Διανύουμε μια εποχή που πολιτικά μιλώντας, εγώ θα την χαρακτήριζα χαοτική. Ο Τραμπ, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, καταδικασμένος εγκληματίας και φασίστας (ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας) και γενικά η αύξηση της ακροδεξιάς νοοτροπίας ακόμη και στην Ευρώπη, οι γυναικοκτονίες και ταυτόχρονα ο λαός της Παλαιστίνης βιώνει μια γενοκτονία, που όλοι είμαστε μάρτυρες της, αυτά είναι ίσως από τα πιο επίκαιρα ζητήματα και όχι μόνο, καθώς η λίστα είναι μεγάλη.
Παρολ ́ αυτά, παρατηρείται μια απάθεια και ένα «έλα μωρέ, τι ασχολείσαι», είτε αυτό αφορά ένα στόρι που σκοπό έχει να αναδείξει ή το οτιδήποτε. Αλλά ακριβώς αυτή η απάθεια, η «πολιτική» του ότι «όλα σκατά είναι άρα γιατί να ασχοληθείς, δεν θα αλλάξει κάτι» είναι γιατί οι ακροδεξιές απόψεις αρχίζουν και επιστρέφουν. Ακόμη και στην γενοκτονία της Παλαιστίνης, η αδράνεια των κρατών να τιμωρήσουν το Ισραήλ για τα εγκλήματα πολέμου που έχει διαπράξει και η άρνηση να παραδεχτούν ότι είναι γενοκτονία (ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μας αρνείται να χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη γιατί είναι βαρύ σαν όρος) είναι μέρος του προβλήματος της πολιτικής απάθειας.
Με το να δείχνουμε απάθεια στα πολιτικά δρώμενα ως πολίτες χάνουμε τον έλεγχο, ακόμη και η νοοτροπία του να μην ασχοληθείς ή να μην ψηφίσεις είτε γιατί πιστεύεις ότι είναι ανούσιο ή ως «αντίδραση» είτε επειδή δεν ενδιαφέρεσαι είναι μια επικίνδυνη νοοτροπία που επικρατεί. Το 41% του Μητσοτάκη δεν είναι τυχαίο, ακόμη και αυτό είναι αποτέλεσμα της απολιτικής που μας έχει κυριεύσει.
Δεν θα σας πω ψέματα, όσο τα γράφω όλα αυτά βάζω και τον εαυτό μου μέσα καθώς και η ίδια πολλές φορές μόνο στην ιδέα να διαβάσω κάτι πολιτικό, κουράζομαι και απελπίζομαι για το που κατευθυνόμαστε ως κοινωνία. Αλλά αρνούμαι να αφήσω αυτή την απάθεια να με κατακλύσει γιατί ακριβώς αυτή η αδιαφορία είναι που μας έχει φτάσει, σε αυτό το χάος που κανένας δεν είναι ασφαλης. Πλέον η ελευθερία για πολλούς έχει καταντήσει να είναι ένα παιχνίδι ρωσικής ρουλέτας.
