Το TikTok, με γύρω στους 1,8 δισεκατομμύρια χρήστες παγκοσμίως, αποτελεί πλέον μία από τις πιο δημοφιλείς πλατφόρμες δικτύωσης. Η τόσο ευρεία επιρροή του, σίγουρα δεν έχει περάσει απαρατήρητη από δισκογραφικά γραφεία, τα οποία σπεύδουν να προωθήσουν τους καλλιτέχνες τους μέσω διαφόρων ειδών διαφημίσεων, όπως με συνεργασίες με γνωστούς influencersκαι την δημιουργία μικρών αλλά πιασάρικων χορευτικών με ιδιαίτερη απήχηση στο νέο κοινό. Δεν είναι ασυνήθιστη η εμφάνιση νέων καλλιτεχνών γνωστών ως «industryplants», με πανομοιότυπους μεταξύ τους ήχους, στυλ, και τρόπους έκφρασης που ταιριάζουν γάντι με τις τρέχουσες, συχνά μεταβαλλόμενες, τάσεις. Νέοι μουσικοί εμφανίζονται διαρκώς, συνήθως με ένα τραγούδι παρόμοιο με κάθε άλλο της εποχής, βιώνουν τα γνωστά 5 δευτερόλεπτα φήμης, και έπειτα εξαφανίζονται από προσώπου γης, με κανέναν ακροατή να τους αναζητά. Θα αναφερθώ στην περίπτωση της AddisonRae, η οποία, κατ’ εμέ, αποτελεί ένα από τα πιο ηχηρά παραδείγματα της κατηγορίας των καλλιτεχνών που στερούνται αυθεντικότητα, εφαρμόζοντας απλώς της εικόνα τους στα εβδομαδιαία τρεντ. Η Addison ξεκίνησε να ανεβαίνει στον χώρο των influencer του TikTok από την αρχή της λειτουργίας της πλατφόρμας, ανεβάζοντας βίντεο με χορούς, συνήθως με άλλους του ίδιου στυλ influencers. Από ένα σημείο και μετά, οι δημοφιλέστεροι του TikΤok, δημιούργησαν το HypeHouse, μια ομάδα ιντερνετικών σταρ που ανέβαζαν όλοι μαζί βίντεο κυρίως χορευτικού περιεχομένου, όσο συγκατοικούσαν σε μία σαγηνευτική βίλα του Λος Άντζελες. Το Hypehouse αποτέλεσε πηγή τρομερών εσόδων, αφήνοντας στους συμμετέχοντεςπεριουσίες ζωής. Αφού σταμάτησε, οι περισσότεροι από αυτούς χάσανε ένα μεγάλο μέρος της φήμης τους, και εξαφανίστηκαν σταδιακά από τα socialmedia. Παρ’ όλ’ αυτά, μερικοί από αυτούς, συμπεριλαμβανόμενης της Addison, αποφάσισαν να ακολουθήσουν μουσικές καριέρες, με μόνο την Addison να αποκτά πραγματική απήχηση ως μουσικός. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν πιστεύω ότι το παρελθόν θα έπρεπε να μας καθορίζει, και σίγουρα δεν αρνούμαι την εμφάνιση νέων ταλέντων. Η αναφορά μου στην Addison οφείλεται κυρίως στο ότι η μουσική της αποτελεί σημαντικό παράδειγμα της τέχνης χωρίς χαρακτήρα και νόημα, των ήχων που δεν διαφέρουν ιδιαίτερα από τους υπόλοιπους, και μιας εικόνας popstar, που φαίνεται απλώς να μιμείται την popκουλτούρα των 2000s.
Δεν μου είναι εύκολο να αναφερθώ σε ένα μόνο αίτιο, αλλά αν είμαι σίγουρη για κάτι είναι το εξής: Η έλλειψη ποιότητας της νέας μουσικής δεν οφείλεται σε μειωμένη δημιουργικότητα ούτε στην απώλεια πραγματικών καλλιτεχνών, αλλά στην επανειλημμένη επιλογή της εύκολης, οικονομικής, και, πρωτίστως, σίγουρης λύσης. Οι καλλιτέχνες με ταλέντο και όραμα δεν σπανίζουν, σπανίζει όμως η δυνατότητα της μουσικής βιομηχανίας να τους αντιμετωπίζει με τον σεβασμό και την σοβαρότητα που τους αρμόζει, και όχι απλώς σαν ένα οικονομικό και χρονικό βάρος. Δεν είναι παράξενο που οι περισσότεροι νέοι της genz, επιλέγουν να ακούν μουσική δύο και τριών δεκαετιών πίσω, αφού παλαιότερα, οι καλλιτέχνες επιβραβεύονταν για την ποιότητα και την διαχρονικότητα της μουσικής τους, και όχι για την επίτευξη εσόδων> εξόδων. Πλέον, η μουσική σκηνή χαρακτηρίζεται από μουσικούς που τρέχουν και δεν φτάνουν να παράγουν όσο το δυνατόν περισσότερη μουσική με το λιγότερο δυνατό κόστος. Οι κατηγορίες της rock, της jazz, και της κλασσικής μουσικής έχουν παραμεληθεί πλήρως, με τις κατηγορίες της popκαι της rapνα ακμάζουν ποσοτικά, αλλά σίγουρα όχι ποιοτικά.
Η σύνδεση της κατάστασης με την άνοδο του TikTokδεν είναι τυχαία. Οι ήχοι που χρησιμοποιούνται στην πλατφόρμα έχουν διάρκεια περίπου 40 δευτερολέπτων. Έτσι, για να αποκτήσει ένα τραγούδι δημοσιότητα, χρειάζεται να έχει 40 δευτερόλεπτα ρεφρένπου θα προσελκύσει όσους περισσότερους ακροατές. Πρόβλημα, βέβαια, δεν υφίσταται από μόνη της η ύπαρξη αυτών των λίγων ποιοτικών και ενδιαφερόντων δευτερολέπτων, αλλά η πλήρης παραμέληση του υπόλοιπου τραγουδιού. Οι καλλιτέχνες, πλέον, δίνουν έμφαση
μόνο στη δημιουργία ενός ελκυστικού ρεφρέν, με τα κουπλέ και την γέφυρα των τραγουδιών να αποτελούνται από ελλειμματικές μελωδίες και ρηχούς, προχειρογραμμένους στίχους. Ανοίγεις την εφαρμογή, ακούς ένα πολλά υποσχόμενο τραγούδι, το αναζητάς και το ακούς ολόκληρο, μέχρι που συνειδητοποιείς ότι, πέρα από το ρεφρέν, το υπόλοιπο κομμάτι είναι σχετικά αδιάφορο. Πηγαίνεις σε συναυλίες, και ακούς τους γύρω σου να ουρλιάζουν μόνο τα κομμάτια των τραγουδιών που έχουν γίνει διάσημα στο Tiktok, χωρίς να γνωρίζουν λέξη από το υπόλοιπο.
Εάν και το TikTok θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό στήριγμα για τους νέους καλλιτέχνες, την διάδοση της μουσικής τους και την αλληλεπίδρασή τους με τους ακροατές, έχει, στην πραγματικότητα, συντελέσει σε μια ιδιαίτερα ταχεία παρακμή της μουσικής κουλτούρας αλλά και της τέχνης γενικότερα.
