Έχετε αναρωτηθεί άραγε πόσες λιγότερες είναι οι γυναίκες που αποφασίζουν να παίξουν μουσική στα ντεκς ενός μπαρ, συγκριτικά με τους άντρες;
Πριν βιαστείτε να μου απάντησε στο ερώτημα αυτό, ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή!
Ένα «καλός» Dj, θεωρώ πως πρέπει να έχει περάσει ώρες ακούγοντας μουσική, ώρες που βγαίνει στα μπαρ και ώρες που να ανακαλύπτει καινούργια πατήματα, σε ένα ή και περισσότερα είδη.
Ακούει, μαθαίνει, δοκιμάζει, διαβάζει το εκάστοτε μπαρ και τον κόσμο του!
Επικοινωνεί μέσω της μουσικής και των τραγουδιών που επιλέγει. Γιατί όμως οι περισσότεροι djs είναι άνδρες; Οι γυναίκες δεν ακούν μουσική; Δεν ξέρουν να «διαβάζουν» τον κόσμο και το εκάστοτε μπαρ; Ή απλώς το ζήτημα είναι πιο βαθύ;
Μπορεί όντως να ζούμε σε μια κοινωνία που αυτό το σκηνικό ίσως με αργά και σταθερά βήματα να αλλάζει, αλλά και πάλι, λιγότερες γυναίκες τολμούν να πουν σε ένα εργοδότη ότι θέλουν να παίξουν μουσική στο μαγαζί του, από ότι άνδρες.
Και το ζήτημα είναι καθαρά σεξιστικό!
Η πιο πιθανή αντίδραση κάποιου με το που δει μια γυναίκα στο ντιτζεϊλίκι -πόσο μαλλον νεαρή γυναίκα- θα είναι να κοιτάξει αν «είναι ωραία γκόμενα», να σχολιάσει τι φοράει, αν πίνει κι αν καπνίζει και όλα τα σχετικά! Δεν είναι ότι δεν τις σέβονται. Είναι ότι περιμένουν πρώτα να “στολίσουν” τον χώρο και μετά, αν περισσέψει χρόνος, ίσως ακούσουν και τι βάζουν στο σετ. Πόσο συνηθισμένο είναι να αντιμετωπίζεται μια γυναίκα DJ ως “ομορφιά που τραβάει κόσμο”, ενώ ένας άντρας DJ ως “μουσικός”;
Και πολλές φορές, μαζί με αυτά, έρχονται και οι ερωτήσεις που υπονοούν την αμφιβολία:
«Μα τόσο νεαρή και φρέσκια, πώς ξέρει τόσο καλά μουσική;»
«Από πού κι ως πού ξέρει αυτά τα τραγούδια; Ήταν αγέννητη τότε!»
Ολα αυτά λοιπόν οδηγούν στο να υπάρχουν λιγότερες γυναίκες στα ντεκς από τους άνδρες! Και κάπως έτσι φτιάχνεται ένας φαύλος κύκλος.
Όταν οι γυναίκες δεν εκπροσωπούνται ισότιμα στον χώρο, είναι πιο δύσκολο για άλλες να τολμήσουν να μπουν. Δεν είναι μόνο τα σχόλια ή τα βλέμματα, είναι και το κλίμα.
Βέβαια αξίζει να πούμε ότι το ζήτημα είναι ευρύτερο! Δεν αφορά μόνο τις γυναίκες που δουλεύουν σε μπαρ! Είναι καθρέφτης μιας ολόκληρης κουλτούρας και κοινωνίας που βλέπει τις γυναίκες ως συμπληρωματικές στο “κλίμα”, όχι ως δημιουργούς ήχου, μουσικής και ατμόσφαιρας.
Θα μου πεις, υπάρχει απάντηση στην ερώτηση «πώς παύει αυτό να συμβαίνει;» Και θα σου πω ναι! Υπάρχει απάντηση!
Μπορεί αυτό το κλίμα και αυτή η «συνήθεια» να αλλάξει!
Αλλάζει όταν υπάρχουν μπαρ και εργοδότες που δέχονται γυναίκες στα ντεκς τους, χωρίς να τους νοιάζει αν είναι όμορφη και νέα, πώς ντύνεται, «τι στυλακι έχει», αν θα τραβήξει περισσότερο κόσμο εκεί για αυτήν κι όχι για την μουσική της! Αλλάζει όταν και οι γυναίκες από την πλευρά τους μπορούν να στηρίζουν όλο και περισσότερο η μία την άλλη, μέσω δικτύων, ομάδων κλπ, που να ανταλλάζουν απόψεις και εμπειρίες! Γιατί όσο περισσότερες γυναίκες ανεβαίνουν στα ντεκς με την προσωπικότητά τους μπροστά και όχι την εμφάνισή τους, τόσο πιο πολύ σπάνε τα στερεότυπα. Γιατί κάθε γυναίκα DJ που επιλέγει να μην προσαρμοστεί σε αυτό που «πουλάει», ανοίγει τον δρόμο για κάποια άλλη να τολμήσει.
Η αλλαγή αυτή δεν αφορά μόνο τις ίδιες, απελευθερώνει και το κοινό, που σταματά να κοιτάζει και αρχίζει να ακούει.
Έτσι σιγά σιγά, μπορούμε να αλλάξουμε το σεξιστικό αυτό στερεότυπο! Με κάθε σετ μας που δεν ζητά επιβεβαίωση! Με κάθε γυναίκα που στέκεται πίσω από τα ντεκς γιατί το γουστάρει και θέλει να τραβήξει την προσοχή των άλλων στον ήχο κι όχι πάνω της…
