Δεν είναι πολλές οι φορές που ένας άνθρωπος ο οποίος, με τον τρόπο του, έγραψε μία ιστορία την οποία υιοθέτησαν εκατομμύρια άνθρωποι ανά τη γη, Φεύγει από τη ζωή. Πιθανότατα ο τίτλος Ενοχλεί όχι μόνο τους θαυμαστές αλλά και αυτούς που κατέκριναν τον Ozzy Osbourne. Από την Τετάρτη, δηλαδή την ημέρα που ο 76χρονος πρίγκιπας του σκότους έφυγε από τη ζωή ,μέχρι και σήμερα έχει «ανοίξει» ένας τεράστιος διάλογος σε πλατφόρμες social media για τον Ozzy Osbourne ως άνθρωπο, ως καλλιτέχνη και ως… μαλάκα.
Πράγματι ο άνθρωπος που επί της ουσίας ίδρυσε την heavy metal δεν ήταν το πρότυπο ενός φιλάνθρωπου και ηθικού ανθρώπου. Ανά διαστήματα ενέργειες, πράξεις και δηλώσεις του καλλιτέχνη τον έκαναν απωθητικό σε ανθρώπους οι οποίοι πάλευαν για Αρχές όπως η ειρήνη, η ισότητα, η αγάπη, η ελευθερία. Πράγματι ο Ozzy δεν φαίνεται να καιγόταν για την γενοκτονία στη Γάζα ή για τις ανθρωπιστικές κρίσης ανά τον πλανήτη αλλά περισσότερο για την δική του καλοπέραση. Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να γίνει ξεκάθαρο κάτι βασικό και επίκαιρο το οποίο απασχολεί συνεχώς την πλανητική κοινωνία. Πολλοί υποστηρίζουν ότι σε ζητήματα ανθρωπιστικής κρίσης υπάρχουν τρεις δρόμοι. Ο ένας είναι ο δρόμος της δράσης και του αγώνα, ο άλλος, αυτός της παθητικότητας και τέλος ο δρόμος του λάθους. Μπορεί να φαίνεται ακραίο αλλά ο δρόμος της παθητικότητας είναι πολύ πιο επικίνδυνος και πολύ πιο ύπουλος από το δρόμο του λάθους και αυτό γιατί οι εξελίξεις προχωράνε και η παθητικότητα δεν εμπεριέχει ενέργεια μέσα της – όχι μεταφορικά αλλά κυριολεκτικά – δηλαδή απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις και αποδέχεται τα αποτελέσματα τους δηλώνοντας… αθώα.
Εδώ τίθεται και ένα άλλο ερώτημα· Διαχωρίζεται ο καλλιτέχνης από το έργο του; ή αλλιώς είναι άλλος ο άνθρωπος κι άλλος ο καλλιτέχνης Ozzy Osbourne; Καθώς η ερώτηση δεν μπορεί -κατά την ταπεινή μου γνώμη- να έχει μία τεκμηριωμένη απάντηση ας γυρίσουμε πίσω στο πρώτο σκέλος του ζητήματος. Ο καθένας λαμβάνει τις αποφάσεις του και ακολουθεί τη δική του πορεία στην ζωή. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα δεχθεί κριτική, τουναντίον η πλανητική κριτική θα έχει τον τελευταίο λόγο για την δική του σελίδα στην ιστορία, ωστόσο το θέμα παραμένει στο ζήτημα του πως διεξάγεται αυτή η κριτική. Βασικό λάθος της σύγχρονης εποχής των social media και του μικρού attention span είναι το «τσουβάλιασμα».
Δε γίνεται μαζί με τα ξερά να καίμε και τα χλωρά και μιλώντας ξεκάθαρα για το συγκεκριμένο ζήτημα δε γίνεται μαζί με το χαρακτήρα και τις μαλακίες του Ozzy να ακυρώνουμε και το τεράστιο μουσικό έργο που έχει προσφέρει. Για όλα αυτά Τα πολλά και ίσως απέριττα, ο τίτλος τα καλύπτει όλα «Ο ταλαντούχος, μαλάκας Ozzy Osbourne».
Υγ. Rest in peace ή Rest in piss
