Το μίσος είναι παντού. Δεν περιορίζεται σε έναν λαό, μια χώρα, μια ήπειρο. Μολύνει, καταστρέφει, διχάζει τις κοινωνίες. Οι τελευταίες εξελίξεις είναι γεμάτες αποδείξεις: η γενοκτονία στη Γάζα, η μεταθανάτια θεοποίηση του Charlie Kirk, η αντιαθλητική συμπεριφορα στον χώρο του πρόσφατου Ευρωμπάσκετ… Άλλοτε με όπλα και βόμβες, άλλοτε με λόγια επικριτικά και άτοπα, το μίσος κυριαρχεί στις κοινωνίες.
Η Γάζα ισοπεδώνεται, χιλιάδες άμαχοι δολοφονούνται, κι η διεθνής κοινότητα επιλέγει την σιωπή, την αδιαφορία και την υποκρισία. Όταν μια γενοκτονία προβάλλεται ζωντανά στις οθόνες μας κι εμείς μένουμε μονάχα θεατές, τότε γινόμαστε συνένοχοι. Η σύγκριση της ελευθερίας της Παλαιστίνης με τις πληγές του Πόντου ή της Κύπρου είναι άτοπη και πραγματικά αχρείαστη. Δεν υπάρχει σημαντικότερη τραγωδία, είμαστε υποχρεωμένοι να τις καταδικάζουμε όλες εξίσου. Δεν έχει νόημα να ζυγίζουμε τραγικές καταστάσεις. Το συμπέρασμα είναι ένα: το μίσος όταν ενισχύεται παθητικά ή και έμπρακτα, γεννά εκ νέου σκληρά εγκλήματα.
Πριν μερικές ημέρες έλαβε χώρα ο πυροβολισμός του ακροδεξιού ακτιβιστή Charlie Kirk σε δημόσιο χώρο στο πανεπιστήμιο της Utah μπροστά σε πλήθος εκατοντάδων θεατών. Ήταν ένας άνθρωπος που έσπειρε αρνητισμό με τις δηλώσεις του που κυρίως ήταν ρατσιστικές, ομοφοβικές, υποβάθμιζαν το γυναικείο φύλο και επικροτούσαν την οπλοκατοχή στην Αμερική. Η δημόσια αναπαραγωγή τόσο του θανάτου όσο και των γεγονότων που ακολούθησαν, η στάση της γυναίκας του και η ανάμειξη του Αμερικάνου Προέδρου μου γεννούν πολλές απορίες και καχυποψία. Αν και αποτέλεσε θύμα των δικών του πεποιθήσεων, ο θάνατος του δεν πρέπει να αποτελεί αφορμή για «πανηγυρισμούς» και την διασπορά ακόμα περισσότερου μίσους.
Κι όμως, το μίσος εκφράζεται τόσο μέσω της βίας όσο και μέσω των λέξεων. Ο αθλητής Αλπερέν Σενγκούν επέλεξε να εκφράσει δημόσια αποδοκιμαστικά σχόλια τόσο για τον σπουδαίο Γιάννη Αντεντοκούνμπο όσο και για την «φαινομενική αντίπαλο» της Τουρκίας την Ελλάδα. Ο ίδιος αποτέλεσε σύμβολο συμπεριφοράς προς αποφυγή στον χώρο του αθλητισμού. Δεν είναι αθώες παρεμφερείς τοποθετήσεις, ούτε μπορούν να καμουφλαριστούν ως «επικοινωνιακά λάθη». Το να πιανόμαστε από καταστάσεις του παρελθόντος και να ενισχύουμε την διαμάχη Ελλάδας-Τουρκίας είναι ντροπιαστικό. Καιρός να σταματήσει το παρελθόν των δύο χωρών να επηρεάζει το μέλλον. Καιρός να πάψει η ενίσχυση της κρατικής έχθρας αλλά και της έχθρας μεταξύ των απλών πολιτών, πόσο μάλλον των φιλάθλων.
Το μίσος κυριαρχεί από τα στρατόπεδα προσφύγων έως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα γήπεδα. Αν δεν το καταγγείλουμε συλλογικά, αν δεν το πολεμήσουμε με παιδεία, με θεσμούς που προστατεύουν τη δημοκρατία, με αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο, τότε θα συνεχίσει να δηλητηριάζει κάθε κοινωνία.
Δεν υπάρχει ουδέτερη στάση. Όποιος αγνοεί, συναινεί. Όποιος αδιαφορεί, έχει ευθύνη. Οπότε μην είσαι μισάνθρωπος. Άρχισε να ενημερώνεσαι πολύπλευρα , επένδυσε στον εαυτό σου. Καταδίκασε το μίσος ξεκάθαρα, αδιαπραγμάτευτα και με συνέπεια. Ενίσχυσε με τον τρόπο σου την εξέλιξη ενός κόσμου που δεν θα μαυρίζει καθημερινά και θα έχουν θέση ο αλληλοσεβασμός, η αληθινή δικαιοσύνη και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
