Προσωπικά…
Μαριλίζα Αντωνάτου
Ξυπνάς. Κάνεις ένα γρήγορο τσιγάρο με τον απαίσιο φραπέ σου, με τον οποίο αντικατέστησες τον φρέντο σου, γιατί πλέον σου πέφτει ακριβός. Πριν προλάβεις να σκεφτείς το οτιδήποτε άλλο, δουλειές και υποχρεώσεις έχουν κατακλύσει τους διαδρόμους του μυαλού σου, και πνιγμένος μέσα σε μια κουταλιά νερό σκέφτεσαι: «Μα γιατί φόρτωσα και φέτος τόσο πολύ το πρόγραμμά μου;»
Αγγελική Μωραΐτη
Η ανέχεια δεν αποτελεί μονάχα κατάσταση που επηρεάζει το μέγεθος του πλούτου μιας χώρας. Η ανέχεια απειλεί σημαντικά τον πλούτο του πνεύματος, ο οποίος δεν μετριέται σε προγράμματα και αριθμούς. Σαν θανατηφόρα επιδημία παρατηρείται παγκοσμίως η μαζική στροφή των ανθρώπων στο πλευρό της “αντί-διανόησης”, σχηματίζοντας ένα κίνημα ζωντανών νεκρών που αποστρέφονται το “φως” της γνώσης.
Παλαιώτερα άρθρα
Carpe Diem
Ο Σεπτέμβρης για πολλούς απ’ εμάς θεωρείται η έναρξη της χρονιάς , είτε για το σχολείο, είτε για το πανεπιστήμιο, είτε για τη δουλειά. Σηματοδοτεί το τέλος του καλοκαιριού, που ίσως για κάποιους να ήταν και το καλύτερο της ζωής τους και για κάποιους άλλους ίσως και όχι.
Φιλία: Από τον αυθορμητισμό στην ουσία
Η φιλία είναι ίσως το πιο σταθερό κομμάτι της ανθρώπινης φύσης. Από τότε που ήμασταν παιδιά μέχρι και την ενήλικη ζωή, όλοι ψάχνουμε ανθρώπους με τους οποίους μπορούμε να μοιραστούμε στιγμές και συναισθήματα. Ανθρώπους που μπορούμε να εμπιστευτούμε και να αγαπήσουμε. Όμως η μορφή της φιλίας αλλάζει.
Ο ορισμός της επανάστασης
Επανάσταση (Επί-ανίστιμη).Επαναστατώ. Στέκομαι κάπου ή στέκομαι πάνω σε κάτι. Όμως τι είναι αυτό το κάτι? Αποτελεί ερώτημα προσδιοριστικό ως προς τον τόπο, συνάμα πανανθρώπινο , σε μια άκρως προσωπική απάντηση.
Τὰ πάντα ῥεῖ
Ποιος μπορεί να μας πείσει ότι ένας άνθρωπος αλλάζει; Και ότι δεν προσποιείται; Βέβαια, ποιος μπορεί να μας πείσει ότι ένας άνθρωπος δεν αλλάζει;
Ο ηλεκτρικός, η Μιμή και ο χειμώνας που αχνοφαίνεται
Ηλεκτρικός, βράδυ Σαββάτου, εννιά η ώρα. Από Καλλιθέα προς Ηράκλειο. Αναρωτιέμαι ακόμα τι ήταν αυτό που με έκανε να αφήσω την θαλπωρή του σπιτιού μου και να πάρω ένα αρκετά δύσοσμο και δυσάρεστα μαζικό μεταφορικό μέσο για να πάω σε μια περιοχή που δεν εκτιμώ ιδιαίτερα.
The lawn dreams to be the mower
you fix your coffee with a spoonful of sugar and a drop of milk not because you like the taste of coffee but to feel like a person who doesyou stroke her hair and kiss her tenderly not because you love her but to feel like a person who loves you
Οι χειρότερες συνειδητοποιήσεις
Καμιά φορά νιώθω αυτή τη δίψα. Αυτή που τελικά σε ρουφάει αντί να φύγει μετά από ένα κρύο ρόφημα. Αυτή η δίψα του να κάνεις κάτι όσο καλύτερα μπορείς την δεδομένη στιγμή. Να τα κάνεις όλα «τέλεια», χωρίς πραγματικά να ξέρεις τί καθιστάται «τέλειο», ούτε για τα δικά σου δεδομένα.
I,too, have been a sailor
On that night, the sound of the trumpet came from the attic. It lingered bitterly and doggedly, as it puckered your lips and pricked at your hair like an impatient crow. The ceiling above me creaked as it exhaled, and with it, a haunting cry came from the room across me.
Οι χειρότερες συνειδητοποιήσεις
Καμιά φορά νιώθω αυτή τη δίψα. Αυτή που τελικά σε ρουφάει αντί να φύγει μετά από ένα κρύο ρόφημα. Αυτή η δίψα του να κάνεις κάτι όσο καλύτερα μπορείς την δεδομένη στιγμή. Να τα κάνεις όλα «τέλεια», χωρίς πραγματικά να ξέρεις τί καθιστάται «τέλειο», ούτε για τα δικά σου δεδομένα.
Η Ντροπή
Δεν ήμουν ποτέ καλός στα αθλήματα. Θέλω να κάνω πάρα πολλά πράγματα, αλλά η ντροπή είναι κάτι που κυριεύει μέσα μου σαν δέντρο που υπάρχει σε κάποιο σημείο για χιλιάδες χρόνια και έχει βγάλει τόσες πολλές και χοντρές ρίζες που δύσκολα θα μπορέσει κάποιος να το ξεριζώσει.
Μετακομίσαμε προχθές
Μετακομίσαμε προχθές. Καινούριοι στην γειτονιά. Υποδεχθήκαμε το σπίτι όλο χαρά. Κάναμε μια βόλτα το επόμενο
μεσημέρι κι αφήσαμε τον ήλιο να διαπεράσει το δέρμα μας και ιδίως τα μάγουλά μας. Φαινόμασταν χαρούμενοι.
Animals for slaughter
In a world of moss and grass i fear i have mistaken fear for purpose a purpose numbing and all human a fear bigger than my hands and fingernails but small enough to grasp it in between them…
Υπάρχω
Κάθομαι στην στάση, εννιά το πρωί, με τον καφέ να μου καίει τα χέρια και τα μάτια μου να στάζουν απ´τον ξερό αέρα. Από δίπλα μου κάθεται μια μητέρα που τρίβει τα μουτζουρωμένα χεράκια του γιου της με οινόπνευμα και ένα βρόμικο πανάκι.
Dont start calling for your mother
And you shall not ignore the fleeting sense of melancholy creeping through your curtains, the phantom of time speaking to you tenderly, a wrinkled woman knocking on your door, begging you for answers.
Και κάτωθέ τους φαίνεται υπάρχουν άλλα πατώματα
Αυτή η ζέστη του καλοκαιριού κάπως μας έχει λιώσει… Και δεν είναι καν αυτό το λιώσιμο το κάπως ωραίο του έρωτα. Είναι αυτό το “σου γαμάω ό,τι έχεις και δεν έχεις”. Καλοκαίρι στην Αθήνα και δε συμμαζεύεται.
Ίλιγγος
Περπατάς σιωπηλά με τα χέρια στις τσέπες και ενα μπουφάν που σε βαραίνει. Κοιτάς το πλακόστρωτο δρομάκι και περνάς τα πλακάκια δυο-δυο. Πλησιάζουμε έναν γέρο που παίζει σιγανά την κιθάρα του και βγάζεις το δεξί ακουστικό σου.
