ καλύτερα σε κάθε επίπεδο της ζωής μας.

    Και καθώς ενα ποίημα μπορει να περιγράψει πολυ πιο συντομα και  στοχευμένα τις σκεψεις μας απο οποιοδήποτε πεζό, σας παραθέτω το εργο ενος δικού μου ανθρωπου, με ιδιαιτερο ταλέντο, που οταν διαβασε το άρθρο μου, εβγαλε τα δικα του τεφτέρια και μου το προσέφερε απλόχερα: 

    «Του κόσμου οι γειτονιές»

    Που ‘ναι οι κατάλευκες αυλές, τα παραθύρια
    και των παιδιών που’ ναι οι φωνές
    ο καφενές με βάσανα ανθρώπων μύρια
    στέγες και τριανταφυλλιές.

    Που ‘ναι τ’ ανώριμα φιλιά κρυφά απ’ τη μέρα
    και των πουλιών που ‘ναι η μιλιά
    που ‘ναι οι ματιές που γνέφανε για καλημέρα
    των γιασεμιών η ευωδιά.

    Που ‘ναι των μανάδων οι ποδιές τα κρύα βράδια
    των κοριτσιών που ‘ναι οι ντροπές
    και μη μου λες πως δεν ειν’ η ζωή μας άδεια
    που ‘ναι του κόσμου οι γειτονιές.

    Μάριος Μάκρας

  • Από τα δεκαοκτώ στα 18/8

    Από τα δεκαοκτώ στα 18/8

    Του Λόγου…Συνθέσεις

    Ολοι ακούμε μουσική, ανεξαρτήτως είδους και συχνότητας. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας η μουσική υποσυνείδητα και θαυματουργά διαμόρφωσε ένα σημαντικό μέρος της προσωπικότητάς και της ιδιοσυγκρασίας μας. Απο το «μιά ωραία πεταλούδα» μέχρι το «wish you were here» -αναφερόμενη σε προσωπικά ακούσματα της ανήλικης και της ενήλικης πλέον ζωής μου-, κάθε μουσικό έργο τοποθέτησε το λιθαράκι του για την κατασκευή της ύποστασή μας στο σήμερα, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά του χαρακτήρα μας. Υπάρχει, όμως, και μία ιδιαίτερη ομάδα ανθρώπων στην κοινωνία, οι οποίοι αποφάσισσαν για κάποιο λόγο να εντάξουν την μουσική στην ζωή τους με έναν σημαντικά αποκλίνοντα τρόπο άπο αυτόν του απλού, μέσου ακροατή. Και για να μιλήσουμε πιο ξεκάθαρα, αυτή η ομάδα ανθρώπων αποκαλούν τους εαυτούς τους «μουσικούς».

    Δύσκολο – και κατ’εμέ ανούσιο- να οριστεί η έννοια «μουσικός» σε αυτό το άρθρο. Ας περιοριστούμε στην οριοθέτηση της ως τον άνθρωπο που εκτός της ακρόασης της μουσικής, συμβάλλει με τον οποιοδήποτε τρόπο στην παραγωγή της.

    Μουσικός λοιπόν. Ενδεχομένως να είχες κάποιο μέλος της οικογένειας σου που σε παρότρυνε να μπεις σε κάποιο ωδείο και να ξεκινήσεις κιθάρα η πιάνο. Ενδεχομένως να σου πρότειναν οι γονείς σου να δώσεις εξετάσεις για το μουσικό σχολέιο της ελλάδας, για το οποίο παρεπιπτόντως αξίζει να γραφτεί ένα ξεχωριστό άρθρο δεδομένης της μοναδικότητας της λειτουργίας του, σκεπτόμενοι ότι, αφού ξεκίνησες την μουσική άπο μικρή ηλικία, γιατί να μην φοιτήσεις σε ενα ιδιαίτερο σχολείο, το οποίο θεωρείται ασφαλές και πολλά υποσχόμενο; Στη συνέχεια ενδεχομένως να αποφάσισες να εισαχτείς με πανελλήνιες εξετάσεις σε ένα απο τα πέντε τμήματα μουσικών σπουδών στην Ελλάδα και πλέον να συνεχίσεις την σταδιοδρομία σου στην μουσική όχι ως ερασιτέχνης, αλλά ως επαγγελματίας.

    Νομίζω πως ήρθε η στιγμή να διευκρινίσω την θεματική του άρθρου, η οποία πραγματεύεται την εμπειρία ενός επαγγελματία μουσικού στην χώρα μας, απο την σκοπιά μιας 19χρονης φοιτήτριας που προσπαθεί με νύχια και με δόντια, να βρει την άκρη του νήματος σε αυτόν τον λαβύρινθο που ονομάζεται μουσικός κλάδος. Ίσως η συγγραφή αυτού του άρθρου να γίνεται περισσότερο για την ίδια, παρά για τους αναγνώστες, και θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη εκ των προτέρων για αυτό. Αλλά πίσω στο θέμα μας.

    Ας κατηγοριοποιήσουμε λίγο τις πτυχές της επαγγελματικής ζωής ενός μουσικού και ας τις αναλύσουμε με την σειρά. Εχουμε λοιπόν τις σπουδές στο πανεπιστήμιο, τις ωδειακές σπουδές και την εργασία.

    Οσον αφορά το πανεπιστήμιο τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά και κατανοητά ακόμη και για έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζει τίποτα για την μουσική, καθώς τα ελληνικά μουσικά πανεπιστήμια αντιμετωπίζουν σχεδόν τα ίδια προβλήματα που διαθέτουν όλα τα πανεπιστήμια της χώρας εν γένη – «τι πιο σύνηθες» θα μπορούσε να πει κανείς-. Ελλείψεις διδάκτορων, ελλείψεις εξοπλισμών, παραμελλημένες αίθουσες είναι μερικά απο τα πράγματα που παρεμποδίζουν την ομαλή διεξαγωγή των μαθημάτων. Αλλα να μην είμαστε άδικοι. Είναι αδιαμφισβήτητο πως τα συγκεκριμένα πανεπιστήμια προσφέρουν πολυπληθείς γνώσεις για τον μαγευτικό κόσμο της μουσικής και ανεπανάλληπτες εμπειρίες και ευκαιρίες για έναν νεοεισαχθέντα μουσικό.

    Οι ωδειακές σπουδές είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, με τα νομοσχέδια της «σπουδαίας και τρανής» κυβέρνησης της Νεας Δημοκρατίας, που κατέστησε τα πτυχία του ωδείου ανεπαρκή για το δημόσιο -οδηγώντας αμέτρητους μουσικούς εκπαιδευτικούς σε πανεπιστήμια, ενώ έχουν μοχθήσει με χρόνιες σπουδές στον κλάδο-, η φοίτηση σε ωδεία έχει μετάβληθεί στο έπακρο. Αξίζει βέβαια να τονιστεί πως σε πολλά ωδεία, αν όχι στα περισσότερα, οι πελατιακές σχέσεις και εξυπηρετήσεις έχουν βάλει το χεράκι τους ώστε ακατάλληλοι άνθρωποι να αποκτήσουν με ελάχιστο κόπο πτυχία, ενώ ταυτόχρονα ο τρόπος εξέτασης και ο κύκλος μαθημάτων δυσκολεύουν σε πολλά σημεία τους σπουδάζοντες, χωρίς απαραίτητα να τους προσφέρουν τις απαραίτητες γνώσεις για να αποκαλούν τους εαυτούς τους καταρτισμένους και σφαιρικά μορφωμένους μουσικούς. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα ωδεία – και ιδιαίτερα εκπαιδευτικοί- που προσπαθούν να κρατούν ψηλά το επίπεδο των ωδείων και όλοι οι μουσικοί οφείλουμε να αναγνωρίζουμε τον κόπο και την αξία αυτών των ανθρώπων.

    Ας πούμε με μεγάλη αβεβαιότητα πως το μουσικό εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα δεν αποτελεί την μεγαλύτερη πηγή κακού για τον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι μουσικοί στην χώρα αυτή. Και ας πούμε με μεγάλη βεβαιότητα ότι στον χώρο εργασίας οι μουσικοί θεωρούνται σε έναν τεράστιο βαθμό οι «χαμάληδες» της υπόθεσης. Μιλώντας από προσωπική εμπειρία και αφορμώμενη άπο βιώματα δικά μου και του κύκλου μου, το συγκεκριμένο επάγγλεμα είναι βαθιά παρεξηγημένο και υποτιμημένο. Είναι αδιανόητο και εξοργιστικο, οι άνθρωποι που σπαταλάνε μιά ζωή πάνω άπο ένα όργανο, σε αίθουσες συναυλιών και μελέτης, που διαβάζουν και ασχολούνται νυχθημερόν με κάθε πτυχή της μουσικής να λαμβάνουν εξευτελιστικούς μισθούς και να τους μεταχειρίζονται σαν απλούς «διασκεδαστές» και όχι φορείς πολιτισμού, γνώσεων και γνήσιων συναισθημάτων ευφορίας, ηρεμίας και συγκίνησης.

    Όλα αυτά τα έχουμε ξανακούσει θα μου πείτε. Και θα απαντήσω πως έχετε δίκιο. Παρ’όλα αυτά το πρόβλημα είναι πιο βαθύ και περίπλοκο από όσο μπορούμε να διανοηθούμε. Αντιμετωπίζουμε
    καταστάσεις όπου επαγγελματίες μουσικοί, με τεράστια προσόντα, αναγκάζονται να δουλεύουν 12 και 15 ώρες την μέρα για να βγάλουν τον βασικό μισθό, οπού στα σχολεία, το μάθημα της μουσικής καταργείται σε όλο και μικρότερες τάξεις -και όπου δεν καταργείται, θεωρείτο «η ώρα του παιδιού» και απο τους μαθητές, αλλά και απο τους υπόλοιπους καθηγητές και τους κηδεμόνες. Μιλάμε για συνθήκες εργασίας τραγικές και μισθούς ελάχιστους, για ακατάπαυστη εργασία λόγω προετοιμασίας που απαιτείται για την δουλειά. Μιλάμε για ενα σύστημα που αποθαρρύνει έναν νέο να εισαχθεί στον επαγγλεματικό κλάδο της μουσικής και έναν ήδη επαγγελματία να σιχαθεί την εργασία του και κατ´επέκταση την πηγή χαρας και έμπνευσης του, καθώς ως μουσικοί έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε το «χόμπι» (σε πολλά εισαγωγικά) μας επάγγελμα. Ως 18χρονη μουσικός είχα την ευκαιρία να συναναστραφώ με πολλούς σπουδαίους μουσικούς και δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμα «λύπης» και «αμηχανίας» όταν τους ανέφερα ότι σπουδάζω μουσική και θέλω να την ακολουθήσω σοβαρά. Μπορεί μετά να το κρύβανε με έναν καλό λόγο και ένα γέλιο στην προσπάθεια τους να μην με απογοητεύσουν, αλλα η αλήθεια ήταν μπροστά στα μάτια όλων μας: τα πράγματα συνάδελφοι και μη είναι πολύ, μα πολύ δύσκολα.

    Αποδεσμεύοντας σας άπο την ανάγνωση, αν κατάφερα να σας κρατήσω το ενδιαφέρον και την αισιοδοξία σας μέχρι εδώ, θέλω να αναφέρω πως σκοπός του άρθρου δεν είναι να αποθαρρύνω έναν νέο που θέλει να εργαστεί στον χώρο της μουσικής. Αντιθέτως είναι αδίρρητη ανάγκη ο κλάδος αυτός να αποκτήσει νέα μυαλά που θα γίνουν μια γροθιά και θα συνειδητοποιήσουν την δυναμή τους, καταφέρνοντας τον στόχο πολλών γενεών: να αναγνωρίζεται η μουσική ως ένα επάγγλεμα μείζονος σημασίας και αξίας. Απλώς, συνομιλώντας με πολλούς συμφοιτητές και φίλους, μου φάνηκε παράξενο πως κανένας δεν έχει στο μυαλό του την πραγματική είκονα του να είσαι ένας μουσικός στην Ελλάδα. Και ποιός άλλος θα ήταν ο ρόλος ενός δημοσιογράφου (¿) αν όχι να ρίξει φως στις κρυμμένες πτυχές της ζωής του ανθρώπου;