Το ανθρώπινο μυαλό είναι το πιο σπουδαίο εργαλείο που έχουμε
εμείς οι άνθρωποι. Τα ζώα έχουν το προνόμιο να έχουν μυαλό που τα βοηθά να συντηρούνται, να συνυπάρχουν & να επιβιώνουν. Και το ερώτημα είναι εύλογο. Γιατί προνόμιο;
Φαντάσου (κύρια λειτουργία του ανθρώπινου νου) να είχαμε την
ικανότητα να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας μόνο για να βρούμε τροφή, να τσακωθούμε ή να πάμε τσάρκες παρέα για να ψάξουμε για τροφή, να συντηρούμε τα παιδιά μας ως προς την απλή επιβίωση και όλα τα συναφή που κάνουν τα ζώα. Αντ’ αυτού, εμείς προσπαθούμε να εξελίξουμε το μυαλό μας και τις δυνατότητές μας. Διαβάζουμε, αντιλαμβανόμαστε, εκφράζουμε τα όσα σκεφτόμαστε, κατεβάζουμε ιδέες για οτιδήποτε μπορεί να μας περάσεις από το μυαλό σαν μια μικρή σπίθα. Θυμάμαι στην φιλοσοφία του λυκείου, υπήρχε μια ενότητα την οποία η καθηγήτρια μας εξήγησε με πολύ απλά λόγια : «Υπάρχει φιλοσοφική άποψη ότι τα όσα βλέπουμε στην πραγματικότητα είναι κάτι άλλο από αυτό που νομίζουμε, αισθανόμαστε και βλέπουμε. Ένα παράδειγμα, μια καρέκλα απεικονίζεται όπως την βλέπουμε. Την αισθανόμαστε όταν την αγγίζουμε & βλέπουμε τα πόδια της να αγγίζουν το πάτωμα. Ε, αυτό που βλέπετε είναι απλώς ένα αντίγραφο από τον πραγματικό-πραγματικό κόσμο που υφίσταται. Πιθανόν, η κανονική καρέκλα να είναι τελείως διαφορετική από αυτό που εμείς οι άνθρωποι λογίζουμε ως καρέκλα. Και αυτή ήταν εν συντομία η θεωρία του «Ιδεατού» που ανέπτυξε και μας χάρισε ο Πλάτωνας. Οι σκόρπιες σκέψεις στο κεφάλι μου με κάνουν να αναρωτιέμαι, φαντάσου πόσο εξελιγμένοι είμαστε ώστε να σκεφτούμε πως αυτά που βλέπουμε και νιώθουμε, δεν είναι όντως αυτά που υφίσταται σε αυτό το χωροχρονικό συνεχές, αλλά κάτι άλλο. Κάτι άλλο που μας αποδεικνύουν καθημερινά τα απλά-not-μαθηματικά και η φυσική. Και σας ρωτάω, αν όντως αυτά που βλέπουμε, είναι αντίγραφα και απεικονίσεις μιας πραγματικότητας την οποία εμείς νομίζουμε πως έτσι είναι ουσιαστικά και πραγματικά, τα συναισθήματά μας είναι και αυτά ένα αντίγραφο; Είναι κάτι άλλο από αυτό που νομίζουμε πως νιώθουμε όντως; Στην τελική, τί είναι «νιώθω»;
Οι σύγχρονοι ρομαντικοί, μας μιλούν για την αιώνια κόντρα
μυαλού και καρδιάς. Λογικής και συναισθήματος. Εμένα αν με ρωτάτε θεωρώ πως το μυαλό, κερδίζει. Πολλοί είναι εκείνοι που καθημερινά καταρρίπτουν τις ρομαντικές απόψεις περί «αν το λέει η καρδούλα μας μπορούμε να τα κάνουμε όλα». Κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι και το «θέλω». Το «θέλω» είναι το μεταίχμιο μεταξύ λογικής και συναισθήματος. Εμένα η καρδιά μου έλεγε πως ότι και να θέλω, μπορώ να το καταφέρω. Οι συνθήκες μου απέδειξαν το αντίθετο. Γιατί εκεί που υπήρχε συναίσθημα, η λογική ήταν απούσα. Και θα μου πείτε, μα αν το ήθελες πραγματικά, θα γινόταν. Κι όμως, τα συναισθήματα μας, μάλλον
είναι πιο κοντά στο «ιδεατό» παρά στο «πραγματικό». Από την άλλη, ποιος τα ορίζει αυτά. Εγώ σας γράφω κάποιες σκέψεις την στιγμή που ο Πλάτωνας πιθανόν ακυρώνει κατά μια έννοια την ίδια μας την ύπαρξη. Είδες τι παιχνίδια κάνει το μυαλό; Αν δεν ήταν πολυεργαλείο το μυαλό, πώς θα έγραφε το «Inception» ο Christopher Nolan;
Πόσο κοινότυπη αλλά και πόσο αληθινή η φράση «όλα είναι στο
μυαλό». Το ίδιο μας το μυαλό, αυτός ο ικανότατος διαβολάκος, είναι εκείνο που μας επιτρέπει να τα κάνουμε όλα. Ακόμη και το να νιώσουμε. Πιάσατε ποτέ τους εαυτούς σας να αυθυποβάλλονται; Αν το έχετε κάνει ξέρετε ακριβώς τι εννοώ.
Θα κλείσω αυτές τις σκόρπιες αράδες με μια φράση που θα σας
φανεί πεσιμιστική, αλλά αν έστω και μια φορά σκεφτήκατε το πόσο τυχερά είναι τα ζώα, πόσο τραγική και ταυτόχρονα παραδεισένια είναι η πραγματικότητα που ζείτε, πόσο τυχεροί & ταυτόχρονα άτυχοι είμαστε που ζούμε, πόσο ψεύτικα είναι τα όσα μας ταλανίζουν γιατί αν ήταν πραγματικά, δεν θα ήταν όλα τόσο μαύρα όσο τα νιώθουμε και τα αντιλαμβανόμαστε, ποιο το νόημα αυτής της ανύπαρκτης ύπαρξης, τότε αγαπητοί μου θα καταλάβετε. «Μέσα σε κάθε κυνικό άνθρωπο, κρύβεται ένας απογοητευμένος ιδεαλιστής» .
George Carlin Léan
