Είμαι 52 ετών. Όταν ήμουν μικρή η μάνα μου, μου έλεγε να μην αργήσω να κάνω παιδιά γιατί θα το μετανιώσω. Το πρώτο το έκανα στα 38. Το δεύτερο στα 44. Και δεν είναι πως το μετανιώνω, αλλά καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοούσε η μάνα μου.
Το καλοκαίρι άρχισα να έχω τα πρώτα δείγματα κλιμακτηρίου. Και τις περισσότερες ώρες της ημέρας είμαι καλά με αυτό. Η δουλειά μου, μου επιτρέπει να απομονώνομαι και να παίρνω τον χρόνο μου να σκεφτώ και να ηρεμήσω. Οπότε ένα οκτάωρο την μέρα έφευγε στο να σκέφτομαι και να ηρεμώ.
Το ότι τα παιδιά μου, όμως, είναι τόσο μικρά που δεν ξέρουν καν τι είναι η κλιμακτήριος με πειράζει. Με εξαντλούν δέκα φορές παραπάνω πια. Ευτυχώς ο σύζυγος καμιά φορά τις πήγαινε για κανένα μπάνιο στη θάλασσα και καθόμουν μόνη μου. Έπειτα από δική μου παρότρυνση, γιατί αλλιώς δεν… Αλλά κάτι ήταν κι αυτό!
Τώρα που ξεκινάνε τα σχολεία, τι θα κάνω; Ξεκινάει ο σύζυγος να δουλεύει, σταματάω εγώ… Το βάρος πέφτει πάνω μου, κάποιος πρέπει να τις μεγαλώσει! Κι άντε, η μεγάλη κάπως τα καταφέρνει. Κοντεύει 15 κι από πολύ μικρή ήταν υπεύθυνη και δεν χρειαζόταν να είμαι συνέχεια από πάνω της. Η μικρή είναι ένας Ταρζάν που το έσκασε από το δάσος. Και νιώθω και τύψεις από πάνω που με εκνευρίζει ώρες ώρες, γιατί είναι παιδί μου και τι σόι μάνα είμαι τέλος πάντων.
Έχω ήδη ξεκινήσει βαλεριάνες από τον Ιούνιο. Λέτε να αναβαθμιστώ σε ζαναξ; (Κάνει να πω το όνομα ή είναι διαφήμιση;)
Ευχηθείτε μου καλή τύχη και υπομονή!
