Είναι περίεργο να μεγαλώνεις στο περιθώριο. Οταν οι άλλοι βγαίνουν στα κέντρα διασκέδασης, εσύ να κλείνεσαι στο μπαρ με άλλους τελειωμένους μπεκρήδες και να συγκρίνεσαι. Απογοητευμένοι από γυναίκες ή από δουλειά ή από τον εαυτό τους, κρύβουν πάντα το πόνο τους πίνοντας μπυρα μετά το σφηνάκι. Πάντα το σφηνάκι το σβήνεις με μπυρα, σαν να θες να σβήσεις την φωτιά στο δάσος ρίχνοντας της ένα ποτήρι νερό.
Μεγαλώνοντας με ανθρώπους διαφοράς ηλικίας από 15 έως και 40 χρόνια μπορείς να ωριμάσεις πριν την ώρα σου, θα πάρεις και τα καλά τους, τη σοβαρότητα, την ωριμότητα, την υπομονή τους και θα κλέψεις μια ματιά από την επόμενη πίστα της ζωής αλλά μπορεί πιο εύκολα να πάρεις και τα κακά τους, απαισιοδοξία, μιζέρια, άγχος και παθήσεις ή εθισμούς, ή και τα δύο μαζί.
Καθώς «αράζεις» στο μπαρ που δουλεύεις από τις 01:30 και μετά θα αρχίσει να βγαίνει ο εαυτός που θες να δεις, που συνειδητά θα στον περάσουν στον χαρακτήρα σου, στην καθημερινότητασου, με αποτέλεσμα, να μην μπορείς να επικοινωνήσεις με τους συνομήλικους σου και χωρίς να υπάρχει επιστροφή. Μιας που θα μπεις στην δεύτερη πίστα της ζωής, δεν θα την βιώσεις, θα την γευτείς και δεν θα ξέρεις όμως και πως θα είσαι όταν θα την βιώνεις. Θα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού σου η φοβία του ότι αν ξεκινήσεις να είσαι τόσο μίζερος από τα 23, στα 33 πως θα είσαι;
Σίγουρα έχεις φύγει από την μάζα, δεν είσαι πια πρόβατο, έχεις γίνει λύκος, ή λυκάκι; Ή πρόβατο με την γούνα λύκου; Εκεί είναι τα επόμενα ερωτήματα σε αυτό το παραλήρημα. Είσαι ώριμος; Είσαι σοβαρός; Μπορείς να διαχειριστείς καταστάσεις σαν έναν 23χρονο; Ή ακόμα δεν ξέρεις ποια κοπέλα να κρατήσεις; Αυτή που θα σε κάνει να νιώθεις όμορφα ή αυτή που θα την κάνεις εσύ να νιώθει όμορφα;
Για όλα αυτά τα ερωτήματα πρέπει να δωθούν και απαντήσεις. Τη σημερον ημέρα οι νέοι έχουν την τάση να μεγαλώνουν πριν την ώρα τους. Στην γενιά μου συναναστρεφόμασταν με μεγαλύτερους και μεγαλώσαμε με το»ένας μπαφος δεν σε κάνει χασικλή»,» ένα κρατητήριο δεν σε κάνει φυλακόβιο». Παιδιά που δεν ξέρουν να φιλάνε, αναλύουν το βιβλίο «Η θεωρία του αναρχισμού». Οι ίδιες απορίες και σκέψεις δεν έφεραν τον μπεκρή της πρώτης παραγράφου σε αυτή τη θέση. Η ιδεολογία και η θεωρία τον έφεραν γιατί υπερ ανέλυε το τι πρόκειται να πει για να μην κατακριθεί.
Ο άγιος Μπόμπ Ντύλαν, φίλε μου, δεν σκέφτηκε ποτέ τι θα κατακριθεί και τι όχι. Δεν του έβαλαν ποτέ καμία ταμπέλα. Με 40 studio albums (δεν τα πήγε και άσχημα) το καθένα πιο διαφορετικό και πιο αντισυμβατικό από το άλλο έκανε ακριβώς ότι ένιωθε. Δεν νοιάστηκε ποτέ για το τι θα πει ο κόσμος και αν το «παίζει» μεγάλος για τα πράγματα που έγραφε. Το κομμάτι συγκεκριμένα «Don’t think twice it’s alright» το έγραψε σε ηλικία 23 ετών και έγραψε ότι ένιωθε, για έρωτα, ναι. Δεν νιώθεις έρωτα στα 23; Εννοείται πως νιώθεις, γιατί αυτόν τον έρωτα που ένιωθες στα 23 αν τον εξέφραζες έτσι στην κοπέλα/αγόρι που ήσουν και το έλεγες… Δεν θα ήσουν στο μπαρ 43 χρονών να μιλάς ακόμα για το ίδιο θέμα με έναν 23 χρονών.
Εν ολίγοις, η ωριμότητα αλλά και η εξέφραση των συναισθημάτων δεν είναι πολύπλοκη. Σταμάτα να κρύβεις τα συναισθήματα σου. Μην χάσεις αυτόν τον ανθρωπάκο που αγαπάς γιατί πίστεψε με δεν θα ξαναβρεθεί, σίγουρα θα υπάρξει κάποιος άλλος, αλλά ο κάθε ένας είναι μοναδικός. Για όλους μας είναι γραφτό να είμαστε με κάποιον άλλον άνθρωπο. One lover just for another one. Ίσως και να μην καταλλήξουμε στην θέση του μπεκρή. Όλοι θα περάσουμε από την θέση του, θα τον ακούσουμε και θα μας συμβουλέψει, τον καθένα διαφορετικά. Άλλοι σηκώθηκαν και βρήκαν το θάρρος να ψάξουν το άλλο τους μισό, ή το άλλο τους ολόκληρο. Άλλοι άργησαν να σηκωθούν όμως το έκαναν. Άλλοι δυστυχώς είναι γραφτό να κάτσουν στη θέση του μπεκρή να συμβουλέψουν τις επόμενες γενιές. Όλοι χρειάζονται στην αλυσίδα, είναι η φύση, τι να κάνουμε;
* Η Φωτογραφια του θέματος: « Γεράκια της νύχτας» του ζωγράφου Έντουαρτ Χοπερ
