Ποιος μπορεί να μας πείσει ότι ένας άνθρωπος αλλάζει; Και ότι δεν προσποιείται; Βέβαια, ποιος μπορεί να μας πείσει ότι ένας άνθρωπος δεν αλλάζει;
Περίπλοκος ο νους του ανθρώπου και ημιμαθείς οι περισσότεροι για να μπορέσουν να τον κρίνουν σωστά.
Ζούμε σε μια εποχή που τα πάντα είναι αμφιλεγόμενα και προς συζήτηση, όπου οι πράξεις ενός ανθρώπου δεν τον καθορίζουν και αντιθέτως τα λάθη θεωρούνται ένδειξη δύναμης και αυτοπεποίθησης. Μέγα λάθος και καταστροφικό για τη φύση του ανθρώπου.
Πιθανώς έχουμε ξεχάσει ότι η δύναμη δεν είναι να σφάλεις, αλλά να παραδέχεσαι και να αναγνωρίζεις τα σφάλματά σου, να τρέφεσαι μέσω αυτών και να αναδεικνύεις μια νέα εξελιγμένη πτυχή του εαυτού σου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν διατηρείς τον σκελετό της προσωπικότητάς σου και της ψυχοσύνθεσής σου.
Συνηθίζουμε σε αυτό που μας είναι γνώριμο. Το αγκαλιάζουμε και αποδεχόμαστε ότι αυτό είναι για εμάς και αυτό μας αξίζει. Μέχρι που έρχεται κάτι καινούργιο και μας αλλάζει την εικόνα που έχουμε για τον κόσμο, τους ανθρώπους και τον ίδιο μας τον εαυτό. Ξαφνικά τίποτα δεν είναι όπως ήταν, κολυμπάμε σε βαθιά νερά πάλι, αλλά με χαρά και τεράστια θέληση.
Στην ερώτηση «αλλάζει ο άνθρωπος» η απάντηση της συγκεκριμένης αρθρογράφου είναι ότι αλλάζει όσο του επιτρέπουν οι συνθήκες. Τίποτα δεν μένει στάσιμο στη φύση, οπότε πώς να μείνει ένα ζώο με συνείδηση; Όπως αναφέρει και ο μέγιστος Βίκτωρ Ουγκό: «Ο άνθρωπος που ανοίγει τον εαυτό του σε μια νέα ιδέα δεν θα επιστρέψει ποτέ στο αρχικό του μέγεθος». Και έχει δίκιο. Άρα λοιπόν πριν τρέξουμε να καταδικάσουμε τον διπλανό μας και να τον στριμώξουμε σε κουτάκια και κελιά, ας κοιτάξουμε λίγο τη διάθεση και θέλησή του να ανοιχτεί σε νέες ιδέες και πραγματικότητες.
Πολλοί θα διαφωνήσουν με αυτή τη θέση, θεωρώντας αν όχι απούσα, απειροελάχιστη την πιθανότητα αλλαγής σε έναν άνθρωπο που έχει βαθιά ριζωμένες τις καταβολές του μέσα του. Για τους θιασώτες αυτής της αντίληψης η απάντηση βρίσκεται κάτω από τη μύτη τους. Και είναι ο ίδιος τους ο εαυτός, ως απόδειξη του αντιθέτου.
Και για να γίνουμε και λίγο μελό, δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη από αυτή της αγάπης, είτε είναι για έναν άνθρωπο, είτε για μια ιδέα, είτε για ένα αντικείμενο δημιουργικής ενασχόλησης, είτε για ό,τι επιθυμεί η ψυχούλα σας. Με κινητήρια δύναμη την αγάπη και με λίγο σπρώξιμο από την πίστη μας στον διπλανό μας, μπορούμε να καταφέρουμε θαύματα.
Οι πράξεις μιλάνε από μόνες τους. Και αν δεν μιλήσουν, τότε έχετε όλα τα δικαιώματα του κόσμου να φύγετε από μια κατάσταση που σας πνίγει και σας τραβάει στη στασιμότητα μαζί της. Αλλά είναι άδικο και καθόλου γόνιμο για όλους να είμαστε προκατειλημμένοι απέναντι σε μια κατάσταση που δεν γνωρίζουμε.
Και ακόμα πιο άγονο είναι να πιστεύουμε ότι τα γνωρίζουμε όλα, πόσο μάλλον αυτά που δεν έχουμε συναντήσει ξανά.
Θα κλείσω με μια φράση, που μπορεί να αποτελέσει την περίληψη όλου του άρθρου:
«Τὰ πάντα ῥεῖ, μηδέποτε κατὰ τ’ αὐτὸ μένειν.»
– Ἡράκλειτος
