Ε ναι, λοιπόν. Ήταν δίκαιο και έγινε πράξη. Ένα «Αφιέρωσέ το» που δεν έχει να κάνει με την θάλασσα και την αμμουδιά και τα τύπου αισθητικά στόρι στο ίνσταγκραμ. Γιατί υπάρχουμε κι εμείς, αγαπητοί αναγνώστες, που τις διακοπές (των άλλων) τις είδαμε από το κινητό!

Κι εξού και το αφιέρωμα στην μοναξιά της πόλης. Στον Αύγουστο, που πηγαίνεις και βλέπεις άδεια την Βασιλίσσης Σοφίας. Που την πόλη την κατοικούν αποκλειστικά τουρίστες. Πάμε να υμνήσουμε την μοναξιά μας, λοιπόν. Εύθυμα, μην ξύνουμε πληγές…

ΠΙΝΑΚΑΣ: Edward Hooper – Morning sun

Και δεν υπάρχει καλύτερη εναρκτήριος από αυτόν εδώ τον πίνακα. Γιατί έτσι κατάμονοι καθόμαστε κι εμείς στα κρεβάτια μας, κάτω από το ερκοντίσιον και με το βλέμμα να ατενίζει την μπουγάδα της απέναντι. Που κι αυτή -κατά πάσα πιθανότητα- διακοπές έχει πάει. Μόνο την μπουγάδα άφησε πίσω…

ΠΟΙΗΜΑ: Μίλτος Σαχτούρης – Η μικρή ιστορία

Το καφενείο που πίνω τον καφέ μου

είναι άδειο,

μόνο εγώ υπάρχω.

Έτσι το καφενείο είναι τελείως άδειο

γιατί ούτε εγώ υπάρχω.

Μη μας γειώνετε έτσι, κύριε Μίλτο Σαχτούρη μου! Επειδή δεν είχαμε λεφτά για διακοπές ή άδειες, μη μας ακυρώνετε ολόκληρη την ύπαρξη. Και στο κάτω κάτω της γραφής (που αξίζει να καταστραφείς) το ποίημα κάνει μπαμ πως δεν είναι ρεαλιστικό. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά το δικό μου καφενείο που πίνω τον καφέ μου, δεν είναι άδειο. Είναι κλειστό!

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Νεφέλη Φασούλη – Βόλτα

Και τελειώνουμε με αυτό το υπέροχο τραγούδι της Νεφέλης Φασούλη. Εύθυμα, ευδιάθετα. Δεν πειράζει που μείναμε στην Αθήνα φέτος το καλοκαίρι, παιδιά. Ας βγούμε να την γνωρίσουμε καλύτερα, ας ερωτευτούμε στα στενά της, ας φιληθούμε σε κανένα θερινό… Με κανένα ανεμιστηράκι στο χέρι, παρακαλώ, να γλιτώσουμε τις θερμοπληξίες και τα πήγαινε – έλα στον Ευαγγελισμό.