Προσωπικά…

Μετακομίσαμε προχθές. Καινούριοι στην γειτονιά. Υποδεχθήκαμε το σπίτι όλο χαρά. Κάναμε μια βόλτα το επόμενο
μεσημέρι κι αφήσαμε τον ήλιο να διαπεράσει το δέρμα μας και ιδίως τα μάγουλά μας. Φαινόμασταν χαρούμενοι.
Χαρούμενοι πραγματικά και ευτυχισμένοι. Γύρισα το κεφάλι μου και σε είδα να μου χαμογελάς. Πρώτη φορά σε
έβλεπα έτσι. Όλα τα όνειρα μας είχαν πραγματοποιηθεί. Ή έστω είχαν γίνει τα πρώτα βήματα που προμηνύουν τον
ερχομό και των υπολοίπων. Φθάσαμε στο μεγάλο πάρκο της γειτονιάς. Όλα ήταν τόσο συνηθισμένα και ταυτόχρονα
φάνταζαν τόσο μαγικά. Ήμασταν μακριά από όλους, οι δυο μας. Οι δυο μας σε ένα πάρκο να πίνουμε τον καφέ μας
όπου παίζουν παιδιά, άνθρωποι τρέχουν, σκυλιά ακούγονται να γαβγίζουν. Τότε σου εξήγησα πως από αυτήν την ζωή
δεν θέλω πολλά. Δεν θέλω να φύγω τις περισσότερες φορές. Θέλω μονάχα εσένα, μια άνεση σε ένα μεγάλο σπίτι, μια
δουλειά που μου αρέσει να κάνω και να μου ταιριάζει, ανθρώπους που να έχω περίεργα ωραία σύνδεση, ησυχία,
ελευθερία, διάυγεια. Τότε γέλασες και μου εξήγησες πως αυτά κάποιες φορές είναι δύσκολο να υπάρχουν όλα σε μια
ζωή.
«Δεν με ενδιαφέρει, εγώ θα τα καταφέρω.» σου αποκρίθηκα. «Μου αρέσει να κάνω όνειρα, αλλά πιο πολύ μου αρέσει
που σε όλα βρίσκεσαι και εσύ κάπου εκεί και με βοηθάς με όλα όσα χρειάζομαι. Βλέπεις, δεν ήμουν ποτέ ένας
άνθρωπος με αρκετή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση. Κι όμως με έκανες μέσα σε αυτά τα χρόνια να πιστέψω πως
όντως είμαι ‘άξιος’ να δεχθώ έστω και λίγο από αυτό που κάποιοι ονομάζουν αγάπη και που ακόμη μετά από όλα αυτά
δεν μπορώ να περιγράψω και να εξηγήσω. Ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου καθημερινά. Αλήθεια ευχαριστώ για όλα.»
«Μόνος σου τα έκανες όλα.»
Νομίζω πως όταν κάνω τέτοιους μονολόγους καταβάθος σε κουράζω αλλά στην τελική δεν σου αφήνω και άλλη
επιλογή. Πρέπει ψιλοαναγκαστικά να απαντήσεις. Αξίζει τον κόπο όμως γιατί καθε φορά δίνεις τις πιο τέλεις
απαντήσεις. Φαίνεται πως είσαι καλός ακροατής και προσέχεις όλα όσα σου λέω. Ευχαριστώ.-
Κατά το απογευματάκι, ξεκινήσαμε να πάμε προς το σπίτι. Μόλις φθάσαμε έτρεξες να πάρεις ξύλα από την αυλή για να
ανάψουμε το τζάκι. Μετά αποφασίσαμε να φτιάξουμε μαζί φαγητό και έπειτα κουλουράκια με κανέλα. Κανείς δεν
ήξερε να μαγειρεύει τρελά, παρόλ’ αυτά όταν το κάναμε μαζι πάντα έβγαινε κάτι καλό. Σου διάβαζα τα υλικά και την
διαδικασία με την οποία έπρεπε να τα ρίξουμε στο μπολ και εσύ ακολουθούσες πιστά τις οδηγίες. Όταν όλα αυτά
τελείωσαν, κάτσαμε στον καναπέ, ανάψαμε κεριά και βάλαμε να δούμε την σειρά που παρακολουθούμε αυτήν την
περίοδο, σχολιάζοντας κάθε φορά τα γεγονότα και τους χαρακτήρες. Παραλίγο να με πάρει ο ύπνος στην αγκαλιά σου.
Παραλίγο να περνούσαμε το βράδυ αυτό στον καναπέ. Πλύναμε τα δόντια μας και ξαπλώσαμε και αμέσως σε λιγότερο
από δύο λεπτά είχαμε αποκοιμηθεί. Όλα τόσο απλά και τόσο γαλήνια. Όλα τόσο ονειρικά.