Προσωπικά…

Δεν ήμουν ποτέ καλός στα αθλήματα.
Θέλω να κάνω πάρα πολλά πράγματα, αλλά η ντροπή είναι κάτι που κυριεύει μέσα μου σαν δέντρο που υπάρχει σε
κάποιο σημείο για χιλιάδες χρόνια και έχει βγάλει τόσες πολλές και χοντρές ρίζες που δύσκολα θα μπορέσει κάποιος να
το ξεριζώσει.
Δεν ξέρω αν υπάρχει όντως κάτι μέσα μου και αν υπάρχει μάλλον είναι θαμμένο πολύ βαθιά
τόσο βαθιά που ούτε κάποιος με εξαιρετική όραση δεν θα μπορούσε να το βρει.
Όλα θαμμένα λοιπόν κάτω από το στέρνο.
Γι’ αυτό τα βράδια προσπαθούν να βγουν και να υπάρξουν κάπου εκεί έξω.
Προσπαθούν να βγουν και να χορέψουν σε παράξενες μελωδίες
Σε μελωδίες χαρούμενες, σε μελωδίες που υποδηλώνουν μια ξεγνοιασιά, μια αθωότητα, μια απλότητα.
Προσπαθώ καθημερινά να τρυπήσω το κομμάτι αυτό του σώματός μου για να παραδεχθώ κάποια στιγμή πως
προσπάθησα, πως έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να ξεπηδήσουν οι μαύρες αυτές κουκκίδες και να βγουν
επιτέλους στον έξω κόσμο και να διασκορπιστούν παντού σαν μικρά μυρμήγκια που τρέχουν πάνω κάτω για να βρουν
ένα κομματάκι τροφής και έπειτα με την ίδια επιμονή και την ίδια αφοσίωση να το ξανα γυρίσουν πίσω.
Να το κρύψουν καλά μέσα στο χώμα για να μην το βρει κανείς και να κρατήσει για όσο περισσότερο μπορεί. Για να το
αξιοποιήσουν όπως αυτά θέλουν.
Μα κάποιος μάλλον περνώντας πάτησε αυτή τη φωλιά και τώρα δεν υπάρχει τίποτα.